Afzwaaiende Richardson lacht eindelijk weer: ‘Toch nog van waarde’

Het was een mooi en opvallend moment in de 53ste minuut van de kwartfinale. Na de hele wedstrijd op de bank te hebben doorgebracht, viel Richardson in de slotfase alsnog in, bij een stand van 4-0. De enige speelster van het huidige SCHC die er in 2015 al bij was toen de Bilthovenaren de Europese clubtitel veroverden, kreeg zo alsnog haar speelminuten.

Jarenlang was Richardson een sensatie op de rechterflank. Regelmatig stormde ze op volle snelheid over haar tegenstanders heen, maar dit seizoen verloopt voor haar een stuk moeizamer. Haar minuten op het veld zijn dit seizoen schaars geweest. Het ging fout in mei, tijdens de halve finale van de play-offs tegen Pinoké. Bij een botsing kreeg ze een klap op haar hoofd. Zorgwekkend, na haar twee eerdere hersenschuddingen, in 2021 en 2024.

Hersenschudding en hamstringblessure

‘Direct kwamen de klachten weer terug’, vertelt Richardson, die een groot deel van de eerste competitiehelft miste. ‘Het bleek geen hersenschudding, maar het riep wel herinneringen op aan mijn eerdere hersenschuddingen. Ik verloor de controle over mijn lichaam. Ik zat vol stress en angst. Dat uitte zich fysiek. Het leek sprekend op de verschijnselen die ik eerder had gehad. Het kostte veel tijd om het vertrouwen in mijn lichaam weer terug te vinden.’

Ook het vertrouwen om terug het veld op te stappen, moest ze stap voor stap terugwinnen. ‘Soms dacht ik: hoeveel klappen kun je nog incasseren? Is dat het allemaal waard? Je wilt ook gewoon een gezond leven hebben. Je wilt ook werken, plezier maken en genieten van het leven. Het deed me echt twijfelen over hoe ver ik nog wilde gaan.’

Bij haar twee eerdere hersenschuddingen leek haar leven helemaal stil te staan. ‘Het idee dat ik dit opnieuw zou meemaken, vond ik ondraaglijk. Dat bracht een enorme lading stress en angst met zich mee.’ Maar langzaam groeide het vertrouwen. ‘Ik voelde dat het deze keer anders was. Ik ben zo blij en gelukkig in dit team, dat ik het nog wel de moeite waard vond om ervoor te vechten. Om te ontdekken of ik nog op het niveau kon spelen dat ik zelf graag nastreef.’

Maar het zat haar niet mee. Net op het moment dat ze weer fit leek te worden, richting de tweede competitiehelft, sloeg het noodlot toe. Tijdens een training op een glad veld gleed ze uit en liep ze een hamstringblessure op. Door die blessure miste ze enkele wedstrijden na de winterstop. Vorige week tegen Kampong stond ze weer op het veld, maar ze zit momenteel nog in de opbouwfase. Vier hele wedstrijden spelen in zes dagen is nog te belastend voor haar.

Haar afscheid nadert

‘Ik merk dat het fysiek wat moeilijker gaat dan vroeger. Ik ben ook niet meer de jongste, dat speelt mee. Het vergt extra energie om op het veld te staan zoals ik wil. Bovendien is het team erg fit, dat maakt het extra uitdagend. Het draait voor mij nu vooral om hoe ik mijn bijdrage kan leveren in dit team. En op welke manier ik toch nog van waarde kan zijn. Ook al is dat misschien met minder speelminuten.’

Natuurlijk baalt ze ervan dat ze door haar hamstringblessure wedstrijdritme mist, maar ze laat zich er niet door uit het veld slaan. Ze richt zich liever op het positieve. ‘De afgelopen jaren heb ik ervaren hoe zwaar een hersenschudding kan zijn. Hoe eenzaam het voelt. Dus als er zoiets gebeurt als met mijn hamstring, dan kan ik dat goed relativeren. Ik geniet gewoon ontzettend van mijn laatste periode met dit team en van dit spelletje.'

Ze is blij dat ze de Euro Hockey League toch nog kan meemaken. Net als de play-offs over een paar weken, hoopt ze. Het worden haar laatste wedstrijden in het shirt van SCHC. ‘Het is heerlijk dat ik al zo lang in dit geweldige team speel. Daar ben ik echt trots op’, zegt ze. ‘Het team is altijd een groot onderdeel van mijn leven geweest, maar ik voel dat het tijd is voor iets anders. Ik heb er alles uitgehaald wat erin zat. En ik heb er intens van genoten.’