De Cassiems willen hun vader eren: 'Hopelijk is hij trots daarboven'

De sprint die Dayaan Cassiem in de beslissende halve finale tegen Oranje-Rood trok, was niet te missen. Vlak na zijn openingsgoal in Eindhoven - op aangeven van zijn drie jaar jongere broertje - stoof de aanvallende middenvelder naar de kant. Naar coach Rick Mathijssen, die hem met open armen ontving. 

Een moment dat veel meer was dan het vieren van een hele belangrijke goal. Achter het juichen zat een diepere betekenis met veel extra lading, vertelt Cassiem. ‘Op een van de laatste trainingen van de play-offs had ik een breakdown. Ik was heel emotioneel, moest huilen. Dat had allemaal te maken met wat er deze winter was gebeurd. Rick en Floris Middendorp kwamen meteen naar me toe en stelden me op mijn gemak. Ik zie Floris als een broer en Rick als een vaderfiguur. Hij stuurt ons altijd berichtjes om zeker te weten dat het goed gaat.’

Sinds december hebben de prestaties van de Zuid-Afrikaanse broers op het veld een extra lading gekregen. Toen stierf hun vriend en mentor, zoals Mustapha zijn vader op Instagram noemde. Abdul-Aziz ‘Cassa’ Cassiem was in de Zuid-Afrikaanse hockeywereld een grootheid, die tot op hoge leeftijd zelf hockeyde en de passie voor de sport overbracht op zijn zoons. Hij coachte onder meer bij de kostschool in Kaapstad waar Dayaan en Mustapha heengingen. 

‘Mijn vader was een rolmodel voor mij en Musie’, vervolgt de oudste Cassiem. ‘We proberen nu in het veld hem een eer te bewijzen. Hopelijk is hij trots op ons, als hij van boven naar ons kijkt. Mijn vader leerde ons dat als we iets willen bereiken, we er hard voor moesten werken. Door hem zijn we op het juiste pad terechtgekomen. Zonder hockey had het ook voor ons mis kunnen gaan in Zuid-Afrika. Op de plek waar wij opgroeiden kun je ook eindigen als drugverslaafde of als crimineel.’

Hij is gewend om het verhaal te vertellen dat hun afkomst tekent. Over hun jeugd in Mitchells Plain, een van de grootste townships van Zuid-Afrika, op dertig kilometer van metropool Kaapstad. Een plek waar sport veel meer is dan een vrijetijdsbesteding of een uit de hand gelopen hobby, maar een manier om te overleven. 

Nu de sportieve spanning toeneemt, komen de emoties ook meer naar voren bij de ervaren Zuid-Afrikaanse international. ‘Dat is sterker geworden in de afgelopen weken’, geeft Cassiem aan. ‘Het gevoel dat ik als de oudste zoon voor de familie moet zorgen. Ik wil dat het goed gaat met Mussie. Maar ook met mijn moeder en zusje, die in Zuid-Afrika wonen. Het was moeilijk om hen in de winter achter te laten, toen we weer teruggingen naar Amsterdam. We willen het ook voor hen goed doen. Ze kijken veel beelden terug op YouTube en kunnen met een VPN meekijken op Viaplay.’

Met een zachte glimlach: ‘Onze moeder is altijd kritisch op ons. Die geeft dan bijvoorbeeld aan dat we wel hard genoeg moeten terugrennen. Vroeger was het juist mijn vader die ons zulke berichtjes stuurde. Het is mooi dat mijn moeder dat nu doet. Zij hockeyde zelf niet, maar heeft ons inmiddels zo vaak zien spelen, dat ze er ook verstand van heeft gekregen.’

De Cassiems spelen nog geen twee jaar in de hoofdstad, maar zijn allang niet meer weg te denken bij dit Amsterdam, waarmee ze vorig jaar al kampioen werden. In de laatste dertien duels stond er minstens één Cassiem op het scorebord.

Zondag sprak Mathijssen zijn verwondering nog uit over de constantheid van de twee. ‘Deze gasten zijn elke week goed’, vertelde de coach van Amsterdam. ‘Dat lukt bijna geen enkele wereldtopper in de Hoofdklasse. Je ziet dat ze zich extra opladen om voor hun vader te spelen. Dat geeft hen nog meer kracht, ook omdat ze de steun van de groep voelen. Dat vieren van die eerste goal van zondag is daardoor dierbaar voor ons allemaal.’

‘We krijgen veel vrijheid om onszelf te laten zien’, stelt Cassiem. ‘Niet te veel nadenken, zegt Rick dan. Als je dat vertrouwen krijgt van je coach en spelers om je heen, dan geeft dat een heel fijn gevoel. We gebruiken zelfs een Zuid-Afrikaanse term in het team. Ubuntu.’ Letterlijk betekent dat ‘ik ben omdat wij zijn’. Cassiem: ‘Het geeft voor ons aan dat we dit samen doen. Het gaat om ons allemaal.’

Hij haalt het berichtje nog even terug dat hij na de wedstrijd van zijn moeder kreeg. ‘Ze schreef: ‘Jullie vader zou ook trots en blij zijn geweest. Maar ook niet té blij, omdat er nog een finale op jullie wacht.’