De pijn van Marijn Veen: 'Ik ga nooit meer wereldkampioen worden'

‘Het regent, het is koud en we staan hier terwijl zij feestvieren’, zei Veen kort na de finale, die na 1-1 via shoot-outs werd gewonnen door Argentinië. ‘Het is gewoon heel pijnlijk. We wilden dit zo graag als team. Hebben hier heel hard voor gewerkt en het is niet gelukt. Ook voor mezelf. Ik weet dat ik nooit wereldkampioen ga worden, want dit was mijn enige kans. Ik ga niet nog vier jaar door.’

Veen speelde de voorbije twee weken op 29-jarige leeftijd haar eerste WK. Ondanks haar ruime internationale ervaring – ze staat inmiddels op 89 interlands – was dit haar eerste mogelijkheid om wereldkampioen te worden. Tegelijkertijd wist ze dat het ook haar laatste was.

Die gedachte had haar in de aanloop naar de finale niet beziggehouden. Het vertrouwen in een goede afloop overheerste. Pas toen de shoot-outs waren afgelopen en Argentinië aan de andere kant van het veld een volksfeest ontketende met hun fanatieke supporters, drong het onomkeerbare karakter van de nederlaag tot haar door.

‘Toen het klaar was, voelde ik: deze doet heel veel pijn. Maar het echte besef moet nog tot me doordringen. Ik voel me leeg. Het is een waas, een soort koortsdroom waar ik in zit. Ik kan ook nog niet echt bij mijn emoties.’

Dat Oranje juist in de belangrijkste wedstrijd van het toernooi niet haar beste niveau haalde, maakte het verlies extra wrang. De ploeg had tot aan de finale alle zes WK-duels gewonnen en daarin bij vlagen fraai hockey laten zien. Tegen Argentinië stond het defensief opnieuw goed, maar aanvallend kwam Oranje nauwelijks tot uitgespeelde mogelijkheden.

‘Ik denk dat we in de eerste helft ontzettend goed hebben verdedigd en weinig hebben weggegeven. Maar we hebben zelf ook te weinig gecreëerd’, analyseerde Veen. ‘We kwamen weinig in de cirkel en hadden volgens mij maar drie strafcorners. Een echte schotkans hebben we nauwelijks gehad. Argentinië deed het goed, maar wij waren gewoon niet goed genoeg.’

Voor Veen stond die moeizame finale in schril contrast met de rest van haar toernooi. Ze behoorde tot de beste speelsters van Oranje en was - met vijf doelpunten en twee assists in zeven wedstrijden - bij zeven treffers van haar ploeg betrokken. Haar sterke WK paste in een uitstekend interlandjaar, waarin ze in veertien wedstrijden zeven velddoelpunten maakte. Daarmee mag ze zich dit kalenderjaar tot een van de gevaarlijkste veldspelers in het internationale hockey rekenen.

Maar haar individuele prestaties boden vlak na de finale geen enkele troost. ‘Dat doet me nu echt helemaal niets’, zei ze. ‘Liever raak ik geen knikker en winnen we deze wedstrijd. Dan sta je hier lekker feest te vieren.’

Ook in de beslissende shoot-outserie speelde Veen een opvallende rol. Ze was de enige Nederlandse speelster die scoorde. Pien Sanders, Felice Albers en Freeke Moes zagen hun poging mislukken, waardoor Argentinië de serie met 3-1 won.

Veen weigerde haar ploeggenoten iets te verwijten. ‘Ik heb altijd vertrouwen in al die meiden, want ze kunnen het echt fucking goed. Soms valt er een shoot-out toevallig goed voor de tegenstander. Nu ook, ze schieten er een met de backhand uit de rebound hoog binnen. Hoe vaak gebeurt zoiets? Zij hebben het ook gewoon goed gedaan.'

Dwars door de teleurstelling heen vond Veen uiteindelijk ook enige ruimte voor trots. Hoewel er in verschillende wedstrijden op dit WK genoeg op het spel van Oranje was aan te merken, had de aanvaller ook veel positiefs gezien.

‘Ik denk dat we trots op onszelf mogen zijn. We hebben een mooi toernooi gespeeld en mooi hockey laten zien. Dat hebben we echt goed gedaan. Alleen viel het deze keer niet onze kant op.’

Het besef dat haar enige WK is geëindigd met zilver, zal vermoedelijk pas deze week volledig landen. Veen wist direct na afloop in elk geval nog niet hoe ze deze klap een plek moest geven. ‘Ik heb hier niet zoveel ervaring mee. Misschien heeft het gewoon tijd nodig. Ik weet het niet.’