De hockeylessen van de Spaanse WK-uitblinker Mikel Oyarzabal

Om 21.00 uur staat Oyarzabal met Spanje tegenover Frankrijk in de halve finale van het WK voetbal. De 29-jarige aanvaller maakte dit toernooi al vier doelpunten en is daarmee een van de uitblinkers van de ploeg van bondscoach Luis de la Fuente. 

‘Ik speelde hockey en scoorde veel. Ik had het gevoel dat ik een doelpunt kon voelen aankomen’, vertelde Oyarzabal in een interview met de Franstalige editie van Goal.com.

Volgens de Spaanse spits leerde hij in het hockey vooral beslissend te zijn in kleine ruimtes. Niet het aantal balcontacten is volgens hem bepalend, maar het vermogen te voorspellen waar de bal terechtkomt. ‘Een spits hoeft de bal niet vaak te raken. Het belangrijkste is dat je de baan van de bal kunt voorspellen.’

Die gedachte zal veel hockeyers bekend voorkomen. In de cirkel draait het zelden om lange dribbels of veel balbezit. Een spits maakt de vooractie, verschijnt op het juiste moment bij de tweede paal of stapt precies op tijd in voor een tip-in of rebound. Dat vraagt minder om explosiviteit, maar eerder om timing, positionering en het vermogen de loop van de bal een fractie eerder te lezen dan de verdediger.

Slimmer dan sneller

Dat juist die kwaliteiten Oyarzabal onderscheiden, ziet ook de Belgische voetbalanalist en voormalig international Franky Van der Elst. Volgens hem blinkt de Spanjaard niet uit door pure snelheid of een spectaculaire dribbel, maar door zijn vermogen situaties eerder te lezen dan zijn tegenstander. ‘Het gaat mij vooral om de slimmigheid voor doel. Het aanvoelen, het slim zijn en dan het vermogen hebben om kansen af te maken. Hij laat er niet te veel liggen’, zegt hij in de Belgische krant Het Nieuwsblad.

Als voorbeeld noemt hij Oyarzabals eerste doelpunt tegen Oostenrijk in de eerste knock-outronde. ‘Dat is puur op gevoel’, zegt hij. ‘Ik denk niet dat hij bewust de reflex maakt om te blijven staan. Die verdedigers zetten nog twee stappen richting de goal en hij voelt gewoon aan waar hij moet zijn. Dat is intuïtie, intelligentie en aanvoelen.’

Volgens Van der Elst begint dat al voordat de bal in de buurt komt. Door eerst een verdediger mee te trekken en vervolgens opnieuw weg te bewegen, creëert Oyarzabal zelf de ruimte waarin hij gevaarlijk kan worden. ‘Hij scoorde er niet uit, maar toen dacht ik echt: amai, het is ook gewoon een slimme speler.’

De analyse van Van der Elst sluit opvallend goed aan bij Oyarzabals eigen verklaring. Niet reageren op wat er gebeurt, maar al onderweg zijn voordat de kans zich aandient.

De volgende kans

Oyarzabal zegt dat hij uit het hockey meer meenam dan alleen zijn manier van bewegen. Ook mentaal vormde de sport hem. Een gemiste kans betekende nooit het einde van een wedstrijd, omdat er altijd weer een nieuwe mogelijkheid volgde.

Van der Elst herkent die instelling. ‘Blijkbaar speelde hij vroeger hockey. In zijn hoofd draait het echt om doelpunten maken. Zo van: een keer missen is geen probleem, dan maak ik de volgende wel. Die honger naar goals zou daar een beetje vandaan komen.’

Dinsdagavond krijgt Oyarzabal opnieuw de kans om dat te laten zien. Of Spanje de WK-finale bereikt, zal mede afhangen van het instinct dat hem volgens eigen zeggen al op jonge leeftijd op het hockeyveld werd aangeleerd: aanvoelen waar de bal gaat komen, nog voordat hij er is.