Brinkman is weer een clubhockeyer: ‘Verwerken WK heeft tijd nodig’

De zilveren toernooimedaille die Brinkman zondag kreeg, had hij na de wedstrijd nog op het veld al weggestopt. In zijn clubtenue ging-ie op de tribune bij zijn ouders Jacques en Jacqueline zitten. Gewoon en ongestoord. Alsof hij niet de aanvoerder van het Nederlands elftal was, maar een random hockeyer - die bij wijze van spreken net op veld 5 had gespeeld tegen Heren 10. Ver weg van de spotlights, prestatiedruk en de duizenden toeschouwers, maar even terug in de anonimiteit.

Exact drie weken geleden zag het hockeyleven van Brinkman er heel anders uit. Op zondag 30 augustus verloor hij met Nederland de strijd om het WK-brons van Argentinië (2-1) en kookte de captain nog van woede over de domme bodycheck van Duco Telgenkamp die de halve finale tegen Spanje deed kantelen. ‘Het is één moment dat ons op dit WK de das omdoet’, foeterde Brinkman in de zweterige catacomben van het stadion in Waver.

‘Het WK voelt best kort geleden’, klinkt het nu in Rotterdam. Brinkman is inmiddels in een rustig hoekje op dezelfde tribune gaan zitten. ‘Je moet nu vooral een modus vinden om weer te spelen. Hoe lastig dat soms ook kan zijn. Het verwerken van zo’n teleurstelling heeft tijd nodig. En dat is niet zo gek, denk ik.’

Hij ging er direct na de WK-domper tussenuit. Een dag na de verloren troostfinale in België zat hij al in het vliegtuig. Hij ging naar Ibiza, voor anderhalve week. Niet alleen met zijn vrouw Elke, maar ook met collega-internationals Jorrit Croon, Floris Wortelboer, Derk Meijer en hun vriendinnen. ‘Met zijn achten hebben we veel leuke dingen gedaan. Natuurlijk heb je het daar met elkaar nog uitgebreid over het toernooi. Dat is fijn, om het al een beetje af te sluiten. Maar je wil ook niet alleen maar daarmee bezig zijn. Je wil ook een fijne vakantie hebben.’ Met een lach: ‘Dat zou ook niet leuk zijn voor de meiden. Dat onderwerp voerde ook niet de boventoon.’

Het boek van het WK was na afloop nog niet dicht. Maar er waren wel een paar pagina’s omgeslagen. ‘Ik kwam met een frisser hoofd terug van vakantie. Daardoor sta je nu weer anders op het veld. Echte conclusies hebben die dagen niet opgeleverd, omdat alle evaluaties nog moeten komen. Dan pas weet je hoe al je teamgenoten en de staf erover denken. Maar wat als een paal boven water blijft staan, is dat je op een goede manier vooruit moet. Het belangrijkste is dat iedereen straks met een fijn gevoel het trainingsveld opstapt. Daar moet je naartoe.’

Het neemt niet weg dat de kater natuurlijk wel even doordreunde. ‘Dat is niet erg, denk ik. Het is ook niet gek dat je er dan even geen zin in hebt. Je stopt al je ziel en zaligheid erin en je eindigt niet op de manier zoals je hoopt. Dan doet dat flink pijn. Die laatste 48 uur van het WK waren niet bepaald de leukste van mijn carrière.’

Een dag of vier na zijn vakantie sloot Brinkman weer aan bij Den Bosch, dat al weken bezig was aan de voorbereiding zonder z’n WK-gangers. ‘Uiteindelijk vind je het toch mooi om met gasten achter een witte bal aan te rennen’, klinkt het droog. ‘Ik wilde ook wel weer. Ik zou het toegeven als dat anders was geweest. Of ik genoeg rust heb gehad? Dat weet je eigenlijk nooit. Ik kan geen drie weken vakantie nemen. Je moet ook weer aansluiten en dat wil ik ook.’

‘En ik denk dat dat gevoel, van terugkomen bij je club, voor elke international fijn is. Dat je weer even landt, in een vertrouwde omgeving.’ Hij kijkt even naar zijn benen, met zijn afgezakte kousen. ‘Gevoelsmatig was ik ook best fit vandaag. Ik tikte best een aardig niveau aan.’ Een beetje bijdehand: ‘Maar als je daar anders over denkt, zeg het gerust.’

Brinkman viel absoluut niet tegen bij Den Bosch, waar hij aanvallend gevaar stichtte, corners versierde en met iets meer geluk en scherpte nog voor een vierde goal had gezorgd in de ABN-finale tegen Pinoké. In het derde kwart draaide de spits shootout-achtig weg bij de keeper, maar slingerde hij zijn turn tegen een verdediger op de lijn. ‘Ik heb nu twee keer getraind en twee wedstrijden gespeeld. En ik ben niet ontevreden met welk gevoel ik op het veld sta’, zegt Brinkman, die komend seizoen voor het eerst aanvoerder is bij Den Bosch.

De internationale toppers voegen zich dus weer langzaam in de clubcocon. Als professionals die terug op aarde zijn na een zomer waarin alles om Oranje draaide. ‘De uitdaging is eigenlijk hetzelfde na de Spelen van Parijs: hoe zorg je ervoor om na zo’n piekmoment weer zo goed mogelijk te presteren. Dat hoort er altijd bij na een groot toernooi. Maar natuurlijk komen we nu uit een heel andere situatie bij onze clubs terecht. Moet je bij je team aansluiten na een echte tegenvaller. Dat is nieuw voor heel veel spelers in onze groep. Iedereen moet daar z’n eigen weg in vinden. Want uiteindelijk moet je ook weer plezier halen uit het seizoen. Er met je club wat van gaan maken. Ik ben benieuwd en heb er zin in. Echt.’

Hoe het programma van Den Bosch eruit ziet, is kraakhelder. De playoff-kandidaat begint zondag aan het nieuwe Hoofdklasse-seizoen. Wanneer Oranje weer bijeenkomt, is nog onduidelijk. Dat gebeurt sowieso in het najaar, richting het eerste Pro League-blok van het nieuwe seizoen. Dat staat van 16 tot 22 december gepland in Valencia. De Nederlandse mannen treffen daar Spanje, België en Duitsland.

‘Voordat we starten, wordt er geëvalueerd met iedere WK-speler. Dat zal in de komende weken beginnen. En daarna gaan we het veld weer op met Oranje. Met de neuzen dezelfde kant op. De club is een mooie plek om daar weer te komen. Een uitlaatklep, waar je met veel plezier weer je niveau kan vinden.’