De laatste weken van 'Kempi': 'Ik wilde mijn einde zelf bepalen'

Hij liet zondag in de verloren stadsderby tegen Pinoké (2-1) een vleugje van zijn klasse zien. Want hij was prachtig, de hoge backhand die Kemperman in de slotfase uit zijn stick toverde. Een rebound van een corner, die recht op ‘m af kwam. De veteraan aarzelde geen seconde en joeg de bal met mach 1000 richting het doel. Helaas voor hem stond Pinoké-goalie Hidde Brink een wereldgoal in de weg.

‘Ik heb geen idee hoe hij ‘m pakte’, zegt Kemperman nog steeds wat verbaasd, later op die middag. ‘Hidde stond super goed te keepen vandaag. De bal wilde er niet in.’

Het had nog een mijlpaaltje kunnen zijn in Kempermans laatste weken als tophockeyer. De 228-voudig international, die door de hele hockeywereld ‘Kempi’ al jaren liefkozend wordt genoemd, vindt het dan echt mooi geweest. ‘Ik wil vooral niet zo eindigen dat ze het sneu vinden dat ik er rondloop’, lacht de verdediger, die het overgrote deel van zijn loopbaan middenvelder was.

‘Er zijn nu andere dingen belangrijk in mijn leven. Sophie (oud-international Polkamp, red.) en ik hebben een dochtertje. Ik ben op zoek naar een nieuwe baan, vind het een fijn idee om minder verplichtingen te hebben. En ik voel aan mijn lijf dat ik minder makkelijk herstel. Op dinsdag ben ik nog niet de oude, na bijna een hele wedstrijd op zondag. Na al die seizoenen is het soms piepen en kraken.’ Lachend: ‘Man, ik word 36 jaar deze zomer. Het is echt wel mooi zo. Strik erom.’

Een tijdperk zonder Instagram en Netflix 

Zijn verhaal is geen tearjerker. Geen schokkend of bombastisch einde. Na 21 jaar aan de top is het gewoon mooi geweest. Een reis die op 30 april 2006 - toen nog Koninginnedag - begon bij Den Bosch, met een 5-3 nederlaag tegen Bloemendaal. In een tijdperk zonder Instagram, Netflix of smartphones.

‘Ik heb die wedstrijd maar een paar minuten gespeeld’, weet Kemperman nog. ‘Ik moest net als Tommie Doomernik een lucifer trekken. Degene met het langste stokje mocht erin.’ Doomernik viel in 2010 af bij Den Bosch, het jaar dat Kemperman begon aan een tweejarig avontuur bij Rot-Weiss Köln. Hij was toen al speler van Oranje, waar hij als zeventienjarige debuteerde. Op dat moment een record.

Na zijn periode in Duitsland speelde Kemperman tien jaar voor Kampong, waar hij uitgroeide tot een van de beste spelers van zijn generatie. In Utrecht won hij twee landstitels en de EHL, voordat hij in 2022 verrassend overstapte naar Amsterdam. 

De inmiddels oud-international maakte roerige tijden mee in de hoofdstad. Werd er zelfs gestreden tegen degradatie. Hij fleurde op als laatste man en had een belangrijke rol in de gewonnen landstitel van vorig seizoen. ‘Dat was natuurlijk een mooi afscheid geweest’, weet de routinier. ‘Maar ik wilde gewoon nog ballen. Vond het allemaal veel te leuk om al te stoppen. Bovendien had ik in december al aangegeven dat ik wel door wilde.’

Een ander gesprek

Afgelopen najaar zat hij opnieuw met tophockey-bepalers van Amsterdam. Dit keer verliep het gesprek anders. ‘Ze vroegen aan mij of ze op zoek moesten naar een andere speler op mijn plek. ‘Ja, doe maar’, zei ik. Op dat moment was ik er voor mezelf al uit. Ik vind het fijn om zelf te bepalen wanneer het klaar is. Dat wilde ik ook. Het is pijnlijk als dat voor je besloten wordt.’

Zijn beslissing werd nog voorzichtig aangevochten door zijn team. ‘De jongens wilden dat ik door zou gaan. Grappig en eervol. Mooi dat ze het probeerden. Maar ik had mijn keuze al gemaakt. Ik heb het alleen nog niet grootst aangekondigd. Prima. Ik ben daar niet mee bezig.’

De oude rot die lol wilde maken 

Hij wil vooral genieten. Dat is Kemperman ook meer gaan doen, na zijn Oranje-afscheid in 2021. De verloren kwartfinale tegen Australië op de Olympische Spelen was zijn laatste interland. ‘Daarvoor stond écht alles in het teken van hockey. De trainingen van het Nederlands elftal erbij, de trips en toernooien in de winter en zomer. Ik vond het in de jaren daarna vooral heel relaxed. Ik wilde natuurlijk nog steeds winnen, maar voelde veel minder druk. Ik was vooral de oude rot die lol wilde maken. En het kampioenschap van vorig seizoen was natuurlijk helemaal magisch.’

Kemperman gaat de boeken in als ‘mister backhand’. Een bijnaam die hij zo’n tien jaar geleden kreeg omdat hij met de regelmaat van de klok doelpunten maakte met zijn backhand. ‘Is lang geleden hoor, dat ik zo scoorde’, grijnst Kemperman. ‘Ik hoop vooral dat men later aan mij denkt als een speler met veel kwaliteit en de drive om het beste eruit te halen. Een leuke gozer, met wie het prettig was om samen te spelen.’

Zijn keiharde slagen en zijn loepzuivere passes zijn nog niet helemaal verleden tijd. Natuurlijk is Amsterdam vol in de race voor de play-offs, als huidige nummer vier van de competitie. Maar ook daarna is er op het complex van de oudste club van het land waarschijnlijk nog wel een glimpje op te vangen van Kemperman in een heus sterrenensemble. 

In een team met 2000 interlands

‘Ik ben al gevraagd door Heren 2. Het team van Mirco Pruijser. Maar ook van Glenn Schuurman, Billy Bakker, Constantijn Jonker, Seve van Ass en nog meer oud-internationals waar ik mee samen heb gespeeld. Ik denk dat er bij elkaar zo’n 2000 interlands op het veld staan, haha. Misschien dat Valentin Verga ook nog aanhaakt.’

‘Dus ja, ik loop hier nog wel rond. Ze mogen me op de lijst zetten. Ik zie mezelf nog wel wat spelen bij Heren 1. Als dat nodig is, natuurlijk.’