Croon hield zichzelf voor de gek: ‘Dacht dat ik het WK niet zou halen’

Hij had slecht geslapen, op de dag na de benauwde 2-2 tegen Engeland, die Nederland een plek bij de laatste vier opleverde. ‘Het was zo ontzettend spannend. Dan neem je nog zoveel adrenaline mee naar het hotel. We hebben even kunnen ontspannen toen we stil stonden bij de 150 interlands van Thijs van Dam. Dan wordt er altijd iets leuks voorbereid. Komen er foto’s en filmpjes voorbij waarvan je eigenlijk denkt dat niemand ze meer heeft.’ Met een dikke lach: ‘Ik denk dat Thijs van een paar beelden wel even schrok. Maar dat mag, het was alleen met ons team. In onze vertrouwde omgeving.’

‘Maar toen ik daarna in bed lag, ging de wedstrijd weer door mijn hoofd. What the fuck is er allemaal gebeurd? Het gevoel was zo gek: we zaten heel goed in het toernooi en toch hadden we opeens alles te verliezen. Ik heb maar een uur of zes kunnen slapen. Voor vandaag maakt dat niet zoveel uit. We hebben genoeg rustdagen voor de boeg.’ Hij strekt de armen op het terras van het spelershotel, in Amsterdam-Zuid: ‘Vanmiddag maar even een lekker dutje doen.’

Het toernooileven leek voor Croon zes maanden geleden verder weg dan ooit. Zijn verhaal is bekend: in de inmiddels beroemde wedstrijd tegen Engeland, in de Pro League, werd zijn knie hard geraakt door een stick. Daarbij brak een stuk kraakbeen af. Croon moest geopereerd worden en het WK kwam op de tocht te staan. Kort nadat de ernst van zijn blessure duidelijk werd, sprak de middenvelder zijn hoop uit om op het WK te staan. ‘Ik geloof dat ik dat kan halen’, klonk het toen. ‘Maar ik durf geen garanties te geven.’

Als hij terugkijkt, was hij in die periode naar de buitenwereld toe wat te optimistisch. ‘Als ik heel eerlijk ben, was de kans heel veel groter dat ik hier niet zou staan’, zegt Croon. ‘Dat wist ik al vrij snel. Ik heb dat met weinig mensen gedeeld, zeker in het begin. Ik wist nog niet hoe het zou lopen in het half jaar. Dus ik liet mijn diagnose een beetje in het midden. En riep vooral hard dat ik het kan.’

‘Ik heb mezelf voor de gek gehouden. Inderdaad, bewust. Dat is best wel raar om toe te geven. Maar zo was het wel. Het liefst wil je vasthouden aan feiten. Aan een boodschap van een arts die er verstand van heeft. Dat er een x-aantal maanden voor staat en dat het op tijd in orde komt. Maar zo was het niet. Dus moest ik vooral geloven in het onmogelijke trucje om er toch te staan.’

Hij vertelt het rustig. Maar natuurlijk stortte zijn wereld een half jaar geleden flink in. ‘Het zag er gewoon niet goed uit. De hersteltijd werd minimaal geschat op een half jaar. Dan kwamen we precies uit op de startdatum van het toernooi. Maar eigenlijk heb je daar in mijn geval niets aan. Je kan niet vlak van tevoren zeggen: yo gasten, ik ben er weer. Je moet er eerder staan, met de groep tijd hebben om naar het WK toe te groeien. Midden augustus fit zijn, was te laat.’

13 juli werd zijn mikpunt, de dag waarop de Oranje-selectie aan de laatste fase voor het WK begon. ‘Gretig als ik was hoopte ik zelf nog op een paar wedstrijden in de Pro League.’ Grinnikend om zijn eigen ambitie: ‘Maar dat was écht niet realistisch. Ik ben ook blij dat Jeroen Delmée mij niet heeft aangespoord om er nog sneller te staan. Dat was absoluut niet bevorderlijk geweest. Het ging om die dag in juli. Dan zou ik aansluiten, zonder enige vorm van garanties.’

Hij maakte vlak na zijn operatie een flinke lijst met zijn vriendin, international Daantje de Kruijff. ‘Daarop stond alles wat we moesten doen voor mijn herstel. Wie heb ik nodig? Wat heb ik nodig? Wat draagt allemaal bij aan het project ‘herstel Jorrit’? Van krachtschema’s tot waar ik wilde revalideren. Die punten heb ik tot in het extreme nageleefd. Obsessief. Ik was een eigenwijze gozer met een missie.’

Croon kijkt even op. ‘Weet je wat het lastigste is? Dat meer doen niet altijd helpt. Rust en ontspanning vinden in die belasting, dat was voor mij misschien wel het moeilijkste. Want als ik dat toestond, had ik het idee dat ik er niet genoeg mee bezig was. Ik wil alles controleren. Overal bovenop zitten. Meer. Harder. Sneller. Geen halve procent laten liggen. Maar dat was de afgelopen tijd niet altijd de juiste weg. Dat is best beknellend. Ik heb hier ook met mijn psycholoog over gesproken. Dat hielp.’

Zijn teamgenoot en maatje Thierry Brinkman noemde de weg die Croon heeft bewandeld zelfs ‘onmenselijk’. ‘Ik heb het gelezen. Mooie woorden. Dat raakte mij.’

Croon - normaal gesproken een prettige spraakwaterval - valt even stil. Hij slikt wat tranen weg. ‘Kijk, Thierry is een van mijn allerbeste vrienden. We kennen elkaar heel lang. Het is heel gek om dit samen te beleven. Hij zat een dag na de operatie bij mij op de bank. Thier was het eerste bezoek dat langskwam, los van mijn ouders.’

‘Ik zei toen tegen hem: ik ga het niet halen. Ik wil het allerliefste met jou en de rest op het WK staan. Maar dit kan eigenlijk niet. In principe staat er een streep door het WK. Daar zaten we dan. Met de tranen in de ogen, allebei. Dat je daarna toch hier samen staat en zulke mooie woorden uitspreekt, dan doet me dat heel veel.’ Weer lachend: ‘We praten genoeg met elkaar hoor. Maar in de hectiek van zo’n toernooi ga je niet naast elkaar zitten en elkaar op de schouder slaan.’

Onmenselijk wil Croon zijn route zelf niet noemen. ‘Ik denk dat je als topsporter sneller kunt herstellen dan vooraf wordt verwacht. Het helpt ook wel dat ik al tien jaar leef als een prof. Daarnaast gaat het om de drive en de fysieke arbeid kunnen leveren. Dat kan iedereen uit dit team. Al was het wel zwaar, ja.’

Hij kreeg het vertrouwen van de bondscoach, die hem selecteerde met slechts een halve oefenwedstrijd in de benen. ‘Maar ik ben blij dat ik niet alleen geselecteerd ben door het verleden. Zo werkt het niet. Gelukkig vindt Jeroen dat ik iets toe kan voegen, ook toen ik net terug was. In die eerste pot gingen een aantal dingen wat te snel voor me. Dat is niet gek na vijf maanden zonder hockey.’

Op het WK ziet hij zichzelf per wedstrijd vooruit gaan. ‘Elke dag word ik beter, maak  ik weer een extra stap in de revalidatie. Ik ben nog steeds op weg naar de honderd procent. In de eerste wedstrijd tegen Nieuw-Zeeland was ik nog wat verwonderd. Wauw, ik heb het gehaald. Het volkslied, het publiek, alles kwam vooraf net wat meer binnen. Hockeyend was het misschien nog wat wennen op die dag. Daarna ging het vanzelf steeds meer vooruit.’

Dat gevoel werd bevestigd door die lekkere steal tegen India, waaruit de belangrijke 3-1 volgde. ‘Daar kan ik ook van genieten hoor’, reageert Croon, die vroeger vooral bekend stond als technisch wonderkind. ‘Ik heb mezelf in de afgelopen jaren verbreed. Ga niet alleen maar liftend en flierefluitend door het veld. Dat zal er altijd inblijven, als het moment daar is. Maar belangrijk is nu mijn totale rol. Dus ook ballen veroveren en passen. Daarmee help ik het team, dat past ook bij mijn rol en verantwoordelijkheid.’

Hij is terug. Staat in de halve finales van het WK, na een route waarvan hij zes maanden geleden dacht dat die onmogelijk was. ‘En die nachten met weinig slaap door die spannende wedstrijden, neem ik op de koop toe.’