Bob Veldhof wilde nóóit meer naar Pakistan, nu is hij er bondscoach

Op het blauwe tapijt in het Wagener Stadion schudt Veldhof een veelzeggende anekdote uit zijn mouw, kort na de 4-1 nederlaag in de groepsfase tegen Engeland. ‘Ik heb in Pakistan meegemaakt dat ik vlak voor mijn vlucht naar huis mijn geld pas kreeg, in een envelop. Ik keek erin en dacht: dit is nog niet eens een tiende van wat ik hoor te krijgen. Meer hebben we niet, zeiden ze dan. Twee uur later zat ik in het vliegtuig. Naar de rest kon ik fluiten.’

Nóóit meer Pakistan, had de voormalige keeper van Oranje Zwart, Rotterdam en het Nederlands zaalteam zichzelf voorgenomen. Twee keer eerder werkte hij voor de Pakistaanse hockeybond, in 2019 en 2021, onder meer als keepers- en verdedigerstrainer. Hij belandde er in een hockeyland dat steeds zwaarder gebukt ging onder zijn eigen verleden. Vier keer werd Pakistan maar liefst wereldkampioen, vaker dan welk land dan ook. Maar die gloriedagen zijn al lang vervlogen. De laatste wereldtitel dateert alweer van 1994.

‘Ik was klaar met al die mensen die nog altijd rondlopen met een kaartje waarop staat dat ze namens Pakistan aan de Olympische Spelen van 1992 deelnamen’, verzucht de Nederlander, die inmiddels al 23 jaar in België woont. ‘Op basis daarvan denken ze nog steeds álles te kunnen bepalen. Ze komen op televisie en vinden zichzelf héél belangrijk.’

Met zijn rechterhand maakt Veldhof een veelzeggend gebaar alsof die in zijn broekzak verdwijnt. ‘Geld was er in Pakistan altijd. Alleen waar het allemaal bleef? Dat was niet altijd even duidelijk.’

‘Iedere keer liep ik uiteindelijk tegen hetzelfde aan: de randvoorwaarden klopten niet. Als spelers zich iedere dag moeten afvragen of ze hun salaris überhaupt krijgen, kunnen ze niet volledig met hockey bezig zijn. En mij ging het niet eens om mijn eigen geld. Hockey is voor mij passie. Maar zodra de mensen eromheen zichzelf belangrijker vinden dan het nationale elftal, ben ik klaar. Daarom wist ik het zeker: naar Pakistan ga ik nooit meer terug.’

Toch staat Veldhof er nu weer. Ditmaal zelfs als bondscoach. Hoe grillig de Pakistaanse hockeywereld nog altijd is, bleek amper een half jaar geleden nog. Op zijn 71ste stond de legendarische hockeycoach Roelant Oltmans op het punt om er voor de derde keer bondscoach te worden. Alles leek rond, totdat de interim-voorzitter die hem wilde aanstellen na een interne machtsstrijd plaats moest maken voor een nieuwe interim-voorzitter. Die koos vervolgens voor oud-international Khawaja Junaid als bondscoach.

Amper een half jaar later zijn zowel Junaid als die voorzitter alweer vertrokken. Zo snel kan het dus gaan in Pakistan. Het roept vanzelf de vraag op in wat voor wespennest Veldhof ditmaal zijn hoofd heeft gestoken.

Maar Veldhof klinkt opvallend stellig: ditmaal is alles anders. Uitgerekend de man die Pakistan voorgoed had afgezworen, heeft het volste vertrouwen in de nieuwe voorzitter Mohiuddin Ahmad Wani, die volgens hem daadwerkelijk wil breken met het verleden.

‘Zes weken geleden belde hij me ineens. Hij had een goed verhaal en ik merkte dat ook de regering er serieus instapte. Ik heb documenten gezien waaruit bleek dat ze écht veranderingen wilden doorvoeren. Toen dacht ik: hier heb ik wel zin in’, vertelt Veldhof, die in eerste instantie slechts zou toetreden tot de technische staf. Pas later werd duidelijk dat hij dit WK als bondscoach de touwtjes in handen kreeg.

Dat de mooie woorden ditmaal opvallend snel in daden worden omgezet, ontdekte Veldhof al snel. Hij stuurde Wani een foto van de videotoren van Den Bosch, puur als voorbeeld van wat hij nodig had op het trainingscomplex in Islamabad. ‘Een dag later liep ik het veld op. Stonden er ineens twee videotorens.’

In het ‘nieuwe’ Pakistan lijkt niets te gek. ‘Bij onze eerste training hadden we slechts vijf ballen. Twee dagen later lagen er 150 Kookaburra-ballen uit Australië. Dat soort dingen gebeuren nu ineens’, zegt hij met een lach. ‘We hebben nu ook een groot pakket besteld met allerlei software, meetapparatuur en andere technologie. Dat kost een paar ton. Vroeger had ik nooit gedacht dat zoiets zomaar betaald zou worden.’

Ook voor bezoekende landen worden kosten noch moeite gespaard. ‘Toen Zuid-Korea onlangs naar Pakistan kwam, kregen ze bijna presidentiële begeleiding. Snelwegen werden afgezet, militairen erbij, brandweerwagens mee. Die Koreanen wisten niet wat ze meemaakten.’

Misschien nog wel het meest veelzeggend: de spelers zijn volgens Veldhof nu al betaald tot ná de Asian Games (18 september-3 oktober). Voor iemand die eerder met een envelop met amper een tiende van zijn salaris naar huis werd gestuurd, voelt dat bijna de omgekeerde wereld. ‘Ik heb in Pakistan eigenlijk alleen maar het tegenovergestelde meegemaakt. Dus ik verbaas me er nog steeds over. Alles wat Wani zegt, maakt hij waar.’

De weg terug naar de wereldtop is nog lang

Maar alle nieuwe miljoenen en ambities ten spijt: de 4-1 nederlaag tegen Engeland maakte zaterdag duidelijk dat Pakistan niet van de ene op de andere dag terugkeert aan de wereldtop. Daarvoor is de achterstand simpelweg te groot. De Pakistaanse bond presenteerde eerder deze week dan ook een drie- tot vijfjarenplan. Veelzeggend was bovendien een pijnlijke misser bij een Engelse strafcorner: de beschermende materialen van Pakistan lagen nog in de kleedkamer.

‘Het doel is duidelijk: Pakistan terugbrengen naar waar het hoort’, zegt Veldhof. ‘Eerst willen we richting de top acht. Daarvoor hebben we nog veel werk te doen, maar we hebben ook tijd.’

Hij zegt het stellig. Maar wat als de resultaten straks tegenvallen en de stekker er opnieuw uitgaat? ‘Daar ben ik niet bang voor. De budgetten liggen vast, de regering betaalt mee en er komen grote sponsors binnen. Natuurlijk weet ik niet wat er over een half jaar gebeurt. Ik heb in Pakistan vaker mooie verhalen gehoord. Maar wat hier in zes weken is gebeurd, zie je in veel landen niet. Daarom heb ik er vertrouwen in. Niet omdat iemand het zegt, maar omdat ik het zie gebeuren.’