De harde conclusies van Oranje: ‘Gewoon niet goed genoeg’

Jorrit Croon liep nog smekend naar de scheidsrechter toe, in de ijdele hoop dat er héél misschien toch nog een allerlaatste corner zou komen. Terrance Pieters zat ondertussen op het veld. Verslagen op de plek waar Nederland zoveel zweetdruppels liet. Jip Janssen haalde moedeloos zijn handen door zijn blonde haren. Tijmen Reyenga hing balend over zijn stick.

Het was klaar. Het was over. De WK-droom was voorbij. De teleurstelling gleed bij Oranje van de gezichten. De pijn was voelbaar en verklaarbaar. ‘We lieten ons in de tweede helft de kaas van het brood eten’, constateerde bondscoach Jeroen Delmée vlak na afloop. ‘We vonden elkaar niet meer in die periode. Je voelde dat het steeds passiever werd. De 1-1 voelde je aankomen. Ik heb de goals nu nog niet teruggezien, maar ze gingen er wel heel makkelijk in met een man minder.’

Met een zucht: ‘Je hoopt nog op een wonder, we kwamen nog dichtbij met kunst en vliegwerk. Maar daar heb je uiteindelijk geen reet aan.’

‘Als je dat zelf niet goed genoeg bent, is dit het resultaat tegen een heel goed Spanje’, verzucht Lars Balk, iets verderop in de perszone. Hij heeft net de eerste teleurstelling weggeslikt, tijdens het wachten op een interview. ‘We begonnen nog zo goed. Dit was het Oranje dat wij dit toernooi nog niet hadden laten zien. Zo goed, zo fel. We hadden met 2-0, 3-0 de rust in moeten gaan. Eerder moeten killen. Maar we lieten ze leven. In het derde kwart zakten we door het ijs, maakten we te veel fouten.’

Hij speelt met pijn in zijn hart de film van de wedstrijd nog eens af. ‘We lieten de wedstrijd uit onze handen glippen. We kregen heel snel een paar goals tegen. Mooi hoe we reageerden, maar dat hadden we tien minuten eerder moeten doen. We hebben het zelf weggegeven.’

Delmée: ’Ik heb tegen de groep gezegd dat dit er gewoon bij hoort. En dat je top moet zijn wanneer je halve finales wil winnen. Na een fantastische start waren we niet goed genoeg. Het werd initiatiefloos en Spanje had meer de overhand.’

Ze weten allebei dat het toernooi er nog niet op zit. Nederland kan, net als vier jaar geleden in India, nog met brons het WK verlaten. Balk, verbeten: ‘Daarvoor gaan is wel het minste wat we moeten doen. Met de borst vooruit in het veld staan. Natuurlijk mogen we nu nog even balen. We zullen zo nog even ‘debriefen’ met elkaar en gaan morgenochtend naar België. We moeten hiervan leren, al is dit wel een harde les.’

‘Ik vind het te Hollands als je de volgende wedstrijd weg zou geven’, zegt Delmée. ‘Het gaat wel om een WK-medaille. Het zou niet goed zijn als we daar niet volle bak voor gaan.’ Zuchtend: ‘Al waren we natuurlijk liever voor iets anders naar België gegaan. Dat was het streven.’

Voor Balk was dit zijn laatste kans op WK-goud. De dertigjarige verdediger weet nog niet hoe zijn toekomst eruit ziet in Oranje. Doorgaan tot 2030 hoort niet tot de opties.

‘Ik had de cirkel met prijzen rond kunnen maken als we deze titel hadden bijgeschreven’, stelt Balk, die als een van de weinig niet zijn commitment heeft gegeven tot de Olympische Spelen van 2028. ‘Maar dat vind ik wel het minst belangrijke. Dat besef moet later nog binnenkomen.’

De Kamponger, die richting het WK een teenbreuk opliep, had uiteraard al z’n peilen gericht op dit toernooi. ‘Dít was mijn stip aan de horizon. Ik heb nog niet verder gekeken dan zondag. Eerst spelen om brons. En daarna ga ik rustig kijken wat ik wil.’