De bizarre zomer van Kiana Cormack: ‘Ineens had ik een hersentumor’

Ze wijst op haar achterhoofd en prutst een beetje aan haar haar. ‘Ik was even bang dat het er allemaal af moest. Gelukkig gold dat maar voor een klein stukje: op mijn achterhoofd zit helemaal aan de onderkant een soort halve cirkel, een beetje in de vorm van een hoefijzer, waar de operatie is geweest. Maar met mijn haar zo in een staart, zie je verder niets aan me.’

Vorig jaar augustus kwam Cormack kwam naar Nederland om bij Huizen te gaan hockeyen. Via de Zuid-Afrikaanse Jess Lardant, toen ook een nieuwkomer bij de club, kwam ze in contact met coach Joep van der Coelen. ‘Natuurlijk was het een droom om in Nederland te kunnen spelen, maar terwijl ik bezig was om de reis en mijn visum te regelen, kreeg ik een epileptische aanval.’ Iets wat ze op dat moment al anderhalf jaar niet meer had meegemaakt, maar het was niet voor het eerst. 

Drie jaar geleden kreeg Cormack uit het niets zo’n seizure. ‘Ik was uit met vriendinnen, naar een club. Daar gebeurde het. Ze dachten dat iemand iets in mijn drankje had gedaan, maar ik drink geen alcohol en had ook nog niets anders gehad. Ik studeerde op dat moment in Pretoria, in Zuid-Afrika, de dokters wezen erop dat de stress en vermoeidheid van mijn studie misschien de oorzaak kon zijn en stuurden me naar huis. Maar twee maanden later gebeurde het weer.

Na meerdere scans in het ziekenhuis concludeerde een neuroloog dat er een parasitaire cyste op haar hersenen zat. Ze stopte met haar studie, verhuisde terug naar Namibië en begon met medicatie tegen lintworm en de aanvallen. ‘Daarna leek er niets meer aan de hand, tot ik eind 2024 een ‘aura’ kreeg. Zo noemen ze het, een soort visuele waarschuwing voor zo’n aanval. Aan de linkerkant van mijn zicht zag ik ineens een soort springend, wazig stuk. Ik ging zitten, rustig ademen, en dan trok het weg. Maar het gebeurde wel steeds vaker.’

Toch ging ze wel naar het WK Zaalhockey, begin 2025. ‘Daar sta je onder hoge druk, er zijn felle lichten, we trainden intensief. Dus ik was bang voor meer aanvallen of dat ik me heel slecht zou voelen. Maar het gekke was: er gebeurde niets.’

Tot ze net klaar was voor vertrek naar Huizen. ‘Ik heb het Joep laten weten. Dat ik eerst met de dokters moest uitzoeken wat er aan de hand was. Pas eind augustus kon ik aansluiten bij het team. Ik kende mijn teamgenoten pas net, maar moest ze wel vertellen wat er aan de hand was. Ook omdat ik ze moest uitleggen wat zij moeten doen als ik een aanval krijg.’

Door de medicatie draaide ze geen geweldig seizoen. ‘Het voelde als een chemo, zoveel zat er in mijn lijf. Maar dan als topsporter. Dat kon zo niet langer. Ik wilde het aanpakken, maar net voor de zomer veranderde mijn zicht. Alsof ik zo’n aura had, maar dan de hele tijd. Soms zag ik de bal niet. Dan moest ik letterlijk stoppen en mijn hoofd draaien voor ik de volgende pass kon maken.’

In het ziekenhuis moest ze opnieuw een MRI-scanner in. Maar deze keer was de diagnose geen parasiet. ‘De onderzoeker moest de resultaten nog naar de arts sturen. Die is degene die je mag vertellen hoe het zit. Maar deze onderzoeker zag het meteen: een hersentumor. Ik begreep er niets van, waarom was dat nooit uit alle eerdere onderzoeken en scans gekomen? Buiten moest ik keihard huilen. Het was zo verwarrend. Wat moest ik geloven? Wat als ik weer een aanval kreeg? Hoe moest het verder met mijn hockeycarrière?’

Een hele medische molen verder ontdekte een neuroloog dat de druk in haar hoofd werd veroorzaakt doordat er een vochtzak om de - goedaardige - tumor heen zat en een oogspecialist dat ze een verdikking in haar oogzenuw had. Dat maakte haar toestand urgenter en ze maakte zo’n sprong op de wachtlijst dat ze op een dag in juli ‘s ochtends nog het ziekenhuis uitliep met de mededeling dat ze af moest wachten, om ‘s middags al gebeld te worden dat ze zich kon melden bij de OK.

‘Het duurde twee uur. Toen ik bij kwam, zeiden ze dat het succesvol was. Maar mijn zicht… Het was zo raar, ze hadden geopereerd op het stuk van mijn hersenen waar je visie wordt geregeld. Dus het was enorm overgestimuleerd. Ik zag van alles. Een paar dagen later mocht ik naar huis, mijn moeder was inmiddels aangekomen.’ 

Ze moest voorzichtig zijn, rustig bijkomen. Maar Cormack voelde zich juist vol energie. ‘Door narcosegas. Dat geeft na de operatie ineens een heleboel euforie. Twee weken lang was ik on a high. Ready to take on the world, to run for president, lacht ze. 

Inmiddels is ze een kleine twee maanden verder. ‘Ik heb nog steeds een wazige plek in mijn zicht. Maar niet meer als een aankondiging voor erger, het is er gewoon de hele tijd. Ik mag weer rennen, fietsen, rustig naar de gym.’ Hockeyen zit er voorlopig nog niet in. ‘Alleen zonder contact. Dus ik kan wel naar het veld, dingen doen met bal en stick. Ook om te kijken hoe ik op de combinatie van bewegingen reageer. Maar contact is nog te gevaarlijk, want wat als ik op mijn hoofd val? Dus daar kan ik op zijn vroegst eind oktober weer mee beginnen, met een hoofdbeschermer op.’

Ze hoopt in december met haar nationale indoorteam te kunnen spelen. Maar of dat gaat lukken? In Huizen gaan ze dit seizoen in ieder geval nergens van uit. Toch voelt Cormack zich nog altijd enorm deel van het team. ‘Ik was bang dat het ongemakkelijk zou worden. Ik speel niet, dus hoor ik er dan wel bij? Maar de meiden zeiden meteen dat dat onzin is.’ 

Ze zamelen met een voorspel-poule geld in om een reis naar Namibië te financieren. ‘Mijn ouders hebben daar een hockeyontwikkelingsproject. We willen graag begin volgend jaar met zijn allen die reis doen, om clinics te verzorgen. Het is zo lief dat zij allemaal zo enthousiast zijn. Dat ze duidelijk maken dat ik hoe dan ook een rol heb in dit team en dat we samen dit avontuur aangaan.’