Croon na curieuze gele kaart: ‘Wat moet ik dan doen?’

De troostfinale tussen Nederland en Argentinië duurt nog veertien minuten, als Croon aan de linkerkant de cirkel nadert. Om daar te komen, moet hij de Argentijn Thomas Habif passeren. Hij neemt de stuiterende bal mee op zijn stick, met zijn tegenstander in zijn nek. Croon wil langs Habif en tikt in de lucht de bal omhoog. Net wat te hoog. Croon probeert de bal nog te controleren. Maar in die poging raakt ook hij de laagzittende Habif in zijn gezicht.

De Engelse scheidsrechter Dan Barstow roept de hulp in van video-scheids Laurine Delforge, omdat hij ‘roekeloos spel’ vermoedt van Croon. Dat wordt bevestigd door de Belgische. ‘Het is niet opzettelijk’, stelt zij. ‘Ik raad aan: een gele kaart en tien minuten tijdstraf.’

Die reden hoort Croon pas na afloop. ‘Ik dacht dat ik ‘m juist kreeg, omdat de scheidsrechter wél dacht dat ik het met opzet deed. Voor de duidelijkheid: dat was dus niet zo.’ Als de spelmaker het echte verhaal meekrijgt achter zijn kaart, moet hij een beetje lachen. ‘Dan moeten we maar met elkaar afspreken dat het balletje de lucht niet meer in mag’, klinkt het cynisch. ‘Want dan gaat de stick daar ook naar toe.’

‘Mensen botsen tegen elkaar aan. Mensen struikelen. Je krijgt een bal op je knie. Of een stick op je hoofd’, verwijst hij nog naar de overtreding die de Argentijn Matias Andreotti op hem begin in de eerste wedstrijd tussen beide landen - ook hij kreeg geel en tien minuten straftijd. ‘Allemaal part of the game, vind ik.’

'Ik probeer erlangs te gaan. Zijn hoofd zit op de hoogte van mijn borst, terwijl daar twee sticks zijn…daar kan ik ook niet veel aan doen, volgens mij. Ik heb te accepteren wat de videoscheids beslist. Als je ziet dat ze de situatie gaan bekijken en die slowmotion in beeld komt, dan voel je al aankomen dat het de verkeerde kant opgaat. Volgens mij was er niet zo veel aan de hand. Ik ging niet bewust naar zijn hoofd toe.’

Met ongeloof nog: ‘Wat moet ik dan doen? Niet met mijn stick naar de bal gaan? Dat doen zij ook.’

Het was het zoveelste tikkie dat Nederland incasseerde in de afgelopen dagen. De gifbeker raakte voller en voller. Na de onbezonnen beuk van Duco Telgenkamp en de pijnlijke nederlaag tegen Spanje, werd de mentale weerbaarheid al flink getest. Zaterdag volgde zelfs buiten het veld tegenslag. De reis van Waver naar Amsterdam was al lang, maar werd met een uur verlengd door een dikke file bij Antwerpen - waar anders - en omdat de chauffeur naar het verkeerde hotel reed. ‘Er zijn meer Van der Valks in België. Dat was even onhandig’, zegt Croon met gevoel voor ironie. Relativerend: ‘Het duurde bijzonder lang. Ach, anders had ik een uur langer in bed gelegen.’

Ze moesten natuurlijk bijkomen van die Spaanse dreun van vrijdag. ‘De afgelopen dagen waren heel gek. De droom van ons als groep is uiteengespat. Het doel waar we met elkaar naar toewerkten was ineens klaar. Dat verwerken is heel taai. Maar ondertussen wil je ook met een ‘high’ eindigen. Omdat we willen laten zien hoe goed we zijn. Dat we kunnen winnen. Dat dit team iets moois heeft. En dat vind ik nog steeds.’

‘Alleen zijn we helaas weer tekortgekomen. Het voelt nu zwaar klote. Ik heb een ongelooflijk zure nasmaak aan dit toernooi overgehouden.’

Hoe nu verder? ‘Het enige dat we kunnen doen, is heel goed naar onszelf kijken. Je kan niet meer veranderen wat hier is gebeurd. Je kunt er wel van leren, lessen eruit trekken. En het heel veel beter gaan doen om de komende tijd om weer voor de prijzen te spelen.’

Wat er dan precies beter moet, dat kan Croon vlak na de verloren troostfinale niet aangeven. ‘Mooie vraag. Dat is dé vraag. Ik denk dat we die moeten beantwoorden. Had ik het antwoord maar. Dan had ik het richting Argentinië wel aangegeven.’

Hij herhaalt nogmaals: ’We moeten niet naar anderen, scheidsrechters of bijzaken kijken. Maar in onze eigen spiegel.’