Blok viert zijn mooiste prijs: ‘Dit gaat boven olympisch goud’

‘Ze hebben in de nacht voor de finale vuurwerk bij mij afgestoken, voor mijn huis in Amsterdam. Maar ik was er niet. Ik logeerde bij Thijs van Dam.’

Blok lacht hard om zijn eigen anekdote, die hij vertelt in het feestgedruis. De kampioensschaal heeft hij al tig keer vastgehouden. Er zijn dan al tientallen foto’s van hem als landskampioen. Het veld is van hem en zijn teamgenoten. De feestmuziek brult non-stop door de speakers over het veld. Zelfs Blok, gezegend met een harde lage stem, moet zijn best doen om er bovenuit te komen.

Zijn verhaal is er eentje van blijdschap en opluchting. ‘Misschien had Amsterdam wel moeten winnen. Met al die corners en een bal op de paal. Maar ergens geloof ik dat we dit hebben afgedwongen. Omdat we bij elkaar zijn gekomen. Niet opgaven, ook niet na het extreem moeilijke jaar dat achter ons ligt. We bleven bouwen. Dat is het mooiste wat er is, maar ook het moeilijkste.’

De pijn en de vreugde

Blok kijkt naar de tribune, waar hij voor de wedstrijd werd verrast door de aanwezigheid van zijn broer (en oud-teamgenoot) Jochem. ‘Hij had eigenlijk een huwelijk in Frankrijk. Was er ook zaterdag niet bij. Ik heb in het weekend wel veel met hem gebeld. Hij zou er niet bij zijn, maar opeens zag ik hem tussen de familie staan. Toen moest ik wel even een traantje wegpinken.’

‘Zij zien de pijn die hockey kan opleveren bij mij. Maar ook de vreugde. En die deel ik vandaag met hen.’

Over die pijn vertelde Blok anderhalf jaar geleden. In een koffietentje in Rotterdam deelde hij moedig hoe hij in aanloop naar de Olympische Spelen bijna opgebrand raakte. Veel te weinig plezier aan het hockey beleefde, het verlies van zijn vader op jonge leeftijd niet goed verwerkt bleek te hebben en daardoor tegen het depressieve aan zat.

Om al die gevoelens een plek te geven nam Blok na het olympisch goud zelfs even afstand van Oranje. Trok hij zich soms een paar dagen terug op de Veluwe met zijn racefiets en een golftas. Zonder prikkels van de buitenwereld. Het hielp hem om ruimte te pakken. Om te blijven genieten van topsport. 

‘Kijk, ik ben nu heel blij’, zegt de verdediger. ‘Maar ze hebben me vaak genoeg gefrustreerd of boos gezien. Vorig weekend was het de sterfdag van mijn vader. De thuiswedstrijd tegen Pinoké was voor mij daardoor het zwaarst tijdens deze play-offs. Gelukkig heb ik dat gevoel in iets moois kunnen omzetten. Daar heb ik de afgelopen jaren aan gewerkt.’ 

Terug naar het TeamNL Huis

Zijn gedachten schieten even terug naar de zomer van 2024. Naar het TeamNL Huis, waar Oranje werd gehuldigd, een paar uur na het veroveren van de gouden plak. Hij stond daar naast Thijs van Dam. Al jaren een teamgenoot van Blok bij Oranje en Rotterdam. 

‘We keken naar onze medailles. En ik zei toen tegen hem: er gaat maar één prijs boven deze. Dat is goud met Rotterdam.’ Hij kijkt op. ‘Ja, dat zei ik. En dat meen ik. Hier stoppen we jarenlang met mijn beste vrienden onze ziel en zaligheid in. Met gasten die ik ook zie, als we niet hoeven te hockeyen. Ook dan zoeken we elkaar op. Gaan we koffiedrinken of golfen.’

Precies daarom logeerde Blok in aanloop naar de finale bij Van Dam. ’Gewoon, omdat het leuk is samen. Dát betekent het. Deze groep houdt van elkaar. En kijk om je heen: er staan hier volwassen mensen met tranen in de ogen door wat wij hebben gedaan. Dat is toch bijzonder? Ik hoop dat we zo erin slagen om mensen bij elkaar te brengen. Dat we niet alleen onszelf maar ook de club een dag hebben bezorgd om nooit te vergeten.’