Blessuregolf bij Kampong houdt maar niet op: ‘We krijgen klap na klap’

Het is een onschuldig tafereel, maar wel eentje die de huidige malaise bij Kampong aardig blootlegt. In een oranje hesje trekt Duits international Lilly Stoffelsma aan het begin van het derde kwart een sprintje langs de zijlijn. Het is waterkoud. De middenvelder is pas net terug van een blessure en probeert haar spieren na de rust weer warm te krijgen. Nóg een blessure kan Kampong er absoluut niet bij hebben.

Eén blik langs de zijlijn is donderdagavond al genoeg om te zien hoe gehavend Kampong is. Naast de dug-out, achter de boarding, is het bijna drukker dan op de reservebank. Er staat een hele rij geblesseerde speelsters, stuk voor stuk vrouwen die De Jager veel liever op het veld had gezien.

Ga maar na: verdediger Noor van den Nieuwenhof ontbreekt ook de komende maanden nog met een zware knieblessure. International Luna Fokke mist waarschijnlijk de volledige eerste competitiehelft, vanwege een peesblessure in haar linkervoet. Bij verdediger Veere ter Horst schoot haar schouder uit de kom en Sofie Stomps moest aan haar schouder worden geopereerd.

Tussen al die pechvogels staat donderdagavond ook middenvelder Noor de Baat. Zij maakte onlangs juist haar rentree. Maar de opluchting was van korte duur: vorige week raakte ze opnieuw geblesseerd, in de wedstrijd tegen Hurley. Het lijkt wel alsof er bij Kampong een vloek op de selectie rust.

‘Daarnaast missen we ook nog twee meiden uit de Onder 18’, verzucht De Jager. De reden laat zich raden. ‘Die zijn ook geblesseerd.’

De moedeloosheid klinkt duidelijk door in zijn stem. Maar daarmee houdt de ellende nog altijd niet op. Zelfs onder de speelsters die donderdagavond wél op het veld staan, is niet iedereen helemaal fit. ‘Ik heb veel respect voor Charlotte Hoctin Boes die toch blijft spelen’, zegt De Jager. ‘Ze heeft behoorlijk last van haar hand. Het kan geen kwaad, maar pijnvrij is ze zeker niet. We moeten afwachten hoe ze herstelt.’

Zoveel blessures, in zo’n korte tijd. Het roept onvermijdelijk de vraag op: is het allemaal domme pech, of speelt er misschien meer? ‘De enige blessure die ik mezelf misschien kan verwijten, is die van Noor de Baat’, antwoordt De Jager. ‘Doordat er al vier of vijf speelsters ontbraken, moest zij meer minuten maken. Daardoor werd de belasting natuurlijk groter. Dat probeerden we zo goed mogelijk te managen. Noor maakte uiteindelijk een ongelukkige beweging, maar misschien heeft overbelasting ook wel een rol gespeeld. Dat is ontzettend klote.’ 

Voor de rest lijkt het een ongelukkige samenloop van omstandigheden. ‘Een schouder uit de kom, een schouderoperatie, een kruisbandblessure: daar kan ik weinig doen.’

Het contrast met vorig seizoen kon haast niet groter zijn. Toen leek Kampong aansluiting te hebben gevonden bij de top drie. Maar de afgelopen weken oogde de ploeg ineens weer zo kwetsbaar als een doodgewone middenmoter. De overvolle ziekenboeg begon zich inmiddels ook in de resultaten te wreken.

Het begon met een pijnlijke uitglijder bij Rotterdam, waar Kampong verrassend met 2-0 onderuitging. Vervolgens liet Kampong ook thuis tegen Oranje-Rood kostbare punten liggen: 2-2. Het dieptepunt volgde vorige week zondag, toen Kampong tegen Hurley geen schijn van kans maakte en met 3-0 werd afgedroogd.

‘We gebruiken de blessures niet als excuus’, zegt De Jager over de recente resultaten. ‘Maar als je zoveel speelsters mist, moeten anderen opstaan. Tegelijkertijd moet je oppassen dat het niet te veel wordt. Sommige speelsters moeten niet ineens denken: nu moet ík het gaan doen. Dan kunnen ze juist onder die druk bezwijken. Dat is de afgelopen wedstrijden ook wel gebeurd. Je moet het als collectief blijven doen.’

Donderdagavond tegen Pinoké leek Kampong opnieuw een flinke dreun te moeten incasseren. Met nog amper drie minuten op de klok mocht Pinoké-speelster Lana Kalse aanleggen voor een strafbal. Ze faalde niet: 1-1. Alsof er bij Kampong nog niet genoeg reden tot chagrijn was.

Maar ditmaal had de nummer zes van de ranglijst zowaar nog een antwoord paraat. Wéér was het clubtopscorer Iris de Kemp die haar ploeg uit de brand hielp. Een voorzet van Carlijn Tukkers vanaf rechts veranderde ze met een heerlijke tip-in van richting, recht het doel in. Het was alweer haar twaalfde doelpunt van het seizoen.

Na het klinken van de toeter viel er een behoorlijke last van de schouders bij Kampong. De vreugde was enorm. Juichend liep De Jager langs zijn speelsters in de dug-out en trakteerde ze stuk voor stuk op een ferme high five. ‘In deze fase krijgen we klap na klap. Dan is het wel heel lekker dat je zo’n wedstrijd met hard werken over de streep trekt’, zegt hij. 

Door de tweede overwinning in drie wedstrijden is de achterstand van Kampong op nummer vier Hurley geslonken tot twee punten. De schade op de ranglijst valt dus eigenlijk nog best mee. ‘Maar je moet dat ook een beetje loslaten’, zegt De Jager. ‘Natuurlijk wil je niet te veel punten laten liggen, maar de focus moet liggen op wat we met elkaar kunnen doen. We moeten het echt samen blijven doen. Daar ben ik trots op.’ 

Is er wat blessures betreft dan op zijn minst al een beetje licht aan het einde van de tunnel? ‘Nee’, antwoordt De Jager resoluut. ‘Zondag wacht Den Bosch. Daarna krijgen we nog HDM en Bloemendaal. Het wordt aan alle kanten overleven.’