Acht jaar na debuut als ballenjongen staat Haring zelf op het EHL-veld

Hij was een jaar of vijftien toen hij de ballen klaarlegde voor Robert van der Horst, Bob de Voogd en Mink van der Weerden. Idolen waar hij als kleine jongen met grote ogen naar opkeek, terwijl hij zenuwachtig met de ballen in zijn handen stond te friemelen. ‘Ik was dit weekend denk ik net zo zenuwachtig als dat ik toen was’, lacht Pim Haring. Hij meent wat hij zegt. ‘Ik vind het nog steeds bizar om naast Joep de Mol in de verdediging te staan, hoor.’

Het verhaal van Haring is bijzonder. Afgelopen juni was hij bij Tilburg nog de grote held. Met zijn strafcorner speelde hij een hoofdrol in de promotie van de Tilburgers, die in de play-offs ten koste van Laren de Hoofdklasse bereikten. Toch wist de verdediger toen al dat hij zelf op het hoogste niveau zou uitkomen, alleen niet in het shirt van Tilburg. Twee maanden eerder had hij zijn handtekening gezet onder een contract bij Oranje-Rood, de Eindhovense club waar hij opgroeide, maar die hij destijds verliet om zijn eigen weg te bewandelen.

‘Na drie seizoenen bij Oranje-Rood in de Hoofdklasse wilde ik meer. Ik maakte weinig minuten en wilde mezelf verder ontwikkelen’, blikt Haring terug. Hij verruilde de Eindhovense topclub voor promotieklasser Tilburg, waar hij meer speeltijd kreeg, ervaring opdeed en zijn strafcorner verder kon ontwikkelen. ‘Ik heb getwijfeld of ik het moest doen, maar uiteindelijk leek het me de beste keuze. Ik nam me wel voor om ooit terug te keren.’

In Tilburg ontwikkelde Haring zich ieder seizoen verder. Zijn doelpuntenproductie steeg van dertien in zijn eerste jaar naar 32 in zijn tweede seizoen. Afgelopen jaar sloot hij zijn periode bij de Tilburgers af met 29 treffers en de topscorerstitel. Scoren deed hij bovendien zelden zonder een opvallende celebration. Met zijn vingers in zijn oren, zoals Memphis Depay, of met een juichgebaar à la Erling Haaland. Oranje-Rood bleef ondertussen ieder seizoen aankloppen. ‘Ze vroegen steeds of ik terug wilde keren. Ik vond het moeilijk om nee te zeggen, maar toen ze begin dit jaar contact opnamen, voelde ik voor het eerst dat ik er klaar voor was.’

Een celebration in zijn nieuwe tenue heeft Haring nog niet kunnen laten zien. Zondag tegen Wimbledon (5-3) was hij er dichtbij. In het vierde kwart mocht hij voor het eerst aanleggen voor een strafcorner. ‘Oef, hij zat bijna, hè’, baalt hij. Aan zijn volgende juichmoment heeft hij alvast gedacht. ‘Ik weet al hoe ik ga juichen, ik heb iets bedacht. Wat dat is? Dat zeg ik niet. Ik hoop dat ik het snel kan laten zien’, lacht hij.

Het is dus nog wachten op zijn eerste doelpunt voor Oranje-Rood. Aan speeltijd heeft Haring voorlopig minder gebrek. Hij draait mee op de linksachterpositie en maakt deel uit van de strafcorner-appgroep, samen met Tijmen Reyenga en Struan Walker. ‘Daar bespreken en analyseren we dingen.’ Is hij daarmee de derde keuze aan de kop van de cirkel? Henrik Mertgens is er immers ook nog. ‘Hij pusht ook, maar zit niet in de app. Hoe dat komt? Ach, hij is een Duitser. Duitsers hebben zaalhockey in hun DNA. Dan kun je automatisch heel hard pushen.’

Walker, Reyenga, Mertgens en Arthur De Sloover scoorden zondag wél tegen Wimbledon, dat na een 3-0 achterstand - Oranje-Rood leek een monsterscore neer te gaan zetten - terugkwam tot 5-3. Na de winst op Real Club de Polo op vrijdag had Oranje-Rood genoeg aan een gelijkspel om het EHL-finaleticket veilig te stellen. ‘Wimbledon beet even van zich af en wij waren niet scherp genoeg meer’, analyseert Haring. ‘Dat gebeurde ook tegen HDM en SCHC in de competitie. Daar hebben we veel over gesproken. Als het even moeilijk wordt, moeten we echt hard gaan verdedigen’, vertelt hij. Toch maakten de Engelsen er drie. ‘We hebben niet veel kansen tegen gekregen, ze vielen met wat pech binnen. Drie goals tegen is te veel. Maar ik heb wel echt veel discipline gezien.’

Eindelijk weer Europa in

Over de drie tegengoals zal zondag in Eindhoven niemand lang treuren. Eind maart mag Oranje-Rood opnieuw op het Europese podium aantreden. Acht jaar geleden was Haring er ook al bij, toen nog als ballenjongen. In de jaren daarna bleef hij het toernooi trouw als toeschouwer. ‘Ik ben er eigenlijk altijd bij geweest. Ik kocht een kaartje en keek alle wedstrijden, van de vroege ochtend tot het duel met een Nederlandse ploeg. Komend jaar verandert er weinig. Ik heb alleen andere kleren aan en speel zelf een wedstrijd in plaats van dat ik er vier bekijk. Ik hoorde dat het toernooi met Pasen waarschijnlijk weer bij ons op de club is. Dan was dit een mooi voorproefje.’