‘Brokkenpiloot’ Jip Dicke: ‘Anderen draaien weg, ik blijf kijken’

Ze waren ontdaan na afloop bij SCHC. Emotioneel over de trieste aftocht van hun teamgenoot, die in de slotfase een Amsterdamse corner blokte. De sleep kwam precies op Post haar duim, die aan haar stick zat. De wedstrijd lag zeker vijf minuten stil, zodat de international verzorgd kon worden. Met een flink bebloede vinger ging de Brabantse ijzervreter van het veld. 

‘Ik hoorde dat het er niet best uitzag’, vertelt Dicke, na het verwerken van de eerste schrik. ‘We zijn er erg van geschrokken en balen er erg van. Post is een harde. Maar zelfs voor haar was dit pijnlijk.’ 

Dicke had donderdagavond ook zomaar in de lappenmand kunnen belanden. Op de training kreeg ze een bal recht in haar gezicht. ‘Hier, net onder mijn oog’, wijst ze aan. ‘Ik schoot zelf op goal en de rebound kwam precies op mij af. De rebound kwam zo snel, dat ik niet kon reageren. Tak-tak. Zo tegen me aan. Normaal springt je huid dan direct open. Maar dat viel nu mee.’ Ze denkt er even over na: ‘Dus ben ik hier wel blij mee. Anders moet je weer hechten en dat soort ongein. Ben je een stuk verder van huis.’

Dat klinkt geroutineerd uit de mond van de 23-jarige aanvaller. Die heeft dan ook de laatste tijd een behoorlijke lijst met blessures achter de rug, juist op de meest ongunstige momenten. Vorig jaar miste ze de EHL, de halve finales van de play-offs en het EK door hamstringblessures. 

Dit seizoen was de viervoudig international wél fit voor de EHL, maar kreeg ze in de kwartfinale een lompe maai tegen haar been. Een blessure die met een sisser afliep: na een bezoekje aan het ziekenhuis - met haar eveneens gehavende zus Pien - kon ze verder in het toernooi. ‘Ik moet nog twee potten overleven en dan heb ik het einde van het seizoen gewoon gehaald’, klinkt het luchtig. ‘Misschien moet ik er niet te veel over nadenken. Maar soms spookt het wel door je hoofd. Ik wist bijvoorbeeld nog dat ik vorig jaar op 8 april die hamstringblessure opliep. En dat ik rond deze tijd nog revalideerde.’ 

Ongelukjes, de rol van brokkenpiloot. Het zit een beetje in het spel van Dicke opgesloten. De energieke aanvaller knalt overal in. Head first, als het moet. Bij haar oude club HDM kreeg ze ooit een scoop in haar gezicht omdat ze vol gretigheid op een bal inliep. ‘Ik loop er soms ook als een malloot naartoe’, zegt de aanvaller vol zelfspot. ‘Waar anderen wegdraaien in de cirkel, blijf ik kijken. Soms schiet de bal dan omhoog. En soms komt-ie in mijn stick en kan ik schieten. Het heeft ook voordelen.’

Dat bleek zondag maar weer. Dicke zette vlak na rust Amsterdam-verdediger Sabine Plönissen vol onder druk, waardoor die de bal pardoes inleverde bij - jawel - Pien Dicke. Die passte snel breed op haar zusje, waardoor de 1-0 een feit was. ‘Ik dacht: ik loop ‘m blind aan. En Pien reageerde er ook op.’ Lachend: ‘Eigenlijk wilde ik naar haar terugpassen, zodat zij kon scoren. Maar ze lag op de grond. Dus deed ik het zelf. Het was niet eens heel moeilijk.’

Het was dus de beslissing in de topper, waarin beide playoff-deelnemers nog maar eens lieten zien dat ze ontzettend aan elkaar gewaagd zijn. Het aantal veldkansen en corners was praktisch in evenwicht. ‘Het was een fifty-fifty-pot’, zo oordeelde Dicke ook. ‘Alleen kregen wij die ene hele grote kans en zij niet. Verder was het vooral heel zwaar, omdat zij veel lopers in de ploeg hebben. En wij ook. We houden er allebei van om aanvallend te spelen en daardoor ontstaan er meer gaten. Het was leuk om te meten waar je staat.’

Dat meetmoment liep dus goed af. En daarmee maakte SCHC een einde aan de EHL-dip, die ontstond na de Europacup-zege in het paasweekend. Dat er met de champagne in de benen werd gelijkgespeeld tegen Oranje-Rood (2-2), dat begreep iedereen nog wel een beetje. Dat die score ook een week later tegen Tilburg - de hekkensluiter, nota bene - werd neergezet, deed meer pijn.

‘Eigenlijk mag dat niet gebeuren’, weet Dicke. ‘Al speelden we toen de hele wedstrijd wel beter. We maakten het niet af. Eerlijk gezegd konden we het wel relativeren. We hadden net de EHL gewonnen, de play-offs gehaald en hadden wat marge als nummer één. Dat wil niet zeggen dat we laks waren. Het liep gewoon even niet. Je mag dan kritisch zijn, maar je moet elkaar geen problemen aanpraten.’ Een beetje ad rem: ‘Dat doen we dus ook niet. Volgens mij zijn we ook nog steeds ongeslagen, toch? Ik denk nog steeds dat niemand het leuk vindt om tegen ons te spelen.’

Het aftellen naar de play-offs is ondertussen begonnen. Op 14 en 16 mei speelt SCHC de halve finales. Als de stand zo blijft treft de koploper weer nummer vier Amsterdam. Dicke doet ondertussen zelf alles om fit te blijven. ‘Maar ik blijf wel gewoon in die ballen lopen hoor. Het blijkt wel dat het soms wat oplevert.’