Broers Michiel en Derk Moret: ‘Gooische is geen tussenstap’

Ze stonden een beetje te balen, zondagmiddag na het 1-1 gelijkspel op eigen veld tegen Push. ‘Het was eigenlijk voor het eerst dit seizoen dat we het gevoel hadden dat we echt hadden moeten winnen. Dat we de wedstrijd onder controle hadden en een aantal goede kansen op meer aan het einde. Dat ‘ie er dan niet ingaat, is frustrerend,’ verzucht Michiel Moret. Dat het in het rechterrijtje van de Promotieklasse ook een kwestie is van ‘elk punt is er één’, doet daar weinig aan af, aldus zijn broertje Derk. ‘Dat is misschien één van de redenen waardoor we na de gelijkmaker onbewust iets inzakken. Dat je ergens toch denkt, dat is alvast iets. Maar we hebben de kwaliteit om afstand te nemen.’

Met de komst van de twee Brabanders voegde Gooische na Daan en Mats Schooleman een tweede set broers toe aan de ploeg. ‘Ha, ja, we zijn niet de enige,’ grijnst Michiel. ‘En we zijn het zelfs gewend, want bij Schaerweijde speelden we met nóg twee paar broers: Juup en Peppe Veen en Stijn en Lode Draaijer.’ Van al deze broers lijken de Morets misschien wel het minst op elkaar. Derk springt er met zijn rode haar uit als centrale verdediger, terwijl Michiel één van de vele Gooische middenvelders met halflang donkerblond haar is.

Ook hockeytechnisch was van de connectie weinig te merken afgelopen zondag. Michiel: ‘Neuh, dat zijn we nooit zo gewend.’ Derk: ‘Niet zoals Peppe en Juup die elkaar de hele tijd opzoeken. Die zie je eigenlijk altijd als een soort duo, of met dezelfde bewegingen.’ Michiel: ‘Dat hebben wij inderdaad niet. Maar ik denk wel dat we elkaar op een bepaalde manier aanvoelen. Ik weet eigenlijk altijd wel wat hij gaat doen en jij weet ook beter van mij wat je kunt verwachten dan van iemand anders. Ik kan af en toe in Derk zijn hoofd kijken. Zeker als iets net niet lukt, dan weet ik wel wat de bedoeling was, en ook dat ik hem even tot de orde moet roepen.’

Dat was tegen Push nodig, beaamt de jongste van de twee. ‘Ik begon best wel stroef. Dan ziet hij dat ik moeilijke ballen ga zoeken. Het scheelt gewoon dat er dan tussen ons geen barrière is om dingen tegen elkaar te zeggen.’

Ondanks dat ze tot nu toe hetzelfde carrièrepad bewandelen, zijn de broers geen package deal. ‘Na Schaerweijde wist ik als eerste dat ik naar Gooische wilde,’ legt Derk uit. ‘We kennen Peter (Jonker, de coach van Gooische, red.) allebei van Oranje onder 18. Dus het komt zeker door hem. Toen heb ik Michiel eigenlijk gewoon meegetrokken.’ Michiel: ‘Ik had iets meer tijd nodig om te oriënteren en de opties te overwegen. Maar het team, de club en inderdaad, de coach, is wel echt een overtuigende factor geweest.’

Want al die dingen zorgen bij elkaar voor het belangrijkste: speeltijd. Derk: ‘We kwamen natuurlijk van een hoofdklasseclub. Als je jong bent, is het best moelijk om daar je weg te vinden en te groeien. Hier kon ik meteen aan de bak centraal achterin.’ Want als 19-jarige zijn die kansen schaars in de Hoofdklasse. ‘De Promotieklasse is ook een goede competitie. Als je daar je draai echt vindt en veel aan spelen toekomt, wordt je een meer volwassen speler en is het misschien makkelijker om terug in de Hoofdklasse te komen.’

Uren maken dus. Dat geldt ook voor zijn oudere broer. ‘Mijn ambitie om weer Hoofdklasse te spelen is niet weg en zal ook nooit weggaan. Wat dat betreft zie ik Gooische als een mooie stap, maar het is zeker geen tussenstation. We zijn hier niet gekomen om meteen weer weg te gaan.’

Sterker nog, ook naar zijn roots keert hij amper terug. Die liggen in Eindhoven, waar de twee in de jeugd van Oranje-Rood speelden, en Michiel ook nog een jaar in het eerste. ‘Oei, nee, ik ben eigenlijk altijd druk met andere dingen, dus ik kom bijna nooit meer in Brabant. Je hoort het ook niet, hè? We zijn er wel opgegroeid, maar hebben het accent nooit overgenomen. Wat dat betreft zijn we hier meer op onze plaats, haha.’ Derk komt nog wel eens in Eindhoven. ‘Laatst hadden we een weekend vrij. Toen ben ik bij een potje van Oranje-Rood gaan kijken, kwam ik iedereen tegen op de club. Toch net of je er thuis bent.’

Gelukkig voor de twee komt ‘thuis’ regelmatig naar het Gooi. ‘Ja, daar staat ‘ie, onze vader,’ wijst Michiel. ‘We komen uit een echte hockeyfamilie, onze moeder is na de jeugd gestopt maar draagt de sport nog altijd een warm hart toe. En onze vader is keeper. Nog altijd, in de Veteranen A van Oranje-Rood. Dan speelt hij eerst zelf en daarna rijdt ‘ie hierheen om bij ons te kijken.’