‘Cassie’ grijpt hoofdrol in Silver Cup: 'Moeder zou trots op me zijn'

Het klinkt als een understatement. Donderdag won HOD de Silver Cup ten koste van Ommoord. Na een 2-2 stand in de reguliere speeltijd, vertolkte de keeper van de Brabantse formatie een hoofdrol in de beslissende shoot-outs. Hij bezorgde daarmee HOD eindelijk de langverwachte eerste bekerwinst in de clubgeschiedenis.

Een bijzonder moment voor Bots, die de afgelopen maanden een zware periode had na het overlijden van zijn moeder. ‘Ik weet zeker dat ze trots op me zou zijn’, vertelt Bots. Hij laat even een stilte vallen. ‘Ook al pakte ik maar een shoot-out. Maar dat was genoeg.’

Ondanks dat ze er niet bij was, speelde de moeder van Bots een hoofdrol bij de Silver Cup. Dat begon al voor de wedstrijd. Bots vertelt: ‘Vooraf vroeg onze coach om een moment van stilte om te denken aan iemand die je dierbaar is. Ik dacht aan mijn moeder.’

Heb veel liefde gekregen

De periode na haar overlijden was zwaar voor de doelman. Maar juist in die donkere tijd waren zijn ploegmaten er voor hem. ‘Ik heb veel liefde en medeleven gekregen van de jongens. Er zijn er meer die net als ik diepe pech hebben gehad. We waren er dan voor elkaar. Dat versterkt de band nog extra.’

'We hebben een heel hecht vriendenteam, dat al meer dan tien jaar samen speelt’, vervolgt Bots. ‘We hebben heel weinig verloop. Er komen nieuwe gasten bij, maar die voelen zich meteen thuis. Binnen en buiten het veld doen we alles voor elkaar. En dat zie je ook tijdens de wedstrijd terugkomen.’

HOD heeft al sinds de winterstop geen coach

HOD toonde zich donderdag een hecht collectief op het sfeervolle Dordtse veld. De spelers vochten voor elke millimeter voor elkaar, liepen elke keer zonder mokken de tackle back als een ploeggenoot onverhoopt balverlies leed. Spelers die op de bank zaten, coachten hun ploeggenoten in het veld. Bots verklaart: ‘In de winterstop is de coach vertrokken. Sindsdien zijn we een beetje op onszelf aangewezen, plus de vader van een teamgenoot die het goed oppakt. Dat gaat goed.'

Wat heet. In de Eerste Klasse staat HOD op een keurige vierde plaats en ondertussen volgde op vrijdagavonden een zegereeks in de Silver Cup. Die prestaties waren best verrassend, aangezien al voor dit seizoen een deel van de vriendengroep afzwaaide bij Heren 1. Onder hen de vaste eerste goalie van Hockey Ons Devies. ‘Hij was 36 jaar, dus dat werd hoog tijd’, grapt Bots, die daardoor promoveerde van tweede naar eerste doelman. ‘Het is leuk om nu eerste keuze te zijn. Maar ik vond het eigenlijk helemaal niet moeilijk om tweede doelman te zijn. Ik vond het juist heel leuk om mee te kunnen doen. Ik werd beter. Ik werd ook niet gezien als tweede keeper. Ik was gewoon één van de twintig.'

Dat Bots een uitstekende goalie is geworden, toonde hij op Hemelvaartsdag in de finale van de Silver Cup. Diverse keren trad hij goed handelend op. Tweemaal moest hij zijn meerdere erkennen in een inzet van het Rotterdamse Ommoord. ‘Maar beide keren werd de bal van richting veranderd door een ploegmaat. Daar had ik pech mee.’

Vol vertrouwen bij shoot-outs

Bots zag vanuit het doel hoe zijn ploeg op een 2-0 voorsprong kwam, maar die uit handen gaf. De twee eersteklassers hielden elkaar in evenwicht. Spectaculair werd de finale nooit, spannend was het wel. Tot op het laatst, waarin beide ploegen kansen kregen op de overwinning, maar shoot-outs de beslissing moesten brengen.

De doelman begon vol vertrouwen aan de beslissende serie. ‘In een eerdere ronde speelden we 5-5 tegen Kromhouters. Toen pakte ik drie shoot-outs en wonnen we. De laatste weken hebben we heel veel getraind op shoot-outs.’

Dat had Ommoord ook gedaan, zo ontdekte Bots. ‘Zij waren best goed’, lacht de doelman, die de tweede shoot-out van Ommoord pakte. Dat scheelde overigens niet veel. Bots keerde in eerste instantie de inzet, maar kon de bal niet goed wegwerken, waardoor nemer Bent Verbakel opnieuw een poging waagde. Tergend langzaam rolde de bal richting het doel. ‘Maar gelukkig had die actie zo lang geduurd, dat de acht seconden er al op zaten voordat de bal over de lijn rolde. Dat was zo’n opluchting.’

'Ik was zo blij'

Daarmee kwam HOD op pole position voor de bekerwinst. De Valkenswaardse nemers maakten geen fouten, waardoor Tijme van Putten de laatste en winnende shoot-out nam. Van Putten had amper zijn armen in de lucht gestoken, toen Bots hem na een sprint van dertig meter om zijn middel vloog. ‘Ik was zo blij. We hebben hier zo lang naar toe geleefd, er zo hard voor gevochten. De competitie hebben we de laatste weken laten varen. De bekerwedstrijden waren het enige waar het om ging.’

Dat is begrijpelijk, want de gouden HOD-generatie aasde op een tastbare herinnering aan het einde van hun carrière. Een groot deel van de oude vriendengroep stopt met hockeyen in het eerste team. Ook Bots. Zij voegen zich bij hun voormalige ploeggenoten die vorig jaar al afscheid namen. ‘We gaan als vriendenteam lager hockeyen’, vertelt Bots, terwijl hij een glas bier krijgt aangeboden. ‘Die komt op een goed moment. Ik heb een droge keel’, glimlacht hij. Met tweede fikse teugen is het glas al bijna leeg.

 Er gaan er nog vele volgen, belooft hij. 'Die beker gaat vol, leeg, vol, leeg en dan nog een paar keer.’

Hij glimlacht tevreden. Het was een mooie dag, een prachtig afscheid. ‘Mijn moeder is trots op me. Dat weet ik zeker. En ik ben trots op mijn ploeggenoten.’