De omweg van de dames van HVA naar de Derde Klasse

Op de laatste dag van mei zette HVA de laatste stap. Met vier punten voorsprong op concurrent Quick Stick had de Assense ploeg promotie in eigen hand. Op een warme middag in Steenwijk was winst voldoende om de tweede plaats veilig te stellen. Na een zenuwachtige openingsfase liep HVA uit naar een overtuigende 5-1 overwinning. ‘Ik heb de spanning vooraf niet benoemd’, blikt coach Robin ter Ellen terug. ‘Die was er al genoeg. Toen we op 1-3 kwamen, viel die spanning weg.’ 

Het was het eindpunt van een omweg die HVA in 2024 had genomen. Op eigen verzoek besloot de ploeg uit de Vierde Klasse te stappen. De KNHB verleende HVA dispensatie om een seizoen in de Reserveklasse uit te komen, een uitzonderlijke stap die vooral was ingegeven door praktische overwegingen. ‘We wilden iets anders’, legt Ter Ellen uit. ‘We speelden in de Vierde Klasse vaak tegen dezelfde teams en moesten ver reizen, naar bijvoorbeeld Harlingen. We wilden dichter bij huis spelen.’ 

In de Reserveklasse eindigde HVA als tweede. Het kampioenschap ging op doelsaldo verloren, maar de ploeg keerde met vertrouwen terug naar de Vierde Klasse. De doelstelling was bescheiden: een plaats bij de eerste vier. 

Uitdaging en ambitie

Het team stond wel voor een uitdaging. HVA beschikte dit seizoen namelijk niet over een vaste keepster. De ploeg deed een beroep op keepsters uit verschillende teams binnen de vereniging. Op sommige zondagen stond een vijftienjarige keepster onder de lat. Dan was het weer de beurt aan een 43-jarige uit de veterinnen of aan de keepster uit Onder-18. ‘We hadden een pool gemaakt. Er stond altijd iemand klaar voor ons’, legt Ter Ellen uit. Vanaf volgend seizoen heeft de ploeg weer een vaste keepster. 

Gaandeweg het seizoen werden de ambities groter. In de zaal werd HVA kampioen in de Eerste Klasse, in de Silvercup overleefde de Drentse formatie de eerste twee rondes. Die resultaten gaven het vertrouwen een flinke impuls. Na de winterstop kwam daar nog een extra perspectief bij. HVA hoorde dat koploper Sneek vanwege het gebruik van een mannelijke keeper afzag van promotie. Op basis van het bondsreglement heeft de nummer twee in de poule in dat geval het recht om te promoveren.  

HVA stond op dat moment op die tweede plaats, maar voelde de spreekwoordelijke hete adem in de nek van concurrent Quick Stick. Toen direct na de winterstop de Heerenveense ploeg met 2-1 werd verslagen, groeide binnen de ploeg het besef dat er meer mogelijk was. ‘Na die wedstrijd hebben we tegen elkaar gezegd: nu gaan we ervoor’, vertelt coach Ter Ellen. 

Een blijvende herinnering

De promotie betekent meer dan alleen een sportief succes voor Dames 1. HVA telt ongeveer vierhonderd leden en probeert al jaren verder te groeien. Daarbij moet de club concurreren met de aantrekkingskracht van de studentenclubs in Groningen, waar veel jonge spelers uit de regio naartoe trekken. Juist daarom wordt de promotie binnen de vereniging met enthousiasme ontvangen. De club investeert al geruime tijd in de jeugdopleiding en ziet steeds vaker jeugdspelers aansluiten bij de seniorenteams. Volgens Ter Ellen laat de promotie zien dat die aanpak vruchten begint af te werpen. ‘De club vindt dit geweldig. Er staat weer een Dames 1 en dat vinden de jeugdspelers leuk. Ze trainen mee, spelen mee. We moeten het hebben van de jeugd.’ 

De meeste speelsters in de selectie zijn tussen de 18 en 23 jaar oud. Een aantal studeert inmiddels in Groningen, maar blijft voor trainingen en wedstrijden terugkeren naar Assen. Volgens Ter Ellen schuilt daarin de kracht van het team. ‘Ze spelen al jaren samen. Natuurlijk willen ze winnen, maar ze hebben het ook buiten het veld ontzettend goed met elkaar. Ze gaan op teamweekend, vieren Sinterklaas samen en trainen hard. Het plezier dat ze met elkaar hebben, is de basis van alles.’ 

Vorige week zondag sloot HVA de competitie thuis af met een 5-1 zege op Graspiepers. Op de club werd de promotie goed gevierd. ‘De meiden voelen zich kampioen’, zegt Ter Ellen. ‘Zo vaak promoveer je niet in je leven. Ik weet nog precies hoe het voelde toen ik zelf promoveerde met Heren 1. Dit is iets wat ze nooit meer vergeten. Deze meiden gaan hier hun hele leven met plezier op terugkijken.’