De teamdeling, de puzzel van het jaar: tips voor indelers én ouders

Voor de indelers

Geef duidelijkheid vooraf, waar dat kan

Als commissie- of bestuurslid zit je midden in de materie. Ben je wellicht dagelijks aan het schuiven in een Excel-bestand of het planbord in LISA. Maar voor het overgrote deel van de leden van de groep is dit niet het geval. Voor hen is het proces achter de schermen een ver-van-je-bed-show. 

Daarom is het fijn om zo duidelijk mogelijk te zijn. Transparant, waar dat mogelijk is. Natuurlijk kan je niet alles delen wat er achter de schermen gebeurt. Maar als je bijvoorbeeld van plan bent om iemand vervroegd door te schuiven of juist langer in een lijn te houden, dan is het chiquer om ouders - vaak gaat het natuurlijk om kinderen - vooraf te informeren. 

Bovendien: als er selecties of open trainingen zijn voor eerste teams: geef vooral aan wat de kaders zijn. Hoeveel selectiemomenten zijn er, wanneer worden knopen doorgehakt? Antwoorden op die vragen nemen veel onduidelijkheid en een heleboel mailtjes weg.

Het gaat niet alleen om hockey

Misschien een dooddoener of open deur. Maar ook een waarheid die al jaren meegaat (en daarom niet vergeten mag worden). Indelen is niet alleen maar het op sterkte indelen van de hoogste teams. Met name buiten de selectieteams gaat het niet alleen om cornerspecialisten of techneuten. Het gaat soms ook simpelweg om de gezelligheid. Om vriendschappen, die losstaan van hockeyniveaus. Gewoon met je maatjes op het veld staan. Ook die factor is van groot belang bij het samenstellen van teams. 

Sla coaches (en trainers) niet over

Niemand op een club heeft iets aan een selectiecommissie die vanuit de ivoren toren bepaalt wat goed is voor de rest van de goegemeente. Je beslissing om voor speler A of B te kiezen is veel meer waard, als je ook het oordeel van coaches en trainers - in sommige gevallen ook clubscouts - meeneemt. Bij voorkeur is dit een proces dat tijdens het seizoen al loopt, zodat je niet over één nacht ijs gaat. Door je oor te luister te leggen, kweek je draagvlak voor een keuze en wordt jouw verhaal een stuk sterker.

Geen zeven pieldozen, of drie keepers
De beste spelers per leeftijdsgroep uitkiezen, is één ding. De beste selectie maken is een tweede. Wederom een klassieker, maar een team is gebaat bij verschillende soorten spelers. Van rasverdedigers tot goalgetters en van buffellaars tot baltovenaars. Uiteraard spelen de keepers in de indelingsprocedure een uitzonderlijke rol. Te weinig keepers is een groot probleem, te veel is een zwaar overbodige en onhandige luxe. Kortom: puzzelen maar!

Bak geen zoete broodjes
De teamindelingen zijn een hard proces, waarin je vooraf al weet dat je niet iedereen te vriend kan houden. Probeer dat ook niet met een omweg te doen. Uiteindelijk heeft iedereen het meest aan duidelijke informatie. Afvallen is afvallen, hoe je het wendt of keert. Dat is vervelend, niet leuk maar ook onvermijdelijk als er een groep wordt samengesteld. Benoem de boodschap, wees eerlijk, respectvol en concreet en geef een toelichting als de ontvanger daarop zit te wachten. Niemand heeft er iets aan als je dat tegenvallende nieuws mooier maakt dan het is. Uiteindelijk komt de waarheid toch wel boven tafel.

Durf keuzes uit te leggen
Teamindelingen worden vaak niet vervelend door de uitkomst, maar door het gevoel dat niemand begrijpt hoe die uitkomst tot stand is gekomen. Natuurlijk hoef je niet iedere individuele keuze publiekelijk te verantwoorden. Maar het helpt enorm als spelers en ouders weten welke afwegingen zijn gemaakt. Als Pietje of Marietje bijvoorbeeld heeft verzocht om te blijven in een leeftijdsgroep en dat verzoek kan niet worden gehonoreerd, is het goed (en kundig) om uit te leggen waarom dit zo is. Vaak zit er een reden achter die niet alleen te maken heeft met de speelster, maar met het totale plaatje. Vergeet niet: een indeling waar niet iedereen blij mee is, kan nog steeds een goede indeling zijn. Maar ook: een indeling die niemand begrijpt, wordt bijna altijd een probleem.

Voor de ouders 

Bewaar de eerste reactie
Klinkt misschien vaag, maar is wel echt een goed plan. Teleurstelling mag er zijn. Natuurlijk. Maar probeer niet direct na het bekendmaken van de indelingen naar de club te mailen, bellen of appen. Een nachtje slapen helpt vaak om de eerste emoties - zowel bij de ouder als het kind - te verwerken. Er zijn zelfs clubs die in de eerste paar dagen na de teamindelingen standaard niet reageren. Dan heeft het nóg minder zin om direct de telefoon te pakken. 

Luister eerst naar je kind
Als ouder heb je vast een eigen idee bij de teamindeling. Je ziet het plaatje misschien al helemaal voor je. Maar misschien kijkt je kind er wel op een andere manier naar. Vraag dus ook hoe die hockeyer/hockeyster bij jou in huis erover denkt. Het gaat immers om het hockeygeluk van je kroost, niet waar?

Probeer aan de totale puzzel te denken
Misschien wel de moeilijkste raad om op te volgen. Maar een teamindeling is een complex proces, waar de roostermakers van de NS nog een puntje aan kunnen zuigen. Zonder gekheid: clubs hebben te maken met honderden spelers, verdeeld over soms vele teams per lijn. De indelers hebben de intentie om iedereen een passende plek te geven. Het kan geen kwaad om die gedachte ook mee te nemen in de beeldvorming. En eh…neem een negatieve boodschap dan ook niet te persoonlijk. Een indeling die anders uitpakt, zegt niets over je kind als persoon.