Bekkers gelukkig in Nijmegen: ‘Had ik ook niet verwacht’

‘Uiteindelijk speelde ik te weinig bij Den Bosch,’ legt Bekkers haar vertrek uit Brabant uit. ‘Door blessures zat ik afgelopen jaar meestal wel bij de wedstrijdselectie, maar alsnog speelde ik bijna niet. Ze gaan er geen international uit laten voor mij. Dat is ook logisch, bij zo’n club, maar daardoor kreeg ik niet de minuten waar ik op hoopte.’

Bekkers is nog altijd een jong talent, is vrolijk en heeft haar plek bij Nijmegen helemaal gevonden. ‘Voor mijn ontwikkeling moest ik meer meters gaan maken. Ergens gaan spelen waar het niveau goed is en ik veel speel. Dat is ook nog eens veel leuker.’ De deur naar Den Bosch is niet voorgoed dicht, weet ze. ‘Het is niet dat ze zo maar zeiden: houdoe en bedankt. Alle kansen zijn nog niet weg.’

In haar thuisstad Nijmegen was Bekkers van harte welkom. ‘Dit past perfect bij mij. Iedereen is superlief, ze hebben humor en ik ben met open armen ontvangen. En het niveau valt ook…’ Ze aarzelt. ‘Ik bedoel niet, ‘het valt mee’. Het is gewoon een heel leuk niveau. Hoger dan ik misschien wel had verwacht. We kunnen goed hockeyen, veel van mijn teamgenoten spelen al heel lang samen en het doel is kampioen worden.’ 

Al snel vindt ze haar weg. ‘Ja, het gaat me best goed af, ondanks dat zij elkaar al zo lang kennen. Ik denk dat ik nog wat meer risico mag nemen. Gewoon even een actie maken. Het is fijn om te weten dat als je een keer een foutje maakt, het alsnog goed komt met deze ploeg.’

Zo relaxed stond 'Joos' nog niet op haar eerste training in Nijmegen. ‘In het begin dacht ik dat ik wel moest bewijzen waarom ik bij Den Bosch vandaan kom, moest bewijzen dat ik echt goed kan hockeyen. Die druk legde ik mezelf op, het boeide hen niets. Ze hadden vast verwachtingen, maar ze legden me zeker geen druk op, dus het lag echt bij mezelf.’

Geen wonder: een paar maanden geleden stond ze nog met tien internationals op het veld, een jaar eerder won ze met Den Bosch de EHL. ‘Ik snap helemaal dat mensen misschien denken dat mijn grote droom nu in duigen is gevallen. Natuurlijk gaat dat soms door je hoofd. De club, de speelsters, die prachtige tribune. Maar weet je, ik merk dat ik heel gelukkig ben bij Nijmegen.’

Ze noemt de overstap dan ook ‘fijn en goed’. ‘Het is niet dat ik niet gelukkig was bij Den Bosch, totaal niet. Maar als ik nog een jaar amper zou spelen, dan weet ik het niet. Kijk, dat eerste jaar, dat maakt uiteindelijk niet uit. Maar op een gegeven moment wil je spelen. Dus dat nóg een jaar, dan had ik wel minder lekker naast het veld gestaan.’

De droom is niet weg, ze is alleen overgestapt op een andere route. ‘Waar die naartoe gaat? Uiteindelijk wil ik alsnog het hoogst haalbare. Maar ik probeer het voor nu klein te houden. Misschien wil ik weer naar de Hoofdklasse. Uiteindelijk wil ik natuurlijk in Jong Oranje komen. Maar op dit moment hoop ik dat we met Nijmegen gaan promoveren. Dat is nu mijn droom en mijn doel.’

En gelukkig zijn. ‘Ja, dat had ik zelf ook niet verwacht. Bij zo’n kleine kinderdroom denk je altijd aan spelen bij Den Bosch, het Nederlands elftal. Dan denk je dat alleen dat je gelukkig gaat maken. Maar nu merk ik dat heel wat anders dat ook doet. Dus kan ik het allemaal beter in stapjes bekijken. Bij deze fijne club. En ik kan ook nog eens lekker op de fiets.’