De toernooi-ontgroening van Meijer: 'De kleedkamer zat op slot'

Het interviewtje met Meijer is een paar minuten gaande, als de vraag krijgt of hij en Maurits Visser expres toneel speelden vlak voor de start van de shoot-outs, in de EK-finale. Het duurde immers wel heel lang tot een Nederlandse keeper zich meldde, nabij de cirkel. Op de perstribune was het speculeren over een eventuele keeperswissel al begonnen. 

‘Dat ik wat later dan Duitsland naar het doel ging, had een hele andere reden’, doet Meijer een boekje open. ‘Voor de shoot-outs heb ik een speciale stick. Die wilde ik na de reguliere wedstrijd gaan halen. Maar de kleedkamer zat op slot. Toen liep er een gozer mee en die wilde niet rennen. Kwam-ie aan, rustig lopend. Had-ie de verkeerde sleutel. Ik stond daar te wachten. Daarom duurde het zo lang. Dit was absoluut geen toneelspel. Uiteindelijk kwam het goed en was ik er op tijd. Het had geen invloed op hoe ik daar stond.’

De toernooi-ontgroening van Meijer

Het is de meest vreemde anekdote van Meijer na afloop. Hij hangt tegen de boarding, vlak na de prijsuitreiking waarin Oranje de rechthoekige en ongewilde zilveren medailles ontving. Wat een ontgroening voor de doelman, die tot dit EK pas zo’n vijftien minuten toernooi-ervaring had. Die beleefde hij op het Europees kampioenschap van 2023, waarin hij reserve-goalie was achter Maurits Visser.

Die schitterde destijds in de finale tegen Engeland. Natuurlijk hoopte Meijer op hetzelfde scenario. Maar de waarheid bleek anders. Na vier rake Duitse shoot-outs was de finale beslist. Meijer werd meteen getroost na de serie waarin hij geen poging stopte. ‘Het resultaat liet te wensen over’, pufte de keeper.

‘Dat heeft meerdere redenen. Duitsland nam hun shoot-outs beter. En hun keeper pakte meteen de eerste twee. Daardoor kom je niet in de serie. Voor mijn gevoel had ik wat pech. Zeker bij de eerste shoot-out. Daar voerde ik mijn plan goed uit. Ik raakte de bal vol met mijn stick. Meestal ligt-ie dan zo ver weg, dat ik een goede kans heb op een mooie afloop. Nu kwam-ie terecht in de backhand van die Duitse jongen. Dat is natuurlijk heel vervelend.’

Het was een van de redenen waarom Oranje in de shoot-outs alleen maar achter de feiten aanliep. ‘Dat is supermoeilijk. De afgelopen weet-ik-hoeveel series hebben we gewonnen. Dat is lekker keepen. Want je staat bijna altijd voor. En nu kom je achter. Met de druk ‘om het te doen voor het team’ viel het wel mee. Wat dat wil je altijd.’ 

De keepersverdeling die allang duidelijk was

Voor de buitenwereld was het onduidelijk hoe het nou precies zat met de keepersverdeling van Oranje. Ja, bondscoach Jeroen Delmée deelde al rap mee dat Meijer en Visser evenveel speeltijd kregen. Maar na de halve finale bevestigde niemand in het Oranje-kamp dat Meijer inderdaad tegen Duitsland onder de lat stond. ‘Ik wist het al een tijd geleden. Voor het EK al.’ Grijnzend tegen de pers: ‘Jullie wisten dat niet. Wij wel.’ 

Visser keepte dus tegen Frankrijk in de halve finale, Meijer in de eindstrijd. Voelt Meijer zich hierdoor de eerste keeper in Oranje? 'Nee. Want het is duidelijk dat dat niet zo is. De verdeling was gelijk. Ik ben blij dat ik tegen Duitsland mocht keepen, in plaats van tegen Frankrijk. Maar ik vind niet dat ik voor lig. Ik denk oprecht niet dat het zo is. En misschien is dat ook prima. Blijf ik lekker scherp.'