Backers eindelijk international: ‘Hier hoopte ik al anderhalf jaar op’

Toen Backers aan het begin van het vierde kwart onder de lat plaatsnam, zag het er niet naar uit dat ze ook maar één keer serieus op de proef zou worden gesteld. Tegen de matige Ieren had Anne Veenendaal in de eerste drie kwarten slechts één keer in actie hoeven komen. Bij wijze van spreken had het Nederlands elftal ook zonder keepster kunnen spelen.

Maar vijf minuten voor tijd moest ze dan tóch aan de bak. De Ierse speelster Sarah Hawkshaw schoot op doel, waarna Backers de bal gevaarlijk hoog wegtrapte en prompt een strafcorner weggaf. ‘Dat kwam door de zenuwen’, lacht ze in de gang van het clubhuis van Rotterdam. ‘Ik had die bal gewoon laag weg moeten trappen.’ De vuurdoop van haar allereerste strafcorner als international doorstond ze vervolgens probleemloos: het schot van de Ierse Sarah McAuley keerde ze met haar voeten.

Droom die is uitgekomen

Voor de wedstrijd hoorde Backers, die bij Kampong een uitstekend seizoen draaide, dat Anne Veenendaal in de basis zou starten. Maar als de wedstrijd het toeliet, zou zij haar eerste speelminuten krijgen. ‘Toen we vrij snel begonnen te scoren, dacht ik natuurlijk wel: het zou weleens kunnen gaan gebeuren’, vertelt Backers.

Het wedstrijdverloop had voor haar nauwelijks gunstiger kunnen zijn. Al na acht minuten leidde Oranje met 3-0. Met iedere Nederlandse treffer drong de gedachte zich iets nadrukkelijker op dat dit weleens háár middag kon worden. ‘In de rust zei Raoul: ga alvast maar even warmspelen’, vertelt de voormalig keepster van Jong Oranje. ‘Toen wist ik: het gaat gebeuren.’

Aan haar glimlach was na afloop duidelijk af te lezen dat ze er twintig maanden op had moeten wachten. ‘Debuteren in Oranje is voor mij altijd een droom geweest. Op het moment dat je aansluit bij Oranje weet je dat het steeds dichterbij komt. De afgelopen anderhalf jaar hoopte ik er natuurlijk heel erg op. Maar ja, met twee goede keepers voor je [Anne Veenendaal en Josine Koning] weet je ook dat het lastig wordt.’

Blessure van Josine Koning

Enige tijd nadat ze bij de trainingsgroep aansloot, liet bondscoach Ehren haar duidelijk weten: Veenendaal en Koning bleven voorlopig zijn eerste twee keuzes. ‘Omdat mijn kans op speelminuten klein was, hebben we in gezamenlijk overleg besloten dat ik meer tijd aan mijn studie Geneeskunde zou besteden’, zegt Backers. ‘In de winter ben ik daardoor niet mee naar Argentinië gegaan voor de Pro League. Daarna heb ik ook nog wat trainingen gemist. Ik ben verder met mijn studie gegaan en heb ook coschappen gelopen. Met het oog op de toekomst was het goed om daar alvast een deel van gedaan te hebben.’

Maar na de play-offs veranderde de situatie. Josine Koning kampt nog altijd met de knieblessure die haar ook tijdens de play-offs parten speelde, waardoor Ehren alsnog bij Backers uitkwam. ‘Raoul liet me weten dat hij me deze zomer misschien wilde inzetten. Toen heb ik gezegd: oké, dan stop ik nu weer even met mijn studie. Het was sowieso al de afspraak dat ik dat zou doen als Raoul me nodig heeft.’

‘Op een gegeven moment komt mijn kans wel’

Haar debuut verandert haar perspectief in Oranje niet direct. Veenendaal en Koning blijven voorlopig de twee vaste waarden onder de Nederlandse lat, weet Backers als geen ander. Wanneer haar eerste grote toernooi komt, is een vraag voor later. Ze is er naar eigen zeggen liever niet te veel mee bezig.

‘Natuurlijk denk ik er weleens over na wanneer Anne en Josine zullen stoppen. Maar je weet het gewoon niet. Ik vind het ook zonde om daar nu heel erg mee bezig te zijn. Ze zijn zeven, acht jaar ouder dan ik en hebben meer ervaring. Het is logisch dat zij nu de voorkeur krijgen. Voor mij gaat het vooral om mijn eigen ontwikkeling. Ik moet gewoon hard werken en mezelf bij Kampong blijven laten zien. Op een gegeven moment komt mijn kans wel. Alleen weet ik nog niet wanneer’, zegt Backers.

Mocht Koning in augustus niet fit genoeg blijken voor het WK, dan weet ze in ieder geval dat ze er klaar voor is. ‘Ik blijf hard werken en dan zien we wel waar het op uitkomt.’

Eén vinkje kon zaterdag in ieder geval worden gezet: aan het lange wachten was een einde gekomen. ‘Mijn ouders en broers waren er, net als veel andere familieleden en vrienden. Alleen mijn vriend en mijn huis- en teamgenootjes bij Kampong, Veere ter Horst en Fleur Wolfert, komen morgen pas’, zegt Backers met een glimlach. ‘Dus ik hoop stiekem dat ik morgen wéér wat speelminuten krijg.’