'Boefje' Bijen was ballenjongen in 2014: ‘Magische herinnering’

In het spelershotel begint Bijen donderdag te stralen als hij wordt herinnerd aan het eerste moment waarop hij in aanraking kwam met een groot Oranje-evenement. Het WK in Den Haag van 2014 is voor hem een gouden jeugdherinnering. Eigenlijk eentje waarvan je droomt als je - zoals hij toen - vijftien bent en gek bent op hockey.

‘Op HDM kregen ze de vraag wie er ballenkinderen wilden zijn’, vertelt Bijen met een glinstering in zijn ogen. ‘Ik speelde daar sinds een paar jaar. Volgens mij zat ik toen in de B1. Mijn moeder deed er al jaren veel vrijwilligerswerk en zou dat ook op het WK doen. Er was weinig voor nodig om mij en mijn tweelingbroer Tom te motiveren om ons op te geven.’

Hij lacht hardop: ‘We waren ook serieus goede ballenkinderen. Echt!  We maakten in die tijd overal een wedstrijd van. Dus ook op het veld. Dus als er een strafcorner was voor Nederland, wilden we het zo goed mogelijk doen. We gooiden dan geen ballen aan, maar legden ‘m al klaar op het streepje. Haha, daar sprintten we dan ook naartoe. Dat vonden we mooi.’

‘We deden van alles om het zo goed mogelijk te doen. Sorteerden de cornermaskers als die niet bij elkaar lagen. Kwam er dan een bal aan, dan doken we achter de boarding. We waren boefjes en maakten heel veel plezier. Voor ons was het wel makkelijk dat de lange corner toen nog in de hoek werd genomen. Dat is nu moeilijker geworden.’

De familie Bijen woonde om de hoek bij het stadion van ADO, waar het WK werd gehouden. Vanuit hun woonplaats Voorburg was het maar een paar minuten fietsen naar het Kyocera Stadion, dat in het begin van de zomer van 2014 het middelpunt was van Holland Hockeyland.

‘Onze school lag tussen ons huis en het stadion in. Dus Tom en ik gingen na de lessen direct naar het WK. We hadden een accreditatie - dat vonden we al heel interessant - waarmee we het stadion in konden. We waren elke dag te vinden in het promodorp, hockeyden veel op een oefenveldje. En keken daar, ook onvergetelijk, de 5-1 winst van de voetballers op Spanje in een grote tent met alle andere ballenjongens. Daar was Ruben Versteeg ook bij, die nu ook nog steeds in de Hoofdklasse speelt.’

Ze waren liefhebbers, maar dus ook boefjes - zoals Bijen al zei. ‘We pikten heel stiekem weleens een saucijzenbroodje bij La Place’, grinnikt de spits. ‘En we kwamen weleens op plekken waar we eigenlijk niet hoorden. Zo liepen we een keer tijdens een wedstrijd de skybox in. We wapperden een beetje met onze accreditaties en voor we het wisten zaten we op die luxe stoelen.’ Hij wijst naar een van de foto’s, die zijn moeder op verzoek van hockey.nl waren aangeleverd in aanloop naar het interview. ‘Kijk man, zie ons eens zitten. Allemaal serieuze koppen alsof we daar echt thuishoren, haha.’

‘Ik weet nog wat we daar opeens Johan Cruijff tegenkwamen op de trap. Op alle hockeyers durfde ik wel af te stappen. Maar meneer Cruijff, die durfde ik echt niet zomaar te storen. Ik was echt een beetje starstruck. Geïmponeerd. Misschien was ik ook een beetje bang voor een afwijzing. Dan zou ik mij heel ongemakkelijk hebben gevoeld.’

Het familiearchief blijkt een kleine schatkist vol hockeyhelden. ’Met Jeremy Hayward speelde ik later nog bij Den Bosch’, klinkt het lachend. ‘En hier: Jamie Dwyer. Dat was vroeger mijn held. Hij heeft nu een stick, waarmee ik speel. Hij ziet er nog net zo uit. Tegen Argentinië komt-ie kijken.’

Bijen scrolt verder door de verzameling van zijn selfies met WK-kopstukken van weleer. Hij blijft even hangen bij  Chris Ciriello. Inderdaad, de Australische sleepbeul die drie keer tegen Nederland scoorde in de WK-finale (6-1) van dat jaar.

‘Ik ga nooit vergeten dat Jeroen Hertzberger de 1-0 maakte in die finale. Hij scoorde aan de kant waar ik stond. Vlak voor mijn neus stonden ze te juichen in het veld. Dat weet ik nog heel goed. Daarvoor mochten Tom en ik ook de damesfinale doen. Dat was extra leuk, omdat we Naomi van As heel goed kenden. Onze families gingen vroeger met elkaar op vakantie.’

Bijen was op dat moment een talentje bij het grote HDM. ‘Een strebertje. Fanatiek, competitief en vrij goed in veel sporten. Maar ik was nog totaal niet bezig met later. Of wat dan ook. Ik vond alles vet. Genoot van twee weken hockeyfeest. Dat we dichtbij de spelers konden komen. Dat vond ik als kind magisch. Daarom vind ik het ook altijd belangrijk dat wij zelf daar de tijd voor nemen. Ik ken ook die andere kant.’

‘De onvergetelijke herinnering aan 2014 heeft me wel extra gemotiveerd om er nu bij te zijn. Een WK in eigen land is uniek. Dat maken wij echt niet nog een keer mee. Ook nu is mijn hele familie erbij, zoals ze er bijna altijd zijn.’ Hij kijkt nog eens naar de foto met Dwyer. ‘Die medaille die ik daar om heb, kregen we allemaal als ballenkids. Ik heb ‘m nog ergens thuis. Hij leek erg veel op een bronzen medaille.’

‘Zullen we dit WK voor een andere kleur gaan?’