De sneltrein van Guusje Moes: 'Ik wil onbevangen genieten'

Het stadion is na de 2-0 overwinning op Chili voor het allergrootste deel al leeggestroomd richting het optreden van DJ La Fuente wanneer Moes haar interviewtje geeft. Ze vertelt vrolijk en verrast, zoals je hoopt dat een jong talent voor de dag komt. Maar na een minuutje in het interview valt Moes ineens stil. Ze ontdekt een vlag in het publiek. Eentje die nog meer opvalt omdat de tribunes daaromheen vrij leeg zijn.

In het wit, tussen het rood en blauw valt haar iets op aan de Nederlandse driekleur. Met grote blokletters is ‘Moergestel’ erop geschreven. Haar geboorteplaats. Het dorp van zo’n zesduizend inwoners, waar zij en haar zus Freeke opgroeiden. Waar hun ouders nog steeds wonen. Een onbetwist eerbetoon aan de twee zusjes.

Moes schiet in de lach en is volledig verbaasd. Ze bedenkt zich niet. Dit moet ze meteen delen. ‘Hey Freek!’, roept ze met grote ogen naar haar oudere zus, die ook middenin een interview zit. ‘Heb je dit gezien?’, gebaart ze vol ongeloof.

Het was een van de vele momenten van de laatste tijd, waarop ze even perplex stond. ‘Het is niet normaal’, stamelt ze na de vrij simpele zege op de Zuid-Amerikaanse tegenstander. ‘Hoeveel publiek hier zat. Ook niet normaal. Ik ben de afgelopen weken veel in dit stadion geweest voor onze trainingen. Toen zat er niemand. In de Pro League in België was het ook niet heel druk.'

Ze kijkt nog eens rond: ’En dan kom je hier het veld op… Dan denk je: oh my God. Wat gaaf.’

‘Ik had mezelf voorgenomen om ervan te genieten. En dat is helemaal gelukt. Ik mocht vandaag van mezelf niet te kritisch zijn, al ben je dat als topsporter natuurlijk wel altijd. Niet dat ik ontevreden was geweest hoor, maar ik heb daar nu helemaal geen ruimte voor genomen. Vanaf het eerste moment was het geweldig. Ik kreeg bijna tranen in mijn ogen toen ik mijn ouders en zussen op de tribune zag.’

Die hadden zaterdag dus twee dochters om naar te kijken. Freeke is al jaren een vaste waarde in Oranje en heeft al een olympische titel, WK-goud en meerdere EK’s gewonnen. De prijzenkast van de zes jaar jongere Guusje is vanzelfsprekend een stukje leger. Zij werd in januari aan de trainingsgroep van het grote Oranje toegevoegd, nadat ze eind vorig jaar voor de tweede keer wereldkampioen werd met Jong Oranje.

Het was dus ook absoluut geen uitgemaakte zaak dat ze op het WK zou staan. Ook niet nadat SCHC-goalgetter Jip Dicke geblesseerd wegviel voor het WK. Ze beaamt dat het een verrassing voor haar was dat ze nu op het toernooi in Amstelveen staat. ‘Ik hoorde het toen ik bij mijn ouders was. Haha, in Moergestel inderdaad.’

Sindsdien deint ze lekker mee op het Oranje-ritme. Leefde ze vol toe naar toernooi. Checkte ze deze week ook ‘gewoon’ in bij het spelershotel in Amsterdam-Zuid. Had ze opeens een dubbelinterview met haar zus bij de NOS. ‘Ook dat was een bizarre dag. Daar was bijna een hele dag voor ingepland. Er is zo veel gebeurd de laatste tijd. Ik zat echt in een sneltrein. En er is nog geen moment geweest om stil te staan.’

De minst ervaren international is snel omarmd door het publiek. Dat blijkt wel als Moes een paar meter aflegt op het veld, om een sproeier te ontwijken. ‘Guusje! Guusje!’, klinkt het uit tientallen kelen. Ze had haar fans graag aandacht gegeven. ‘Dat ik nu doorloop, is met pijn in mijn hart’, klinkt het oprecht.’

Haar doel voor de rest van het toernooi? ‘Ze hebben tegen mij gezegd dat ik gewoon lekker op gevoel moet spelen. Zoals ik tot nu toe heb gedaan. Onbevangen genieten. Ik hoop dat dit lukt.’

Aan de overkant van de tribune hangt-ie er nog steeds. Die bijzondere vlag, met Moergestel.