Bregman wint Gold Cup acht jaar na gemiste finale: ‘Maak het tóch mee’

Als het donderdagavond op Wageningen bijna tijd is voor de warming-up, is het Bregman (28) die als eerste speelster van Bloemendaal het veld betreedt. Haar teamgenoten zijn nog in geen velden of wegen te bekennen, maar zij staat al lang en breed binnen de lijnen. Ze kan duidelijk niet wachten om te beginnen, nu ze na al die jaren eindelijk een nieuwe kans krijgt op het spelen van de Gold Cup-finale.

‘Ik ben blij dat ik dit tóch nog mee heb mogen maken’, glundert de speelster met rugnummer elf later op de avond, na de 3-1 zege op overgangsklasser Wageningen. Als er één speelster van Bloemendaal was die deze prijs was gegund, dan was zij het wel. Want juist zij, de enige veldspeelster van Bloemendaal die er in 2018 al bij was toen de ploeg eveneens de Gold Cup won, moest de finale destijds aan zich voorbij laten gaan. Geblesseerd stond ze toen langs de zijlijn.

Trainer André Morees en reservekeepster Diana Beemster — destijds nog de heldin in de finale tegen HDM, die op shoot-outs werd beslist — waren de enige andere twee Mussen die er toen al bij waren. ‘Vlak voor de wedstrijd stonden we daar met z’n drieën nog even bij stil’, vertelt Bregman. ‘Het is eigenlijk bizar dat wij de enigen zijn die nog over zijn. Zo snel gaat dat dus.’

In 2018 had ze een knieblessure

Het was een zware kruisbandblessure, in haar tweede seizoen voor Bloemendaal, die ervoor zorgde dat die heroïsche finale op ’t Kopje aan haar neus voorbij ging. ‘Ik baalde enorm dat ik geblesseerd was’, vertelt Bregman, die in de jeugd voor Push speelde. ‘Voor mijn teamgenoten was ik natuurlijk superblij, maar voor mezelf voelde het niet alsof ik had gewonnen. Als je een paar dagen voor de finale geblesseerd raakt, is het misschien een ander verhaal. Maar ik liep al heel lang met die blessure. Ik was net geopereerd, ik kon amper lopen.’

Acht jaar lang moest ze wachten op een nieuwe kans. Keer op keer kwam er een vroegtijdig einde aan het Gold Cup-avontuur van Bloemendaal. Het waren roerige jaren: de ene na de andere trainer vertrok, van Teun de Nooijer tot Dave Smolenaars. In 2024 degradeerde Bloemendaal naar de Promotieklasse, om een seizoen later meteen terug te promoveren. ‘De kampioenswedstrijd voelde voor mij eigenlijk al als een finale.’

Heerlijke bekerhockeyavond op Wageningen

Maar donderdagavond was het dan eindelijk écht zover. De Gold Cup-finale die Bregman acht jaar geleden al had moeten spelen, vinkte ze nu eindelijk af. ‘De sfeer was denk ik mooier dan acht jaar geleden’, glimlacht ze. ‘Het was toen pas de allereerste editie van de Gold Cup. Hier, op Wageningen, leefde het vanavond enorm. Het publiek was geweldig.’

De Gold Cup mag dan niet de allure van de play-offs hebben – zeker omdat clubs geregeld hun tweede of derde garnituur sturen – maar inderdaad: Wageningen maakte er als gastheer een geslaagd hockeyfeest van. Op een heerlijke bekerhockeyavond bleef de thuisploeg bovendien lang in de wedstrijd. Na twee gemiste strafcorners van Bloemendaal waren de eerste twee grote veldkansen nota bene voor de overgangsklasser. Het thuispubliek, dat rijen dik stond opgesteld, ontplofte bij elke strafcorner die de underdog versierde. Zou dit dan toch dé avond van Wageningen worden?

Zelfs nadat Bloemendaal in het vierde kwart op 2-0 was gekomen, bleef Wageningen geloven in een wonder. Na de aansluitingstreffer van Aina Holtrop hing een stunt voor de thuisploeg opnieuw in de lucht. Maar toen Wageningen zonder keepster alles of niets ging spelen, en Bloemendaal-speelster Ryanne van Dooijeweerd in de laatste minuut de bal in het lege doel schoof, was de wedstrijd beslist.

Alsnog de Gold Cup gewonnen

Dat het geen walk-over was, maar een spannende wedstrijd, maakte de finale voor Bregman extra mooi. ‘Ik vond dat Wageningen goed speelde. Ze hebben grote kansen gehad. Ze sloegen ook een mooie strafcornervariant binnen’, analyseert Bregman, terwijl ze louter lof heeft voor de tegenstander. ‘Zo hoort een finale ook te zijn: spannend tot het einde. Het ging niet vanzelf, maar ik ben blij dat we hebben gewonnen.’

Zodoende stond Bregman acht jaar na de gemiste finale alsnog met de Gold Cup in haar handen. Het maakt de cirkel rond. ‘Ik heb van elke minuut genoten. Prachtig dat ik toch nog een bekerfinale heb mogen spelen.’