Bloemendaler Rijk Tempelman en de twijfels van een landskampioen

Tempelman zette zijn ploeg met de openingstreffer op weg naar een overtuigende 4-1 overwinning op Kampong. Na afloop was zijn doelpunt niet eens het meest opvallende van de middag. Terwijl zijn ploeggenoten feestvierden met de beker en de schaal, sprak de 16-jarige opvallend open over zijn toekomst. Voor veel talenten is een landstitel het begin van de droom om de top te bereiken. Tempelman twijfelt juist of hij die weg wel wil bewandelen.

'Ik weet niet of ik echt hoog wil gaan hockeyen', zegt Tempelman. 'Ik vind het heel leuk, maar het is ook zó veel trainen. Je moet er echt alles voor over hebben, gepassioneerd zijn. Ik weet niet of ik dat over een paar jaar nog heb.’ 

Twijfel

Juist zijn eigen route maakt die woorden opmerkelijk. Twee jaar geleden speelde Tempelman nog in een tweede team van Bloemendaal. Via de O12-6, O12-4, O14-3 en O14-2 werkte hij zich stap voor stap omhoog naar de O16-1. Zondag bekroonde hij die opmars met zijn eerste landstitel. Juist iemand met zo'n ontwikkeling zou je verwachten te horen dromen van de top. Toch is dat niet wat Tempelman bezighoudt.

De twijfel die hij uitspreekt heeft niets te maken met het plezier dat hij aan hockey beleeft. Integendeel. Tempelman voelt zich thuis bij Bloemendaal. ‘Ik zit hier heerlijk. We hebben een heel leuk team, leuke mensen, goede trainers en goede coaches. Maar als ik straks ga studeren of een beroep heb, heb ik denk ik ook minder tijd voor hockey. Daarom weet ik niet of het allerhoogste niveau spelen de juiste stap is.’

Trots

Voorlopig overheerst vooral de trots. Bloemendaal kende een sterk seizoen en rekende in de finale overtuigend af met Kampong. Tempelman opende zondag de score uit een strafcorner, een onderdeel waaraan hij wekelijks extra tijd besteedt. ‘Ik denk eigenlijk maar aan één ding: heel hard pushen. Dan komt hij meestal wel goed’, aldus de tweede cornerman van Bloemendaal. 

De finale werd vanwege de hitte een dag uitgesteld. Dat betekende voor Tempelman en zijn ploeggenoten een extra dag wachten. Op zaterdag bleven ze zoveel mogelijk binnen, uit de zon en zorgden ze ervoor dat ze voldoende bleven drinken. ‘Je hebt je helemaal voorbereid op zaterdag. Dan wordt het opeens verplaatst en moet je de knop weer uitzetten. Dat was best lastig. Maar toen we het veld opliepen, was de focus er.’

De ontlading

Bloemendaal won de finale met 4-1, een overtuigende score. ‘We hadden niet verwacht dat wij met zo’n grote score naar huis zouden gaan. We dachten dat het een zware pot zou worden, want we hadden al tegen Kampong in de voorcompetitie gespeeld. Dat we landskampioen zijn geworden is een beloning. Dat is supermooi.’

Nadat hij de schaal heeft bekeken, de beker in zijn handen heeft gehouden, pakt hij zijn gouden medaille nog een keer vast. ‘Prachtig, ik vind hem echt mooi. Ik ben echt heel blij ermee. Ja, niet normaal. Het is echt een hele ontlading. Echt supermooi met dit team. Het gevoel? Ja, dat kan ik niet beschrijven.’ 

Met de gouden medaille om zijn nek loopt Tempelman richting de kleedkamer. Volgend seizoen wacht de overstap naar de JO18. Of daarna ook de absolute top lonkt, weet hij nog niet. ‘We gaan het zien in de toekomst.’