Belgen witheet na geschrapte gelijkmaker: ‘Maar terecht afgekeurd’

Hoeveel journalisten de Belgische aanvoerder Charlotte Englebert na afloop ook te woord stond, de vragen gingen telkens over hetzelfde onderwerp. ‘Ik heb nu al tien keer de vraag gekregen: wat denk je van de scheidsrechter?’, zei ze met een veelzeggende blik. Haar gezicht gaf het antwoord eigenlijk al weg.

Het veelbesproken moment vond plaats in de 55ste minuut. De Belgische speelster Famke van Heel kreeg ruimte voor een backhandschot en zag de bal achter Anne Veenendaal in het Nederlandse doel verdwijnen. De Belgische speelsters vlogen elkaar in de armen. De 1-1 leek een feit.

Maar het Belgische feest duurde niet lang. De Australische scheidsrechter Aleisha Neumann schakelde videoscheidsrechter Ayanna McClean uit Trinidad en Tobago in met de vraag of Van Heel met de bolle kant had gescoord. Daarvan bleek geen sprake. Alleen waren de beelden daarmee nog niet in Belgisch voordeel beslecht. McClean constateerde namelijk wel een andere overtreding.

In de aanloop naar het doelpunt wilde Lisa Post haar stick uitsteken richting Van Heel, maar Justine Rasir blokkeerde haar de weg. De videoscheidsrechter oordeelde dat sprake was van indirect afhouden en keurde de gelijkmaker af. Tot grote woede van de Belgen behield Oranje op voorsprong.

‘Ik ben gefrustreerd’, zei Englebert. ‘De scheidsrechters zullen de wedstrijd moeten terugkijken en zichzelf in de spiegel moeten aankijken: heb ik wel de juiste beslissingen genomen?’

Ook na het terugzien van de beelden kon Englebert nog altijd geen overtreding ontdekken. ‘Als ik de beelden terugzie, denk ik: er is niks aan de hand. Eerst dacht ik eerst dat het misschien bolle kant was, omdat de bal behoorlijk omhoogging. Maar als ik de beelden terugkijk, zie ik geen bolle kant. Van die obstructie zie ik ook helemaal niets terug. Ik heb de beelden nu al twee keer gezien. Als ik straks voor de derde keer kijk en wél obstructie zie, dan is dat zo. Maar op dit moment begrijp ik nog steeds niet waarom die goal is afgekeurd.’

Wat de frustratie bij de Belgen nog groter maakte, was dat Oranje zijn eigen videoreferral op dat moment al had verspeeld. Het was scheidsrechter Aleisha Neumann zelf die besloot de videoscheidsrechter in te schakelen. ‘Ik vind het wel bijzonder dat de scheidsrechter in de laatste vijf minuten zelf om de video vraagt’, zei Englebert. ‘Volgens de regels mag het. Maar je verliest daarmee misschien wel een beetje het hele idee van de videoreferral.’

Englebert stond bepaald niet alleen in haar frustratie. Ook Stephanie Vanden Borre en Michelle Struijk begrepen niet waarom de Belgische gelijkmaker was afgekeurd. Bovendien wezen zij op een ander moment dat aan Belgische kant kwaad bloed had gezet. In de aanloop naar de 1-0 van Oranje had Marijn Veen de bal op de middenlijn met haar voet geraakt. Ook bondscoach Adam Commens maakte zich daar na afloop nog kwaad over. ‘Iedereen in het stadion zag het.’

Voor Vanden Borre deed de nederlaag vooral pijn omdat België voelde dat Nederland juist deze avond te verslaan was. ‘Ik ben heel trots. Dit voelde als een heel goede kans om eindelijk eens te krijgen wat wij als ploeg verdienen. We weten hoe moeilijk het is om Nederland te verslaan. Dat maakt dit een enorme gemiste kans.’

Aan Nederlandse kant was van twijfel over de afgekeurde gelijkmaker ondertussen weinig sprake. Pien Sanders had meteen gezien waarom de goal volgens haar niet mocht tellen. Zij stond er met haar neus bovenop. ‘Ik merkte aan Lisa Post meteen dat het obstructie was. Obstructie is obstructie, dus in mijn ogen is die goal terecht afgekeurd. Superzuur voor hen, maar dat zijn de regels. Zij vinden dat ze bestolen zijn, maar dat is absoluut niet zo.’

Dat de Belgen daar heel anders naar keken, verbaasde Sanders weinig. ‘Natuurlijk mogen zij dat zeggen. Maar dan kan ik ook zeggen dat wij vinden dat we na rust een strafbal hadden moeten krijgen. Zo heeft iedereen vanuit zijn eigen perspectief iets te zeggen.’

Los van alle discussie over de arbitrage stond één ding vast: Oranje had behoorlijk diep moeten gaan om België van zich af te schudden. Dat erkende bondscoach Raoul Ehren na afloop volmondig. ‘We hebben niet ons beste spel gespeeld, bij lange na niet. Dat lag aan ons, maar dat lag zeker ook aan België. Je ziet hoe goed België is, hoe ze kunnen ontregelen en druk kunnen zetten. Ze zijn niet voor niets de nummer drie van de wereld. Ze kunnen het iedereen heel erg lastig maken.’

Vooral op het middenveld ondervond Oranje aan den lijve waarom België zo’n lastige tegenstander is. ‘België doet een aantal dingen tegen ons gewoon heel goed’, zei Sanders. ‘Ze weten wat ze tegen ons spel moeten doen. Ze hebben een supergoed middenveld en maken het ons daar heel moeilijk. Daarnaast heeft Hélène Brasseur een scoop die je normaal in de mannencompetitie ziet. Dat moet je gewoon anders verdedigen.’

Daarom was de opluchting na afloop zo groot. Oranje had ditmaal niet op schoonheid, maar vooral op karakter de finaleplaats afgedwongen. ‘Ik ben supertrots op de strijd die we vandaag hebben geleverd’, zei Sanders. ‘Het was superlelijk. Sorry daarvoor aan het Nederlandse publiek, maar dit hoort er ook bij. Dit zijn halve finales. Iedereen denkt misschien: Nederland staat wéér in de finale. Maar zo makkelijk is dat allemaal niet. Ik vind het knap van ons.’

Lang bleef Sanders dan ook niet stilstaan bij alles wat er deze avond beter had gekund. Daarvoor lonkte de finale alweer te nadrukkelijk. ‘Weet je wat het is? Het maakt me echt niet uit hoe we het geflikt hebben. Natuurlijk kunnen we vijftien verbeterpunten uit deze wedstrijd halen. Maar we staan gewoon weer in de finale. We gaan vanavond de andere halve finale kijken en dan gaan we er zaterdag iets heel moois van maken.’