Broer en zus Van Duijn debuteren tegelijk bij Huizen: ‘Mama werd gek’

Hun verhaal is verschillend: Isabelle viel in omdat vaste keepster Iza Osborne door een eerder opgelopen hersenschudding nog niet kon spelen, terwijl Luca al een tijdje de strijd aangaat met Wouter Heerkens, de eerste keeper bij de heren. ‘Deze week kreeg ik de kans,’ zegt hij met een lach na de 6-0 overwinning op MEP. ‘Ik wist wel dat het ging gebeuren, maar ik ben blij dat het nu was. Dat is leuker dan als het over een tijdje nergens meer om gaat.’ 

Met het vooruitzicht dat de heren van Huizen komend weekend kampioen van de Overgangsklasse kunnen worden, slaat hij de spijker op z’n kop. ‘Dat is wel moeilijk hoor, je krijgt maar een paar ballen in zo’n wedstrijd. Dan moet je er staan, want daarmee moet je het bewijzen.’

De dames verloren hun wedstrijd in de Promotieklasse, met 1-2 van koploper Ring Pass. ‘Ja, helaas. Balen,’ vat Isabelle het kort samen. ‘Maar het is speciaal dat we tegelijk deze kans kregen en ook nog op Super Sunday, dat is vet.’ 

Luca: ‘Alleen… Onze ouders zijn er áltijd bij. Maar nu had mijn moeder een tripje naar Lissabon gepland. Toen ik donderdag na de training thuis kwam en vertelde dat ik mocht spelen vandaag, wilde ze er een stokje voor steken. Ik mocht elke wedstrijd van haar spelen, behalve deze.’

Isabelle hoorde op zaterdag dat ze onder de lat mocht. ‘Ik heb gelijk mama gebeld. Die werd helemaal gek.’ Luca: ‘Ze heeft zelfs nog gekeken of ze niet meer kon gaan of nog om kon boeken. Tijdens de wedstrijd van de dames kreeg ik steeds appjes van haar, toen ik moest was het waarschijnlijk andersom.’ 

Isabelle grijnst: ‘Ja, ik heb haar net nog gebeld, voor ze ging opstijgen, om nog even de laatste update van jouw wedstrijd te geven.’

‘Zij moet keeper worden’
De twee zijn dus kind van de club. ‘We zijn allebei in de F-jes gestart hier. We komen helemaal niet uit een hockeyfamilie, mijn ouders kunnen eigenlijk allebei niet sporten’, grijnst Luca. Isabelle: ‘Nou, mama heeft toch ook gehockeyd? Bij Gooische. Daar maken we weleens grapjes over, dat ze vroeger in de B7 zat, of zo. Dus van wie we het hebben? Geen idee.’

Luca maakte als eerste de keuze voor de goal. ‘Met jongetjes-E wonnen we alles dik en mochten we een keer met de D-jeugd mee doen. Toen moest één iemand keepen. Ik dacht gelijk: dat wil ik wel doen. Ik was ook niet de beste hockeyer, moet ik eerlijk zeggen. Daarna had je in de D-tjes eigenlijk nog een wisselkeeper, maar ik ben toen eigenlijk alles gaan keepen.’

Niet veel later kreeg hij keeperstraining, en dat is waar Isabelle met het keepersvirus in aanraking kwam. ‘Bij die extra trainingen hielp ik soms een beetje met ballen rapen. Toen heb ik een keer Luca’s keepershandschoentjes aangetrokken en speelde die trainer wat ballen op mij. Hij zei meteen: ‘Zij moet keeper worden’. Ik wilde het ook al wel, maar mijn moeder zag me liever in een hockeyrokje, denk ik. Dus het werd wel een beetje afgehouden. Dus toen ik keeper werd, was ik al tweedejaars C.’

Nu maakt ze haar minuten bij Dames 2. ‘Die hebben geen vaste keeper, dus daar speel ik elke week. Vanochtend ook gewoon trouwens. Het was een belangrijke wedstrijd, maar in overleg met Joep (van der Coelen, coach van Huizen Dames 1, red.) kon ik het toch allebei doen.’ Luca is technisch gezien nog tweedejaars A-jeugd. ‘Vorig jaar speelde ik daar wel veel, toen haalde onze A1 de Super A competitie. Dat is dit jaar niet zo, dus nu probeer ik af en toe bij andere seniorenteams mijn minuutjes te pakken.’

Volgend seizoen niet meer samen bij Huizen?

Isabelle is onder de indruk van de prestaties van haar broer dit jaar. ‘Ik vind het bizar dat hij op z’n 18-jarige leeftijd al zo op de deur staat te kloppen bij de eerste keeper van Heren 1. Ik bedoel, ik ben 21 en ik ben daar nog steeds niet. Dat hij het dan nu zelfs wint en vandaag in de goal mag staan, dat is heel knap. Ik doe het hem niet na.’

Luca: ‘Andersom ook hoor. Ik gun het haar heel erg. Vorige week mocht ze ook al spelen, maar ik toen niet. Toen zei ik nog, mijn tijd komt nog wel. Het is soms natuurlijk best moeilijk als vervanger. Er zit steeds één iemand voor je, die ben je alleen maar aan het aanvallen.’ 

Isabelle maakt zich geen illusies, met vaste keepster en Jong Oranje-klant Osborne voor zich. ‘Het gat is groot. Ik ben echt tweede keeper. Ik probeer heel erg met mezelf bezig te zijn, elke training beter dan mezelf op de vorige training. Ik merk dat ik vooruit ga, en probeer niet te veel met haar bezig te zijn. Natuurlijk wil ik eerste keeper worden, maar het is niet dat ik het gevoel heb dat ik daar tegenaan zit of zo.’

Mogelijk betekent dat, dat ze de club waar ze als kleintje al speelde, voor een tweede keer zal verlaten. Eerder vloog ze twee jaar uit naar Almere. ‘Ik ben bezig met andere clubs om te kijken of er een plek is waar ik wel eerste keeper kan worden. Het is zo belangrijk om minuten te maken. Uiteindelijk moet je dan wel voor jezelf kiezen, en misschien betekent het dat het de beste keuze is om weg te gaan.’