Baart bij Tilburg: ‘De opdracht werd moeilijker door promotie’

In het tweede kwart van de wedstrijd tussen beide Hoofdklasse-nieuwkomers liet Baart (38 jaar) zien dat hij ondanks zijn beperkte ervaring als coach wel gepokt en gemazeld is in het tophockey. Zijn ploeg was in de aanval, net over de middenlijn. Aan de zijlijn meldde sleepspecialist Noud Borsten zich om uit het veld te gaan, voor een wissel die al klaarstond. Maar daar stak Baart een stokje voor. Hij liet Borsten nog heel even staan, in de hoop dat de aanval nog een strafcorner zou opleveren. Toen die op niets uitdraaide, kwam de wissel er alsnog.

‘Zo’n moment goed inschatten moeten de jongens misschien nog leren’, lacht Baart. ‘Zoiets probeer ik ze mee te geven. Mijn eigen verhalen en ervaringen te delen. En de liefde voor de sport. Ik vind het ook gewoon heel mooi om op het veld te staan.’

Hij vertelt het gloedvol na een middag in de regen, die voor Tilburg de derde competitienederlaag in de Hoofdklasse opleverde. De ploeg promoveerde naar de Hoofdklasse door op 31 mei Laren te verslaan in de play-offs. Baart was daarbij, als aandachtig toeschouwer. Niet zomaar als liefhebber, maar om zijn nieuwe selectie aan het werk te zien. De oud-international was al bijna rond met Tilburg, over zijn aanstelling als opvolger van Dennis Dijkshoorn als coach van het eerste mannenteam.

‘Toen in april die gesprekken begonnen, was Tilburg nog een promotieklasser. Dat was ook het uitgangspunt. Op het moment dat ze promoveerden was ik blij voor ze. Maar ik besefte ook dat er voor mij wel wat veranderde. In de Promotieklasse zouden we waarschijnlijk veel wedstrijden winnen en bovenin meedraaien. In de Hoofdklasse zat dat als promovendus natuurlijk anders. Bovendien: veranderde het plaatje voor de club, nu ze gepromoveerd waren?’

De interesse was er absoluut nog. In het voorjaar had Baart voor het eerst contact met zijn oude teamgenoot Sander Visser. De twee speelden vroeger samen bij Oranje Zwart. Visser ging daarna naar Tilburg, waar hij tegenwoordig tophockeybestuurslid is. De afgelopen jaren rook Baart al aan het coachvak in België. Zo was hij assistent-coach in zijn laatste twee seizoenen als speler bij Antwerp - op het tweede Belgische niveau - en gaf hij training bij Dragons, waar zijn broer Jeroen tijdelijk hoofdcoach was.

‘Ik heb eigenlijk altijd gecoacht, bij iedere club waar ik speler was. Dat heb ik altijd heel leuk gevonden. Ik wilde mezelf daarin graag meer ontwikkelen en Sander kreeg dat te horen’, vertelt Baart.

‘Ik woon in Antwerpen en miste het contact met het Nederlandse hockey en het gevoel dat ik met ons land heb. Ik vind het ook wel mooi dat mijn kinderen zo ook weer wat meer van de Nederlandse roots van mij en mijn vrouw meekrijgen’, zegt de voormalige topspeler, die in België is geboren en opgegroeid. Hij speelde ook nog in de nationale jeugd van onze zuiderburen, maar koos uiteindelijk voor de Nederlandse sportnationaliteit.

Alle seinen stonden dus op groen voor een mooie samenwerking. Maar in een gespreid bedje kwam Baart niet terecht. Tilburg raakte captain Felix Gulinck en cornerman (en topscorer) Pim Haring kwijt. ‘Ik vroeg nog bij de club na de promotie: Jongens, verandert dit nog iets aan het budget?’, lacht Baart, die samen met clubman én Oranje-analist Joep van Nuland de ploeg leidt. ‘Het antwoord was nee.’

‘Voor mij werd de opdracht wel anders. Omgaan met teleurstellingen is nu een belangrijker thema dan tijdens een seizoen in de Promotieklasse. En ja, dat is moeilijker voor mij als coach.’

Tilburg wilde bovendien verder op de ingeslagen koers: met een (Zuid-)Nederlandse smoel tophockey bedrijven. Geen exoten meer uit Argentinië, Spanje of andere landen die Tilburg vertegenwoordigden in het seizoen waarin de club uit de Hoofdklasse degradeerde (2021/2022). De versterkingen van de afgelopen zomer kwamen allemaal vanuit de buurt: Jannes Nuhn (Push), Pelle de Ruiter (Den Bosch O18-1) en Lucas van Tetering (Rotterdam, maar met Brabantse wortels) kwamen naar de kersverse promovendus. ‘Ik denk dat we een sterkere groep hebben dan er vorig seizoen stond’, zegt Baart vol vertrouwen.

Baart, die vorige maand voor de derde keer vader werd, probeerde zijn selectie nog wat te pimpen vanuit zijn eigen netwerk. Hij had bijvoorbeeld gestopte toppers als Bob de Voogd, Jelle Galema en Jamie van Aart in gedachten als versterkingen voor zijn onervaren team. ‘Maar zij hebben allemaal al voor andere dingen buiten het hockey gekozen. Het bleek toch lastig om zulke jongens mee te krijgen in ons verhaal.’

Die mooie groep liep zondag tegen het eerste echte deukje van dit seizoen op tegen SCHC, dat meer kansen kreeg. Pas na de late 1-0 van de thuisploeg - een corner van de Ier Conor Empey - kwam veel vuur los bij het wat tamme Tilburg. Dat kreeg twee minuten voor het einde nog een corner - hun eerste van de wedstrijd. Maar Borsten kreeg ‘m niet langs de lijnstop van SCHC, dat daardoor nu vier punten meer heeft dan het puntloze Tilburg.

‘Dat geeft een klote gevoel’, windt Baart er geen doekjes om. Die wist dat hij na afloop geen uitgebreide speech hoefde te geven. ‘Bij iedereen staan de gedachten uit. Dat was bij mijzelf vroeger op zo’n moment ook zo. Het heeft dus weinig zin om veel te zeggen. Ik heb alleen aangegeven dat deze nederlaag pijn mag doen. We hebben verloren, maar we doen wel mee in de Hoofdklasse. Dat hebben we zelfs in fases tegen topteams als Amsterdam (uiteindelijk 5-0, na 0-0 bij rust) en Den Bosch (3-0) laten zien.’

Mooie woorden, maar Baart weet ook heel goed dat het in the end toch echt om de knikkers gaat. Eerst wacht er een loodzware serie tegen Kampong, Oranje-Rood, Rotterdam en Pinoké. Daarna moet het gebeuren. ‘We krijgen vanaf begin november Schaerweijde, HDM en KZ achter elkaar. Daar moeten we wel punten gaan pakken. En volgens mij is het nog steeds zo dat geen enkele tegenstander graag naar Tilburg komt.’