Daan Sabel staat in dienst van Japan tegenover Oranje

‘Daan, succes jongen.’

Vlak voor de eerste WK-wedstrijd van Japan heeft Clarinda Sinnige Daan Sabel gespot op de hoofdtribune. De technisch directeur van de KNHB wenst hem succes. Sabel glimlacht. ‘Ja, jij ook.’

Daarna nemen ze hun plaatsen in. Sabel zit naast Yuri Nagai in een afgeschermd hokje achter de bovenste rij van de hoofdtribune. Via haar headset staat Nagai rechtstreeks in verbinding met de Japanse bank. Sabel heeft een coachbord op schoot, een stift in zijn hand.

Bij de eerste kans van Australië wijst hij naar het veld. Even later buigt hij zich naar Nagai. Een handgebaar, een korte uitleg, een knikje. Daarna schrijft Sabel iets op zijn bord.

Hij kijkt. Noteert. Analyseert.

Japan heeft het moeilijk. De ploeg komt nauwelijks op de helft van Australië. Als de Australiërs uit een strafcorner de 1-0 maken, blijft Sabel onbeweeglijk zitten.

In de rust verandert het hokje op de tribune in een kleine analysekamer. Sabel neemt met Nagai door wat hem is opgevallen. Zij luistert en knikt. Even later loopt ze naar beneden, richting de Japanse kleedkamer. Sabel blijft achter op de tribune.

Japan verliest uiteindelijk met 2-0. Dat er werk aan de winkel is, wist Sabel al voordat hij aan deze klus begon. De Japanse dames staan vijftiende op de wereldranglijst, kenden een moeizame voorbereiding en plaatsten zich als laatste land voor het WK.

Sinds juli werkt Sabel voor Japan. Zijn opdracht is breed. Hij begeleidt coaches en spelers, geeft trainingen en helpt bij analyses. In aanloop naar het WK werkte hij twee weken intensief met de damesploeg.

Japan wil meer kennis opdoen over de Nederlandse aanpak van het moderne hockey, van wedstrijdanalyses en GPS tot de organisatie rond de nationale teams. Sabel helpt daarbij, maar probeert op het veld ook meteen verbeteringen aan te brengen.

Meer zekerheid na balverlies. Beter aansluiten in de press. Achterin langer vanuit de zone verdedigen, in plaats van snel over te schakelen op mandekking. Het zijn geen revolutionaire veranderingen. Daarvoor is de tijd te kort. 

‘Ik zit ook maar net twee weken bij de ploeg’, zegt Sabel. ‘We zijn nog niet zo ver als ik had gedacht. Ik vind dat we een beetje achter de feiten aanlopen. De speelsters zijn gedisciplineerd in hun taak. Maar als er iets anders wordt gevraagd, moeten ze zich aanpassen en een oplossing vinden. Dat heeft tijd nodig.’

Sabel belandde zelf min of meer toevallig in Japan. In 2024 liep Nagai een jaar stage bij Pinoké. Via Alyson Annan, de huidige bondscoach van China, kwam ze bij de club uit het Amsterdamse Bos terecht. Na haar stage ging Nagai bij de Japanse bond werken. Niet veel later vroeg ze Sabel of hij naar Japan wilde komen. ‘Daar heb ik twee seconden over nagedacht.’

Sabel combineerde het bezoek met een korte reis door Japan met zijn vriendin Janneke. De technisch directeur van de Japanse bond reed hen vijf dagen lang van afspraak naar afspraak. 

Op een gegeven moment kreeg Sabel te horen dat er de volgende ochtend in zijn hotel een bijeenkomst zou zijn. ‘Waarover?’, vroeg hij. Hij had niets in zijn agenda staan. ‘Over de toekomst.’ Zijn vriendin gaf hem daarop een advies dat hij zich nog goed herinnert: ‘Niet meteen ja zeggen.’ Sabel lacht. ‘Terwijl mijn hoofd al ja had gezegd.’

Wat begon als een bezoek van vijf dagen, groeide uit tot een groot deel van zijn werk. Sabel merkt dat hij niet alleen kennis naar Japan brengt. Zijn werk bij de bond dwingt hem ook anders naar zijn eigen vak te kijken.

Veel Japans spreekt Sabel nog niet. Verder dan arigato, dankjewel, komt hij vooralsnog niet. Voor de rest vertrouwt hij op Engels en een vertaalapp. Maar de verschillen zitten niet alleen in de taal. Ook de manier waarop beslissingen worden genomen, is anders dan hij in Nederland gewend is.

Een idee dat in Nederland tijdens de volgende training kan worden uitgeprobeerd, wordt in Japan eerst uitvoerig besproken. ‘Ik had een idee voor de verdedigende corner. Dat was twee weken geleden. Daarna had ik er niets meer van gehoord. Toen ik vroeg hoe het ermee stond, zeiden ze: nee, gaan we niet doen.’ 

Ook de trainingsduur verbaast hem. Voor een strafcorner wordt rustig drie kwartier uitgetrokken. ‘Dat ben ik niet gewend. Als ik dat bij Pinoké had gedaan, hadden ze mij voor gek verklaard.’ Tegelijkertijd bewondert hij de discipline die hij aantreft. ‘Het leert mij zoveel en houdt mij ook een spiegel voor.’

Na het WK volgen voor Japan de Asian Games. Voor de ploeg is dat toernooi van groot belang met het oog op de Olympische Spelen van Los Angeles in 2028. Sabel wil Japan voorlopig richting dat doel blijven begeleiden.

Maar eerst wacht Nederland. Voor de loting van het WK zei Sabel tegen Sinnige dat ze zomaar bij elkaar in de poule konden komen. Een dag later was het zover. Ze appten elkaar.

Vanavond zit Sabel opnieuw naast Nagai op de tribune. Zijn Nederlandse hockeykennis moet Japan dan helpen tegen Oranje. Sabel doet wat hij tegen Australië ook deed. Kijken. Noteren. Analyseren.