Het weekend: Singelloopje, geen worstenbroodjes en kapotte sproeiers

Een wedstrijd zonder scheidsrechter? Dat wordt lastig hockeyen. De dames van Bennebroek staan daarom tijdens de Week van de Scheidsrechter even nadrukkelijk stil bij de mensen die iedere week op het veld staan om de wedstrijd in goede banen te leiden. Of ze nu thuis fluiten of bij een uitwedstrijd op de club staan: namens Bennebroek krijgen alle scheidsrechters een extra groot dankjewel.

De ochtend begon voor Kirsten van Maarssen niet bepaald rustig. Terwijl een deel van haar teamgenoten nog een keer omdraaide in bed, stond zij aan de start van de Singelloop. Daarna moest er ook nog gehockeyd worden in Castricum.

Op het stuiterbalveld werd het een wedstrijd met veel doelpunten en strijd. Maarssen trok uiteindelijk met 4-3 aan het langste eind. En Kirsten? Die bleek na haar hardlooprondje nog genoeg energie over te hebben. Op een voor haar nieuwe positie liep ze tegenstandsters eruit, zorgde ze voor gevaar langs de achterlijn en hield ze verdedigend stand. Niet voor niets werd ze door haar team uitgeroepen tot ‘Drive of the Match’. Een Singelloopje in de ochtend bleek blijkbaar een prima warming-up.

Waddinxveen. Voor Rijnvliet bleek het zondag al een bestemming met een vraagteken. ‘Voor de mensen die niet weten waar het ligt: wij wisten het ook niet’, begon de ploeg zijn wedstrijdverslag. 

Na een zandbak en een stuiterveld wachtte Rijnvliet in Waddinxveen opnieuw een verrassing. De sproeiers waren kapot, waardoor op een droog waterveld moest worden gespeeld. ‘Gemeente Waddinxveen, fix die sproeiers’, luidde dan ook de oproep. 

Op het veld werd het vervolgens een lastige middag. Rijnvliet kwam op achterstand, maakte via Erben gelijk, maar zag Waddinxveen twee minuten later alweer de 1-2 maken. Een spectaculaire Paredes-actie waarbij de dug-out het moest ontgelden, bleef gelukkig zonder slachtoffers. Ook de dames van Waddinxveen lieten zich horen. Gijs kreeg de boodschap: ‘Je bent net zo oud als je rugnummer.’ Laten we voor hem hopen dat het rugnummer ergens tussen de 18 en 25 ligt.

De punten gingen uiteindelijk naar de thuisploeg. Rijnvliet keerde huiswaarts met een nederlaag en vermoedelijk één duidelijke wens voor de volgende uitwedstrijd: gewoon een normaal veld.

Een lange autorit is soms afmattend. De dames van Eemvallei waren zondag na hun reis naar Groningen in ieder geval niet meteen helemaal gaar. ‘Medium rare’, noemden ze zichzelf bij aankomst.

Het eerste kwart bleef het nog 0-0, maar daarna ging het vuur omhoog. Eemvallei werd ‘well done’ en liep in het tweede kwart uit naar 0-2. Claire zorgde met een harde knal voor het eerste doelpunt uit een strafcorner van het seizoen. In de rust werden de tactische aanwijzingen dit keer niet gestoord door kotsende studenten, maar waren er wel enkele nieuwsgierige ratjes. Ook dat hoort blijkbaar bij een uitwedstrijd in Groningen. Na de rust liep Eemvallei verder uit via Zoë, die haar tweede van de middag maakte, en Anna, die met een backhand voor de 0-4 zorgde.

Drie punten mee naar Amersfoort. Goed gegaard, zou je kunnen zeggen.

Een 9-2 nederlaag verwerken is al lastig genoeg. Als je dan ook nog ontdekt dat ze in de regio Den Haag geen worstenbroodjes verkopen, wordt het helemaal een zware zondag voor HOCO. De ploeg keek al vroeg tegen een achterstand aan toen Hidde in de kantine informeerde naar zijn favoriete snack. Die bleek niet verkrijgbaar.

Op het veld ging het vervolgens al niet veel beter. Bij rust stond het 6-1 en had HOCO al flink wat strafcorners tegen gekregen. Na de pauze werd de schade beperkt en werd er nog twee keer gescoord, maar de eindstand was duidelijk: 9-2.

Het blijft gissen naar de oorzaak. Het gemis van de coach, de inzet of toch het ontbreken van worstenbroodjes? Het antwoord kan nog niet worden gegeven. Westland werd in ieder geval bedankt voor de bami, loempia’s en Grolsch. ‘Na een 9-2-verlies smaakt zelfs Grolsch lekker’, concludeerde HOCO. Houdoe! En zelfs dat hadden ze bij Westland niet eerder gehoord.

Bij Mierlo begon de zondag met zonnebrandstress en eindigde die met drie punten. Daartussenin gebeurde er op het veld eigenlijk opvallend weinig. Althans, als we de aantekeningen van de admin mogen geloven. Kort en bondig is het nieuwe normaal. Het commentaar over te lange wedstrijdverslagen zal dan ook snel verstommen.

Dan de wedstrijd. Met een heerlijk zonneke op de bolletjes hadden sommigen het al warm tijdens het inlopen. Het absolute hoogtepunt van de eerste drie kwarten was daarom dat de dames voor het eerst gebruik mochten maken van een geschonken gieter. Dat zegt genoeg.

In het vierde kwart kwam er alsnog leven in de brouwerij. Milou stoomde het halve veld over en schoot de bal hard in de verre hoek voor de 1-0. Die voorsprong gaf Mierlo niet meer uit handen, ondanks een spannende laatste minuut met een strafcorner voor de tegenstander.

Daarmee was de honger naar succes nog niet gestild. Heren 1 moest er vervolgens ook aan geloven tijdens de bierestafette: 2-1. De conclusie was daarmee snel getrokken: de zondag was voor de dames van Mierlo.

Bij Ares wilden ze de mannen in het geel tijdens de Week van de Scheidsrechter eens flink in het zonnetje zetten. Een aardig gebaar, al vroegen de tegenstanders uit het hoge noorden zich volgens Ares na afloop af of het misschien omkoping was.

Laten we de wedstrijd erbij pakken om te kijken of daar inderdaad aanwijzingen voor zijn. Ares kwam in het eerste kwart met 2-0 achter, dus van een vliegende start was bepaald geen sprake. Daarna ging het ineens hard. Daniel maakte de aansluitingstreffer uit een strafcorner, Teun zorgde voor de 2-2 en maakte ook de 2-3. Daniel sleepte vervolgens de 2-4 en 2-5 binnen. Eindstand: 2-6.

Verdacht? Misschien. Al kreeg de tegenstander geel voor duwen, een masker tegen de scheidsrechter gooien en groen voor verbaal geweld en domme overtredingen. Dat pleit niet direct voor een zorgvuldig uitgevoerd omkopingsplan.

En dan was er nog de 2-6. Scoorde Marnix met zijn backhand of pakte Zeb de bal nog bij de paal? Daarover mag het publiek oordelen. Opvallend: Max maakte zijn eerste doelpunt vóór Ares, in plaats van tegen Ares. En omkoping? De conclusie luidt: onvoldoende bewijs.