Met die vereniging speelde zij twee seizoenen in de Rabo Hoofdklasse. Ook was de Brabantse actief bij het team van de Michigan State University in de Verenigde Staten.

‘Omdat ik mezelf als hockeyster graag wil ontwikkelen en in Hoofdklasse wil spelen, heb ik gekozen voor MOP’, laat Van den Assem weten in een persbericht. ‘Daarnaast denk ik dat het spelletje wat MOP speelt - de mouwen opstropen -  wel bij mij past.’ (RB)

Foto: KNHB/Jimmy Wesel

Het gebeurde namelijk nog nooit dat een team dat in de Derde Klasse speelde, later in de Hoofdklasse terechtkwam. Als we de draad oppakken vanaf het eerste Hoofdklassejaar bij de vrouwen (1981), zien we dat De Terriërs tot het seizoen 2003/2004 voornamelijk in de Derde Klasse bivakkeerde. In die 23 hockeyjaren kwam de club negentien keer uit op dat niveau.

Vanaf 2004 is de vrouwentak van de Noord-Hollanders echter in een stroomversnelling terechtgekomen. In dat jaar promoveerde de ploeg – nota bene als de nummer twee van de poule, achter Catwijck –  naar de Tweede Klasse. Daar bleef de ploeg maar een seizoen. In de lente van 2005 was de Eerste Klasse bereikt. Aanvoerder Daphne Admiraal maakte die stap overigens als speler mee.

Na zoveel seizoenen Derde Klasse was dat natuurlijk al een sterk staaltje. Maar de zegetocht van de geelhemden was nog niet ten einde. In het eerste seizoen in de Eerste Klasse eindigde De Terriërs als zevende. Het jaar daarop? Derde. In 2008 leek de top in het zicht te zijn met een kampioenschap in de Eerste Klasse.

De Overgangsklasse, daar zou toch wel het plafond liggen voor de dorpsclub? Vier seizoenen later blijkt dat we die vraag met een duidelijke ‘nee’ kunnen beantwoorden. De eerste voormalige Derdeklasser op het hoogste niveau is sinds zondag een feit.

En Catwijck, het team dat in 2004 met De Terriërs promoveerde? Dat is bijna weer terug bij af. Twee wedstrijden voor het einde van het seizoen staat de ploeg op de elfde plaats in de Tweede Klasse B. Er moet een klein mirakel gebeuren, wil het team niet afglijden naar de Derde Klasse.

Maar wanhopen, dat hoeft Catwijck niet. Want sinds afgelopen weekend weten we dat in de Derde Klasse het eerste hoofdstuk geschreven kan worden voor een hockeysprookje dat leidt tot het allerhoogste niveau.  (@ReemtBorcherts)  

Foto: Ben Haeck

‘Ik voel me natuurlijk klote’, liet De Snaijer desgevraagd weten. ‘Toch heb ik een goed gevoel overgehouden aan dit seizoen met Laren. We hebben in de competitie en de halve finale van de play-offs iets moois nergezet; de speelsters hebben in alle vrijheid, zonder vaste structuren of patronen, prachtig hockey laten zien. Dat is de winst van dit jaar.’

Een dag nadat Laren op eigen veld Den Bosch er met de landstitel vandoor zag gaan, was De Snaijer getuige van de degradatie van Rotterdam. Inderdaad, het team waar hij zich een maand geleden aan verbond. Door de verrassende nederlaag tegen De Terriërs coacht De Snaijer komend seizoen in de Overgangsklasse.

‘Ongelooflijk, toch?’, aldus de oud-speler van HDM over de degradatie van Rotterdam. ‘Tussen de weilanden en de koeien zag ik ze met 3-1 verliezen. Maar goed, ik heb niet per se gekozen voor een Hoofdklasseteam, maar voor een club met visie.’ (RB)

Foto: KNHB/Koen Suyk

Aarts belandde in de zomer van 2011 bij USHC. Daarvoor was hij actief bij Breda, waar hij mannencoach Remco van Wijk assisteerde. Met de Brabanders promoveerde Aarts in het seizoen 2010-2011 naar de Overgangsklasse. (RB)

Foto: KNHB/Frank Uijlenbroek

Tijdens dat duel zat Floris Jan Bovelander voor het laatst op de bank als interim-coach. Het clubicoon kwam bij Bloemendaal op de bok te zitten nadat de Mussen Dave Smolenaars na de laatste reguliere competitiewedstrijd op non-actief hadden gesteld.

‘We hopen binnen twee weken uitsluitsel te hebben over de nieuwe coach’, laat commissaris tophockey Joof Verhees weten. ‘’Er zijn verschillende kandidaten.’ Uit de woorden van Verhees blijkt dat de selectie van Bloemendaal in tact blijft.

‘Alle jongens liggen nog voor een of meerdere jaren vast. We willen er nog wel twee of drie spelers bij hebben, maar alleen als dat echte versterkingen zijn. We hebben bepaalde spelers op het oog en als dat niet lukt gaan we niet op zoek naar anderen.’ Oudgediende Jamie Dwyer staat volgens de krant niet op het lijstje van Bloemendaal. ‘Hij heeft het naar zijn zin in Australië’, stelt Verhees. (RB)

Foto: EHL/Frank Uijlenbroek 

‘Zij hebben laten weten dat ik niet welkom ben bij de club waar ik twintig jaar gehockeyd heb’, liet Reckers tegenover het ED weten. Begin april hengelde de middenvelder openlijk naar een terugkeer naar Oranje-Zwart. ‘Het zal voor niemand een geheim zijn dat ik terug wil’, liet Reckers destijds noteren.

Op dat moment had Reckers voor ogen om te vertrekken bij zijn huidige club Den Bosch. Hij achtte het anderhalve maand geleden niet mogelijk om onder de nieuwe Bossche coach Sjoerd Marijne, waarmee Reckers sinds twee jaar in onmin leeft, verder te gaan.

Zes weken later is de pieldoos een andere mening toegedaan. ‘Er is natuurlijk het een en ander voorgevallen en dat heeft mij erg veel pijn gedaan, maar ik ben nooit te beroerd om met mensen te praten. Ik heb het hartstikke goed naar mijn zin bij Den Bosch. Het is een mooie club met fijne mensen, dus zeg nooit nooit.’ (RB)

Foto: KNHB/Frank Rozendaal

‘Ik vind dat altijd zo’n moeilijke vraag’, geeft Goderie schoorvoetend toe. ‘Want ik weet nooit precies het antwoord daarop. Dat is heel lelijk, maar ik denk dat ik nu elf keer landskampioen ben. Nee, het is bijna niet meer bij te houden. Maar dat zegt niets over hoe mooi dit is en het intense geluk dat een titel geeft. Het is een waanzinnig gevoel. Heerlijk.’

Van die vele titels waren er maar weinig die Goderie buiten de eigen Oosterplas binnenhaalde. ‘Vraag me niet in welk jaar, want ik ben ik zulke feitjes dus heel erg slecht, maar ik ben een keer eerder ‘uit’ kampioen geworden. Dat was bij Amsterdam. Dat was zo konings. Natuurlijk is het mooi om bij je eigen publiek kampioen te worden, maar hier de winst pakken is ook wel heel bijzonder.’

‘Laren draaide een foutloos seizoen. Dat is knap. Ze hebben niet van ons gewonnen, maar Laren kwam terecht als eerste de competitie uit. Maar play-offs zijn iets anders. Dan telt het niet meer wat je hebt gedaan. Dan komt het op een ding aan: keihard knokken en weten hoe je finales moet spelen. Het hoeft op dat moment niet meer met mooi hockey. Dat zag je zaterdag. Zo’n briljante wedstrijd was het niet.’

Wat was het speciale aan de titel van het seizoen 2011-2012? ‘Voor mij is ieder jaar uniek. Dat meen ik. Zo was vorig seizoen bijzonder omdat het mijn eerste was met de groep in deze samenstelling, waarin ik captain ben. Maar het dan nog een keer te flikken, dat is echt geweldig.’

‘Ik heb er nu nog geen woorden voor. Het is nog heel onwerkelijk. Ik moest ook gewoon huilen van vreugde. Ik ben dan zo trots op iedereen die hier staat. We hebben het dit jaar echt als een team gedaan. Iedere dag was er iemand anders goed. Als de een niet thuis gaf, deed de ander dat wel. Het was het jaar van het collectief.’ (@ReemtBorcherts)

Foto: KNHB/Koen Suyk

'Dat was ook onze basis', vertelde Thiadens zaterdag. 'Het omslagpunt beleefden we op het moment dat Marc achter ons ging staan. We trainden en werkten keihard. Vervolgens wonnen we van Bloemendaal, van Kampong, van Hurley en ga zo maar door. De tweede seizoenshelft was om van te dromen. Ik heb er geen woorden voor.'

Op hetzelfde moment voegden de vrouwen die net landskampioen waren geworden zich bij de mannen op het veld. 'Kampioenen', klinkt  het over en weer. Iedereen is in extase. Thiadens: 'Het was in Tilburg tijdens het eerste duel nog spannend. We wilden het in twee wedstrijden gewoon afmaken. Toen we hoorden dat de vrouwen de landstitel hadden gehaald, gaf dat ons inspiratie voor onze wedstrijd.'

Net als Matthijs Brouwer, maakte ook Thiadens drie goals in het duel. 'Eén groot feest', lachte hij. 'Op een gegeven moment vliegt alles in het doel. En dan gaat het publiek ook nog eens achter ons staan en gaan we los. Zij staan er al de hele tweede seizoenshelft. De hele club bleef in ons geloven.'

Foto: KNHB/Frank Rozendaal

Vandaag begint Bright namelijk met het Zuid-Afrikaanse nationale team de voorbereiding op de Olympische Spelen in Londen. Op het veld van Pinoké komt de ploeg van Giles Bonnet bij elkaar. Niet alleen Bright, maar ook haar Rotterdamse teamgenoten Marsha Marescia en Kathleen Taylor maken deel uit van de selectie van Zuid-Afrika.

‘Natuurlijk kwamen we zondag het veld op met het idee dat we konden winnen’, zegt Bright, die eerder met Forward afdaalde. ‘In de eerste helft deden we het goed en domineerden, maar maakten we de kansen niet af. De Terriërs strafte ons doordat zij hun mogelijkheden wel maakten. Uiteindelijk is de score een eerlijke afspiegeling van de wedstrijd. Maar het doet wel pijn.’

‘Het is niet makkelijk om op dit veld te spelen. Maar omdat we vorige week hier ook al waren, wisten we wat we konden verwachten. Het veld is dus geen excuus. Het was al wel even terug dat ik op een zandveld had gespeeld. De laatste keer kan ik me amper herinneren. Waarschijnlijk was het een jaar of tien geleden. Op Rotterdam hebben we het geluk dat zo’n goed en snel veld hebben. En op dit, wat flink langzamer was.’

Terwijl het publiek in Heiloo de kelen schor schreeuwt tijdens de huldiging van hun stuntploeg, beseft Bright dat bij haar de knop snel om moet. Hoewel de Spelen gevoelsmatig mijlenver weg lijken te zijn, komt het toernooi op het blauwe veld in Londen ook voor de Zuid-Afrikaanse erg dichtbij.

‘We beginnen maandag met onze nationale ploeg. Nadat we daar drie dagen ons kamp opslaan, hebben we een stage van tweeënhalve week op het programma staan. Eigenlijk is er dus amper tijd om hierover na te blijven denken.’ (@ReemtBorcherts)

Foto: KNHB/Frank Rozendaal

Short geeft aan dat hij nog weet wat zijn directe toekomst hem brengt. Eerder vertelde de routinier aan hockey.nl dat hij twijfelt tussen verschillende mogelijkheden, in Nederland en zijn vaderland Canada.

Zijn sportieve hoogtepunt vierde Short in 2011. Toen won hij met de mannen van HGC de EHL (foto). Met de Canadase nationale ploeg nam hij deel aan de Olympische Spelen van 2000 en 2008. In 1998 en 2009 gaf hij met de Noord-Amerikanen acte de presence op het WK.

Short – die meer dan 300 interlands speelde – veroverde met Canada tweemaal een gouden plak op de Pan-Amerikaanse Spelen. Voordat hij in 2009 terugkeerde bij HGC was Short actief voor Laren, Rotterdam en de Canadese clubs Tsawwassen en Victoria. (@ReemtBorcherts)

Foto: EHL/Frank Uijlenbroek

Onlangs liep Oostenrijk een olympisch ticket mis. Tijdens het kwalificatietoernooi in Japan werd de ploeg van Hänel vierde. (RB)  

Foto: KNHB/Frank Reelick

De aanvallende middenvelder speelde drie seizoenen bij de club uit het Gooi. Harris – die met Laren eenmaal de play-offs haalde – was in zijn tweede hockeyjaar het productiefst. Daarin scoorde Harris maar liefst elf keer, meer dan in zijn eerste en derde seizoen bij elkaar. (RB)

Foto: KNHB/Koen Suyk

Amsterdam ziet Steven Ebbers na een half jaar afwezigheid weer terugkeren in de selectie. De middenvelder stapte na de eerste seizoenshelft in het vliegtuig naar Azië. (RB)

Foto: KNHB/Frank Rozendaal

Routiniers Geert Jan Derikx, Klaas Veering en Kristiaan Timman hangen na het EHL-weekend hun stick aan de wilgen. 'We hebben veel respect en bewondering voor wat deze mannen met ons eerste mannenteam hebben gepresteerd', aldus Marten Eikelboon, bestuurslid tophocket van Amsterdam. 'Klaas Veering en Kristiaan Timman speelden respectievelijk 13 en 11 jaar in het eerste team van Amsterdam.' (RB)

Foto: KNHB/Frank Uijlenbroek

‘Het lijkt wel of het bij ons altijd op de moeilijke manier moet,’ glimlachte de opgeluchte Seddon na afloop met een biertje in zijn hand. ‘We begonnen goed aan de wedstrijd en kwamen 2-0 voor, maar daarna werden we wat te relaxt en zakten we weg. Dat is denk ik toch een mentaliteitskwestie. We zijn dan vervolgens wel weer zo sterk om vol gas te geven. Gelukkig is het allemaal goed gekomen en hebben we ons veilig gespeeld.’

Vorig jaar gebruikte assistent-coach Stephan Veen in de nacompetitie de olympische bal om de spelers van Schaerweijde te motiveren. Dat leidde toen tot promotie naar de Hoofdklasse. Voor de beslissingswedstrijd tegen Almere om degradatie te voorkomen, deed de ex-wereldhockeyer het op een andere manier.

‘Vanmorgen heeft Stephan een inspirerende en emotionele speech gegeven in het hotel waar we verbleven,’ vertelt Seddon. ‘Hij vertelde hoe hij tijdens zijn carrière als speler omging met tegenslagen en hoe hij zich wist te focussen voor grote wedstrijden. Dat werkte heel motiverend.’

Schaerweijde had zaterdag een flinke dreun gekregen door de nederlaag op eigen veld, maar

toonde zondag op vijandelijke bodem veerkracht en karakter. Volgens Seddon is de handhaving een absolute teamprestatie. ‘We hebben keihard gewerkt, alle zestien spelers, want we hadden echt iedereen nodig. Sommige jongens vielen geblesseerd uit, anderen hadden kramp…Het hockey was misschien niet altijd even goed, maar we hebben op de juiste momenten mooie goals gemaakt.’

‘Uiteindelijk is het verdiend dat we ons handhaven in de Hoofdklasse, al hadden we een wat mindere tweede seizoenhelft. Het heeft een paar weken langer geduurd dan we vooraf hadden gewild, maar we blijven op het hoogste niveau en daar gaat het om.’ (Thomas Olsthoorn)

Foto: Rene Broekman

Donderdag moest er een verlenging met golden goal van Taeke Taekema aan te pas komen om Amsterdam als winnaar aan te wijzen en zaterdag was het verschil ook klein (1-2). 'We waren er dicht bij', zuchtte Wollf dan ook.

'We hebben met zijn allen alles uit deze groep geperst. En dat was nog heel veel, moet ik zeggen. In allebei de wedstrijden was de tweede helft voor ons. Donderdag hadden we kunnen en misschien wel moeten winnen en ook vandaag kregen we veel kansen. Waarom we dan toch verliezen? Amsterdam heeft veel ervaren hockeyers die het verschil kunnen maken. Meer dan wij.'

'Maar goed, we gaan volgende week (halve finale Euro Hockey League, red.) gewoon weer proberen van ze te winnen. Dat kan, daar ben ik van overtuigd. Het is best raar om in korte tijd zo vaak tegen dezelfde tegenstander te spelen, maar het is lekker dat we snel de kans op revanche krijgen.'

Foto: KNHB / Frank Rozendaal

Terwijl heel Heiloo een feestje bouwde en de speelsters van de thuisploeg op het balkon werden gehuldigd, zaten de vrouwen van Rotterdam zondagmiddag in zak en as. Het leed was zichtbaar groot bij de jonge ploeg uit de havenstad, die dit seizoen drie coaches versleet. Kort nadat de speelsters individueel of in kleine groepjes de pijn deelden, kwam het team vlak voor de piepkleine dug-outs langs het zandveld bijeen. Tussen het tranendal door werden bloemen uitgereikt aan de speelsters die afscheid namen.

Ook Hinskens kreeg een boeket uitgereikt. Lang hield de spits de bloemen niet bij zich. Snel zocht zij haar vriend Maurits Hertzberger op die het goedbedoelde aandenken aannam. ‘Ik heb ze meteen weggeven. Hou maar. Dat is niet aan de orde nu. Ik kan kort zijn over hoe ik me voel. Klote. Zo wil je dit niet eindigen', zegt de aanvaller die vanzelfsprekend al eerder besloot dat zij na de play-outs zou stoppen.

‘Een lange weg', noemt Hinskens de aftocht die Rotterdam maakte. 'Die play-outs zijn een ding op zich. Hockeyend ging het in de competitie niet heel lekker. We hadden tot donderdag sinds oktober niet meer gewonnen. Dan weet je dat met zo’n jonge ploeg niet heel zeker alle wedstrijden ingaat. Want ja, vertrouwen heb je gewoon nodig. En zeker als het je eerste paar jaar in de Hoofdklasse zijn. Dan is het lekker als je af en toe wint en als het ook goed gaat.’

Dat vertrouwen leek er te komen na afgelopen donderdag, toen Rotterdam de return met 4-0 won. ‘Ja, daar waren we een stuk beter en toen hebben we het goed uitgehockeyd. Zoals het hoort. Vandaag begonnen we ook prima. Als we passen en ballen verleggen, dan gaat het goed. Maar net als in de eerste wedstrijd hier gingen zij drukken en speelden slimmer dan wij. Dan verdien je het misschien ook wel. We gingen lange ballen naar voren geven of juist lopen met de bal. Iedereen wilde het zelf oplossen.’

En daardoor sluit Hinskens haar zeven seizoenen Rotterdam af met degradatie. ‘Je wil het echt niet zo achterlaten. Ik hoopte natuurlijk dat we erin zouden blijven, dat er komend seizoen sterkere mensen zouden bijkomen en de ploeg weer kon gaan bouwen. Nu moet dat een niveautje lager. Maar goed, misschien is het voor het vertrouwen wel goed als je een seizoen alles wint. En dan hopen dat je snel terugkomt en dat die meiden bij elkaar blijven.’

Bij Hinskens waren er – in tegenstelling tot veel teamgenoten – geen tranen. ‘Ik kan ze bedwingen. Ja, dat is wel moeilijk als je andere meiden ziet huilen. En als je bedankt wordt voor de afgelopen tijd, dan doet dat wel wat met je. Ik baal gewoon ontzettend. Dat sowieso. Wat ik nu ga doen? Dat weet ik nog niet. Misschien ga ik in het tweede hockeyen, tennissen of iets heel anders doen. In ieder geval doe ik voorlopig even niets. Ik ben er een beetje klaar mee.’ (@ReemtBorcherts)

Foto: KNHB/Koen Suyk

Zaterdag duurde het lang voordat de wedstrijd wilde losbarsten, maar daar was bij de derde en beslissende ontmoeting geen enkele sprake van. Schaerweijde opende al na vier minuten de score. Barend van den Berg was het eindstation van een vloeiende aanval via Just van den Broek en Chris Seddon. Almere had twee minuten later al op gelijke hoogte kunnen komen, maar Nicki Leijs zag zijn strafcorner uiteenspatten op de lat.

Schaerweijde had in de beginfase het betere van het spel en wist de voorsprong ook te verdubbelen. Spits Seddon soleerde behendig en op knappe wijze door het verdedigingshart van Almere en rondde beheerst af. Schaerweijde leek op rozen te zitten, maar kreeg daarna de ene na de andere klap te incasseren. Zo moest Barend van den Berg geblesseerd afhaken.

Almere kreeg weer de geest en ging op jacht naar de aansluitingstreffer. Die kwam er kort voor rust. Leijs wist zijn tweede corner wel te verzilveren. De gelijkmaker hing in de lucht, maar Schaerweijde wist zonder verdere kleerscheuren de rust te halen. Kort na de pauze kwam de gelijkmaker er alsnog. Tommy Hofkamp soleerde langs de achterlijn en schoot de bal prachtig in de verre bovenhoek: 2-2.

Almere wist echter niet door te drukken en vervolgens wierp Schaerweijde zich weer op als bovenliggende partij. Almere-doelman Youri Beck blunderde bij een corner van Muhammad Ateeq en dus stonden de bezoekers weer op voorsprong. Beide ploegen wisten van geen opgeven in het enerverende duel en dat zorgde voor een spectaculaire slotfase. Almere haalde alles uit de kast om nogmaals op gelijke hoogte te komen, maar kwam niet verder dan een gekeerde corner.

Schaerweijde wist met pijn en moeite het slotoffensief van de thuisploeg te overleven en blijft zodoende behouden voor de Hoofdklasse. (Thomas Olsthoorn)

Almere-Schaerweijde 2-3 (1-2)

4. Barend van den Berg 0-1

24. Chris Seddon 0-2

32. Nicki Leijs 1-2 (sc)

39. Tommy Hofkamp 2-2

47. Muhammad Ateeq 2-3 (sc)

Gele kaart: Tjeerd Maat, Koen van Hamersveld (Almere), Roderik Reinstra (Schaerweijde)

Foto: KNHB

‘Ik heb nog nooit zoveel mensen op mijn verjaardag gehad’, glundert Bas op het volgepakte terrein van de club uit Heiloo. De vereniging die sinds vandaag voor het eerst in z’n bestaan als Hoofdklasser te boek staat. ‘Hoe je dit beleeft? Nou, eigenlijk word ik vooral geleefd. Ik weet het niet. Ik kan het niet bevatten. Morgenochtend geloof ik het waarschijnlijk nog steeds niet. Dit is echt een gekkenhuis.’

En dat gekkenhuis werd dus mede mogelijk gemaakt door Bas, die met twee treffers haar hoofd op twee bepalende momenten koel hield. ‘Die eerste corner (de 1-1, red.) was natuurlijk een mooi omslagpunt. Daarvoor waren we al keihard aan het knokken. Het moment was er om de 1-1 te maken. Of ik zo’n koele kikker ben? Ja. Op zulke momenten wel. Ik train al dertien, veertien jaar op strafballen. Ik neem ze altijd in dezelfde hoek. Ha, nee ik heb niet aan Arjen Robben gedacht. Ik heb het voetbal gisteren ook niet zien.’

‘De hele play-offs waren al een feest op zich We hebben altijd gezegd dat we niets te verliezen hadden. We konden alleen maar winnen. En dat hebben we dubbel en dwars gedaan’, zegt Bas, wier shirt onder de bloedspetters zat. ‘Ik ben toegetakeld toen ik de strafbal versierde. Daar heb ik flink wat opengehaald. Maar dat maakt niet uit. Want nu wordt het feest. Dit is een droom.’

Overigens is het niet de eerste keer dat Bas op haar verjaardag promoveert. Dat gebeurde haar vijf jaar geleden, toen zij achttien werd, ook. ‘Toen ging ik met Alkmaar van de Tweede naar de Eerste Klasse. Maar dit is nog mooier. Dit is het mooiste cadeau ooit.’ (@ReemtBorcherts)  

Foto: Ben Haeck

De speaker was nog niet eens klaar met het omroepen van alle namen, of Rotterdam had de eerste corner al te pakken. Die ging, net als de twee volgende mogelijkheden vanaf kop cirkel, de mist in. Bij poging vier was het wel raak.

Eva Bots schoot haar team na elf minuten met een droge klap op voorsprong. Vlak daarvoor had Marijn Hinskens een reuzenkans gemist, toen zij alleen voor Terriërs-keeper Laura Hakvoort opdook. Na het eerste kwartier, waarin Rotterdam ook met 3-0 voor had kunnen staan, kreeg de thuisploeg een paar aardige mogelijkheden. Twee corners leverden echter geen gevaar op, zodat Rotterdam met een minieme voorsprong de kleedkamer opzocht.

Aangemoedigd door een geweldig enthousiast publiek, dat met gevatte liedjes voor een mooie sfeer zorgde, begon de thuisploeg erg goed aan de tweede helft. Binnen acht minuten versierde Terriërs twee corners, waarvan de tweede poging door de jarige Lieke Bas in het doel werd gepusht: 1-1.

Rotterdam kon aanvallend weinig meer klaarspelen en zag met lede ogen toe hoe Terriërs steeds vrijer ging hockeyen. Niet onverdiend leidde dat twaalf minuten voor tijd tot de 2-1 via Pauline Slinger. Heiloo ontplofte. In de slotfase versierde Bas een strafbal, die de koele spits zelf benutte. Het feest voor De Terriërs was hiermee compleet. De geelhemden promoveren naar de Hoofdklasse, Rotterdam speelt volgend seizoen een niveau lager. (@ReemtBorcherts)

De Terriërs – Rotterdam 3-1  (0-1)

11. 0-1 Bots (sc)

43. 1-1 Bas (sc)

58. 2-1 Slinger

67. 3-1 Bas (sb)

Foto: KNHB/Koen Suyk

‘Het strijdplan stond zaterdag’, zegt De Snaijer. ‘De uitvoering was bij vlagen ook fantastisch. We lieten zien dat we heel goed zijn, alleen lag de geluksfactor bij Den Bosch. Dat is jammer en klote. Er was vertrouwen in het team, iedereen bleef gaan. Hij zou een keer vallen. Maar hij viel niet. Dan ben je simpelweg even kapot.’

‘In de eerste helft was het bij vlagen goed. Maar we hadden niet dat extraatje en liepen teveel met de bal. Na rust gingen we meer samenspelen en was er een gevoel van: ‘nu gaan we ervoor’. Dat je uiteindelijk met shoot-outs verliest is pijnlijk. We hadden het in de wedstrijd af kunnen maken.’

‘Na afloop kan je weinig zeggen. Alleen dat je als team dit verdriet met elkaar moet delen. We moeten nu met elkaar als professionals sterk genoeg zijn om hiermee om te gaan. Daar word je uiteindelijk ook weer sterker van. We hebben volgende week – als het goed is – nog twee mooie duels staan (in de ECCC, red.). Daar gaan we naartoe werken. Maar daar wil ik nu, vlak na deze wedstrijd, nog niet over nadenken.’

De Snaijer beseft dat alle voortekenen goed waren. Laren leek met indrukwekkende cijfers op weg naar de landstitel, de prijs waar de club al jaren naar hunkert. Waarom lukte het uiteindelijk toch niet? ‘Tijdens de play-offs komt er toch een bepaald mentaal stuk bij kijken. Tegen SCHC ging dat goed, toen waren we sterk. In de eerste wedstrijd tegen Den Bosch klapten we dicht. Het zit dan toch in het mentale gedeelte, dat is vertrouwen.’

‘Deze wedstrijd moet je simpelweg ook zien als een competitiewedstrijd. Alleen is er iets moois te verdienen, dat is het verschil. Je moet die druk op dit niveau niet meer voelen met zoveel internationals en zoveel goede, fantastische speelsters. Dan kunnen wij bij vlagen de betere speelsters hebben, maar zij hebben als collectief al heel veel gewonnen. Voor hen is die druk lekker, voor ons is het een drempel waar we overheen moeten.’ (@ReemtBorcherts)

Foto: KNHB/Koen Suyk

‘We moeten vandaag gewoon hetzelfde spel laten zien als gisteren en nu wel de kansen afmaken,’ aldus Looije. ‘Daar heb ik gisteravond ook op gehamerd tijdens het gezamenlijke etentje. Ik hoef de spelers niet te motiveren voor deze wedstrijd, ze weten precies waar het om gaat.’

Een kleine opsteker voor Schaerweijde is dat het de eerste ontmoeting op Almere wist te winnen. ‘Dat is zeker een voordeel. We weten dus dat we daar kunnen zegevieren. We hebben een betere ploeg dan Almere. Het belangrijkste is dat we vanmiddag onze kansen gaan verzilveren. Daar zijn we ons van bewust en dat gaan we ook doen.’ (Thomas Olsthoorn)

Foto: Rene Broekman

‘Laren heeft natuurlijk een fantastisch team’, vond ook Ehren. ‘En dan gaat het niet makkelijk. Ik hoor het hele jaar van iedereen dat zij de beste ploeg hebben. Maar ja, wij staan er op het juiste moment. Er is bij ons een knop omgezet na de uitwedstrijd tegen Amsterdam. Die verloren we. Dat duel is cruciaal geweest.’

Want na de 2-0 nederlaag in het Wagener zag Ehren – die nu acht gouden plakken in de kast heeft hangen, vijf als assistent en drie als hoofdcoach - een totaal andere ploeg voor zich. ‘Yes, dacht ik toen. We zaten toen eindelijk in de flow die nodig is om de play-offs te spelen. Het verschil zat ‘m puur in beleving. We stonden in het veld alsof het niet om de play-offs, maar een oefenwedstrijd ging. Gelukkig ging daarna die knop om en speelden we het tweede duel fantastisch. Vervolgens hadden we op woensdagavond een moeilijke avond.’

‘Tegen Laren waren we in het eerste duel een klasse beter. Maar je weet dat Laren een goede ploeg is. Zij laten dat niet nogmaals zo makkelijk gebeuren. Zaterdag moest-ie van ver komen. Met name na de 1-0 lieten we heel veel mogelijkheden liggen om een grote kans te creëren. En uiteindelijk was het vooral werken, werken, werken.’

Uiteindelijk draaide het duel uit op een verlenging met shoot-outs. De historie gaf Ehren goede hoop op een positieve afloop. ‘Ik las laatst een statistiekje op jullie site dat Den Bosch de laatste jaren vijftien van de zestien verlengingen gewonnen heeft. Dat gaf me wel iets meer rust. We hadden er veel op getraind en weten dat we er goed in zijn. Maar je weet ook dat dat waarschijnlijk ook voor Laren geldt.’

‘Ik ben echt supertrots op de meiden dat we dit weer hebben geflikt. Dit is een fantastisch team. Het was helemaal niet makkelijk. We hebben er echt heel hard voor moeten werken met z’n allen. Ja, harder dan afgelopen seizoen. Het ging minder vanzelf dan in de vorige jaren.’ (@ReemtBorcherts)

Foto: KNHB/Koen Suyk

Teun Rohof werd opgeofferd om Van der Horst uit de wedstrijd te spelen en daar slaagde de pitbull van Amsterdam aardig in. Niet dat de Brabander nu totaal onzichtbaar was, maar hij was wel een stuk minder gevaarlijk dan in het eerste treffen.

'Normaal doen we zoiets niet', zei Van den Honert na afloop van de winst en daarmee behaalde landstitel. 'Zelfs op Teun de Nooijer zetten we geen vaste man. Maar Van der Horst is momenteel de beste hockeyer van Nederland en we kregen donderdag maar moeilijk grip op hem, dus mocht Rohof hem uitschakelen. En ik kan je zeggen, het is helemaal niet leuk om tegen Teun te spelen.'

Omdat Van den Honert in twee seizoenen als hoofdcoach twee landstitels in de wacht sleepte, zou je bijna vergeten dat de oud-international geen trainersdiploma heeft. 'Ha', zei Van den Honert lachend. 'Zo'n diploma is toch wel handig. Vandaag kregen we maar een strafcorner en toen zaten alle drie mijn stoppers op de bank. Dat was niet zo handig. De spelers keken me ook een beetje kwaad aan. Dat was me waarschijnlijk niet gebeurd als ik die cursus wel had gevolgd...' (@TiesAben)

Foto: KNHB / Frank Rozendaal

‘Ik had vandaag graag gewonnen.’ vertelt de afzwaaiende coach. ‘We hebben zat kansen en corners gecreëerd maar we hebben het niet afgemaakt. Uiteindelijk is de ploeg die de meeste goals maakt toch de winnaar. Net als in de halve finale tegen Amsterdam hebben wij het in het afmaken laten liggen.’

Kansen en corners had Kampong zeker maar Jaap Stockmann lag steeds in de weg. ‘Jaap is een goede keeper en dat heeft hij ook vandaag weer eens laten zien. Maar dat maakt niet uit. Als je zoveel corners krijgt moeten ze, ook tegen Jaap, gewoon zitten.’

‘Het is mooi voor de club dat we in de historie voor het eerst in de play-offs stonden, maar daar koop je nu niks voor. Als je eenmaal in die play-offs staat ga je voor de prijzen en niet om vierde te worden. Misschien wilden we te veel in een keer, maar dat is nu achteraf.’

Kampong won beide competitieduels van Bloemendaal maar verloor donderdag na een golden goal ook van de Mussen. ‘Donderdag speelden wij niet goed. Maar zeker als je naar vandaag kijkt weet ik dat er meer in had gezeten. We hadden Bloemendaal echt waar we ze willen hebben, dat kan ik de ploeg dan ook zeker niet aanrekenen.’

Van der Struijk en zijn begeleidingsteam nemen afscheid bij de mannen van Kampong en maken plaats voor Alexander Cox, die nu nog assisent is van Max Caldas bij de Oranjevrouwen. ‘We gaan het seizoen nog afsluiten met het team, maar ik weet nog niet precies wat we gaan doen. Ik had de club graag een toetje meegegeven voor volgend jaar.’ (Annigje de Jonge)

Foto: KNHB/Koen Suyk

‘Ik wist wel hoe ik mijn shoot-out wilde nemen, maar het ging totaal niet volgens plan,’ aldus schlemiel Tromp, die bij zijn poging op Almere-doelman Youri Beck stuitte. ‘Ik had een heel andere uitvoering in mijn hoofd. Dat kwam er helaas niet uit. Gelukkig hebben we morgen nog een kans. We zijn nu teleurgesteld, maar daar moeten we ons snel overheen zetten.’

‘Of ik morgen weer achter de bal ga staan als het op shoot-outs uitdraait? Dat weet ik eerlijk gezegd nog niet. Voor de serie van vandaag had ik er wel vertrouwen in, maar nu ik heb gemist, is dat vertrouwen toch wat afgenomen. Laten we morgen maar gewoon in de reguliere speeltijd winnen, dan hoeven we ook geen shoot-outs te nemen.’ (Thomas Olsthoorn)

Foto: KNHB/Koen Suyk

Verdedigend speelden wij vandaag een stuk beter’ vertelt Schuurman. ‘Al denk ik dat Jaap (keeper Stockmann, red.) ons een paar keer goed heeft gered. We speelden meer als een collectief en bewaarden goed de rust. Het was geen hoogstaande wedstrijd maar wel heel effectief.’

Schuurman - normaal gesproken middenvelder - stond de hele wedstrijd achterin en deed dat niet onverdienstelijk. ‘De laatste twee wedstrijden sta ik hier. Het is niet echt wat ik gewend ben maar we hebben een krappe selectie en het kon niet anders. Daarom sta ik hier. Het gaat mij denk ik wel goed af.‘

Bloemendaal had aan twee duels genoeg om de derde plaats veilig te stellen. Volgend seizoen staat de ploeg dan ook gewoon weer in de EHL. ‘Ja, supermooi. Sinds de EHL bestaat is Bloemendaal er volgens mij al bij. Wij horen daar gewoon thuis. Het is een fantastisch evenement en trekt veel toeschouwers, dat is goed voor de club en leuk om voor te spelen. (Annigje de Jonge)

Foto: KNHB

'Zo'n finale verliezen geeft een hele zure nasmaak', zei de na dit seizoen naar Kampong vertrekkende Weusthof (op foto zittend naast Robert van der Horst) kort na de 2-1 nederlaag tegen Amsterdam. 'Net als donderdag (Rotterdam verloor toen in de verlenging, red.) kregen we heel veel kansen en waren we dus echt dichtbij de overwinning. Maar ons rendement was te laag.'

'Maar toch ben ik hoor trots, hoor. Toen onze drie Nieuw-Zeelandse toppers plotseling weggingen zag je toch even de koppies omlaag gaan. Maar als team hebben we dit zo goed opgepakt. Alle jongens die in plaats van de Kiwi's hebben gespeeld deden het fantastisch. Daarom ben ik trots op het team. Maar ja, nu overheerst natuurlijk de teleurstelling.'

'Gelukkig hebben we volgende week al de kans op revanche als we in de halve finale van de EHL weer tegen Amsterdam spelen. Ja, dan is het onze tijd om te winnen. De EHL een troostprijs? Nee, een hoofdprijs.' (@TiesAben)

Foto: KNHB / Frank Rozendaal

'In de eerste helft waren wij duidelijk sterker, maar na rust kwam Rotterdam goed terug. Knap van ze. Die jongens zijn nooit verslagen, je mag tegen hen geen moment verslappen. Dat hebben we gelukkig ook niet gedaan.'

Uiteraard was direct na het laatste fluitsignaal de ontlading groot, maar de ontlading van Evers bij de 0-1 van Billy Bakker in de tiende minuut was ook opvallend. 'Klopt, ik was enorm blij. Om die goal natuurlijk, maar ook vooral de manier waarop we 'm maakte. Het was zo'n lekkere aanval. We lieten daar echt even zien wat we allemaal in huis hebben. Een echte Amsterdam-goal. Heel gaaf.'

Nu na de landstitel in de zaal ook het veldkampioenschap binnen is, kan het seizoen voor de blonde spits niet meer stuk. Of toch wel? 'Ja, het kan nog wel stuk. We zijn nog niet klaar, volgende week spelen we om de Euro Hockey League. Ook een hoofdprijs. Minder belangrijk dan de landstitel? Nou, wij hebben de EHL nog nooit gewonnen, dus reken maar dat wij heel graag willen. Wij gaan vol voor de triple.' (@TiesAben)

Foto: KNHB / Frank Rozendaal

Met een gebogen hoofd zat Lammers zaterdagmiddag in de dug-out. De aanvaller besefte dat de Larense droom uit elkaar was gespat. ‘Ik kan nu hetzelfde interview gaan geven als vorig jaar en het jaar daarvoor’, verzuchtte Lammers, die voor de derde keer op rij de eindstrijd verloor.

‘Vorige week waren we heel erg slecht. Maar vandaag hadden we nog een herkansing. Binnen no-time kregen we een corner, waaruit we op de lat schoten. We hebben veel druk gezet en een stuk beter gespeeld dan vorige week.’

Geen excuses

‘Ik denk dat we de grootste kansen hadden, maar daar koop je helemaal niets voor. Dat gebeurt pas als die ballen er ook ingaan. Er zijn geen excuses, we deden het hartstikke goed. Alleen waren ze net weer iets beter. Den Bosch heeft weer gewonnen. Klaar.’

Tot haar frustratie moest Lammers de eerste confrontratie met Den Bosch laten schieten. ‘Vandaag heb ik alles gegeven. Tijdens de verlenging schoot er kramp in mijn beide kuiten. Toen merkte ik dat ik vier weken niet een heel normaal programma heb gedraaid. Ik ben blij wat ik eruit kon persen.’

‘Dat ik vorige week niet mee kon doen, dat vond ik verschrikkelijk. Ik zat bij een van de belangrijkste wedstrijden aan de kant. Dat vond ik voor mezelf het vervelendste. Dan heb je zo’n schijt-Europa Cup gespeeld, waar je uit moet kijken dat je hoofd er niet wordt afgeslagen en laat je lijf je in de steek op het moment dat het echt moet. Dat deed pijn.’

En dat deed haar gemiste shoot-out ook. ‘Het is trainbaar. Maar wij zijn Joyce en onze tweede keeper gewend. Je kunt wel denken wat je gaat doen, maar dat heeft geen zin. Je moet geloof hebben in je actie. Bij mij lukte het helaas net niet. Ik wilde de bal door haar benen pushen, maar ik raakte ‘m niet lekker. Op training ging-ie heel goed. Maar dan ben je niet zo vermoeid zoals nu. Al vind ik dat geen excuus.’

Gezever en gespeculeer

Inmiddels wordt in Holland Hockeyland weer flink gepraat over komend seizoen. In de wandelgangen gonst het geluid dat Lammers mogelijk wil vertrekken bij Laren. Maar die roddels spreekt de spits volmondig tegen.

‘Ik ga er vanuit dat ik komend jaar hier speel. Er wordt gezeverd en gespeculeerd. Als je gebeld wordt door een club, betekent dat niet gelijk dat je daar naar toegaat. We gaan er alles aan doen om deze ploeg bij elkaar te houden. En wat mensen twitteren, zeggen of doen dat moeten ze lekker zelf weten.’  

‘Misschien willen ze wel onrust creëren, weet ik het. Wij kunnen daar alleen maar om lachen en zijn daar echt niet mee bezig geweest. Ik lees het niet meer. Laat ze maar lullen. Natuurlijk ga ik er me hard voor maken om komend seizoen bij elkaar te blijven. Ik verander nog niet eens van shampoo, ik wil ook niet van club veranderen.’ (@ReemtBorcherts)

Foto: KNHB/Koen Suyk

Van hoogstaand hockey was de eerste helft weinig sprake in Zeist. De spanning vergoedde een hoop voor de toeschouwers. Schaerweijde, waar de geblesseerde Sebastiaan Westerhout ontbrak,  maakte de meeste aanspraak op de openingstreffers. Just van den Broek, Mees Verhaaff en Roderik Reinstra hadden hun vizier echter niet op scherp staan en misten overtuiging in hun afronding.

Na dik twintig minuten ging de thuisploeg slordiger spelen en zo verdween het offensief. Almere kwam wat meer aan hockeyen toe, maar had grote moeite om gevaarlijk te worden. Een 0-0 ruststand was het logische gevolg.

In bet tweede bedrijf wierp Almere zich op als de bovenliggende partij. Pouya Gademan wist de bal van dichtbij echter niet binnen te tikken en Tommy Hofkamp vergat een strafcornervariant te verzilveren. Almere rook dat er meer te halen was, viel aan, maar de goal viel aan de andere kant. Schaerweijde-spits Chris Seddon soleerde over de breedte van het veld, ging de cirkel in en bood Barend van den Berg een niet te missen kans: 1-0.

Almere ging wanhopig op jacht naar de gelijkmaker en die kwam er ook vlak voor tijd. Nicki Leijs pushte de bal genadeloos achter doelman Arek Matuszak en dat betekende verlengen. De spanning steeg in de verlenging, maar gescoord werd er niet en dus moesten shoot-outs de beslissing brengen. Schaerweijde-spelers Reinstra en Steven Tromp misten en dus wordt morgen bij Almere het beslissingsduel gespeeld. (Thomas Olsthoorn)

Schaerweijde-Almere 1-2* (0-0) * shoot-outs

61. Barend van den Berg 1-0

68. Nicki Leijs 1-1 sc

Foto: René Broekman

Beide teams begonnen geconcentreerd aan de wedstrijd. In de eerste tien minuten was het vooral Bloemendaal dat goed gebruik maakte van slordigheidsfoutjes bij de defensie van Kampong. Daarna was het de beurt aan Kampong. De ploeg uit Utrecht creëerde kans op kans maar wist deze niet te verzilveren. Bloemendaal kwam er in de 23ste minuut snel uit en na een korte combinatie kon Rogier Hofman uithalen met zijn backhand: 1-0.

In de tweede helft was het vooral Kampong dat in de aanval was. Bloemendaal-goalie Jaap Stockmann keepte een goede wedstrijd waardoor Bloemendaal op voorsprong bleef. Laurence Docherty van Kampong kreeg geel en na een snelle spelhervatting was het Roel Bovendeert die de 2-0 scoorde. Kampong gaf alles wat het in zich had en kwam tot scoren. Het was Constantijn Jonker die de 2-1 op het scorebord zette. Kampong had met nog drie minuten op de klok te weinig tijd om 2-2 te maken. (Annigje de Jonge)

Kampong - Bloemendaal 1-2

23  Rogier Hofman 0-1

53 Roel  Bovendeert 0-2

67 Constantijn Jonker 1-2

Foto:KNHB

In een volgepakt Rotterdam-stadion kwam Amsterdam al na tien minuten op voorsprong toen Billy Bakker het eindstation was van een hele mooie aanval, waarin ook Valentin Verga en Floris Evers een hoofdrol speelden: 0-1.

Rotterdam kreeg vervolgens mogelijkheden om langszij te komen, terwijl Amsterdam enkele keren dichtbij de 0-2 was. Maar omdat zowel Pirmin Blaak (doelman Rotterdam) als Klaas Veering (Amsterdam) goed stond te keepen en het de aanvallers van beide teams aan wat geluk ontbrak, bleef de score tot de rust onveranderd.

Na de pauze begon Rotterdam direct het vijandelijke doel te bestormen. De thuisploeg kon ook niet anders, want bij deze stand was Amsterdam al na twee duels kampioen. De aanvalsdrift leverde twee strafcorners op. De eerste bleef onbenut, de tweede poging had wel succes. Roderick Weusthof deed alsof hij wilde pushen, maar liet de bal aan Jeroen Hertzberger, die de bal hard in het doel duwde: 1-1.

Het stadion ontplofte bijna, maar enkele minuten later was het weer muisstil toen Valentin Verga Amsterdam voor de tweede keer op voorsprong zette. Hoewel de afronding wat rommelig was, ging er weer een bijzonder fraaie aanval aan vooraf.

Meteen daarna miste Mirco Pruyser een geweldige kans op de 1-3 en trok Rotterdam weer ten aanval. Maar hoe hard de ploeg van coach Reinoud Wolff ook werkte en wat het ook probeerde, Veering en co hielden de boel achterin op slot. Amsterdam won dus met 2-1 en is voor het tweede jaar op rij kampioen van de Rabo Hoofdklasse.

Rotterdam-Amsterdam 1-2 (0-1)
10. Bakker 0-1
39. J. Hertzberger (sc) 1-1
44. Verga 1-2

Geel: Gerretsen (Rotterdam), Verga, Taekema (Amsterdam)

Foto: KNHB / Frank Rozendaal

Met een ietwat verlegen glimlach accepteerde Van Geffen de complimenten over haar spel. ‘Het ging wel lekker inderdaad’, gaf de international toe, die voor de tweede keer landskampioen werd. ‘En dat is fijn in zo’n wedstrijd, mooi meegenomen’, klinkt het bescheiden.

Van Geffen was zaterdag een van de spelers waardoor Den Bosch het verschil kon maken. ‘Elke play-off-wedstrijd van ons is het iemand anders die dat doet. Vandaag was ik een van die mensen. Een paar wedstrijd daarvoor was het Vera Vorstenbosch, daarvoor Maartje Paumen of Lidewij Welten. Zo hebben we steeds iemand anders die opstaat en het team meeneemt.’

‘Fantastisch’, noemt Van Geffen haar tweede titel. ‘En ik hoop dat daar nog meer bij gaan komen. We gaan dit zeker vieren. Mooi dat we er nu staan. Het was vandaag vechten. Het hoeft niet mooi, als je kampioen wil worden kan dat ook met bloed, zweet en tranen.’

Kort na de wedstrijd staat de middenvelder alweer te trappelen om de benen te nemen. ‘We gaan nu de mannen aanmoedigen (die play-outs spelen, red.) en hopelijk samen een mooi feestje maken. En dan hebben we volgende week nog de Europa Cup. Of ik daar al zin in heb? Ha, vandaag nog niet. Maar dat hoeft ook nog niet.’

Van Geffen wappert met een kaartje van karton. De award voor de man-of-the-match wellicht? ‘Nee, het is een parkeerkaart. Voor zo meteen op Den Bosch.’ (@ReemtBorcherts)

Foto: KNHB/Koen Suyk

Laren kon in tegenstelling tot in het eerste duel wel een beroep doen op Kim Lammers. De spits, die zondag ontbrak wegens hamstringklachten, speelde een hoofdrol in de eerste grote kans van de wedstrijd. Lammers schoof een strafcorner af op Naomi van As, die de lat raakte.

Den Bosch was duidelijk wakker geschud, want kort daarna gingen de Brabanders uiterst effectief om met de allereerste cirkelpenetratie. De sterk spelende Margot van Geffen vond Vera Vorstenbosch die de score na zeven minuten opende: 1-0. Laren had – op een flinke kans van Vicky van den Broek na – in de eerste helft weinig in de melk te brokkelen, waarin een tweede Bossche treffer werd afgekeurd. Tot de laatste minuut voor rust, want daarin sloeg de thuisploeg plots toe. De tot dan onzichtbare Lammers vond van dichtbij het doel na een assist van Carlijn Welten.

46 seconden na rust kreeg Lidewij Welten een enorme kans om Den Bosch weer op voorsprong te zetten. De international – de gevaarlijkste spits van de bezoekers – schoot oog in oog met Joyce Sombroek naast. Laren kwam in het tamme tweede bedrijf een stuk beter voor de dag., maar tot meer dan een mislukte corner leidde dat niet. Omdat Den Bosch ook niets meer creëerde, moest een verlenging aan de zeventig minuten worden toegevoegd.

In de extra tijd was de grootste kans voor Den Bosch. Een foutje van Willemijn Bos leidde de enige corner van de verlenging in. Omdat de sleeppush van Maartje Paumen en de rebound van Van Geffen geen resultaat opleverde, ging het duel naar shoot-outs. Den Bosch hield daarin het hoofd het koelst, zodat de Brabantse brigade voor de veertiende keer in vijftien jaar landskampioen is,

Laren – Den Bosch 1-1 (1-1)

7. 0-1 Vorstenbosch

35. 1-1 Lammers

Shoot-outs:

1-0 Bos

1-1 Paumen

2-1 Van As

L. Welten mist

3-1 Van Geenhuizen

3-2 Goderie

Lammers mist

3-3 Van Geffen

C. Welten mist

3-4 Vorstenbosch

Foto: KNHB/Koen Suyk

‘Ik scoor nooit op het veld,’ vertelt de aanvoerster van Kampong lachend. ‘Ik dacht, ik sla gewoon. Hij was niet eens echt hard, maar misschien heel onverwacht.’

Van Meer begon haar hockeyloopbaan bij Push. De 30-jarige speelster vond het zondag bijzonder om weer terug te zijn op ‘het oude nest’. ‘Ik heb superleuke jaren bij Push gehad. Ik had ze promotie naar de Hoofdklasse gegund. Maar niet ten koste van Kampong. We waren het aan onze stand verplicht hier te winnen. Ons spel was wisselvallig, maar in twee wedstrijden waren we goed genoeg en hebben we duidelijke uitslagen neergezet.’

De voormalig zaalinternational was te spreken over de manier waarop haar ploeg donderdag aan de wedstrijd begon. Minder tevreden was ze over de manier waarop haar team Push terug liet komen in de wedstrijd. ‘Door onoplettendheden werd het nog even spannend. Dat is zonde. In wedstrijden hebben we pieken en dalen. In de competitie heeft dat ons ook opgebroken. Komend seizoen moet het constanter worden. Zonder Belle inderdaad. Maar dat gaat goed komen.’

Het scoreverloop zorgde ervoor dat van Meer drie minuten voor het eind van de wedstrijd door haar coach Stijn van Roosendaal naar de kant werd gehaald. ‘Zo’n publiekswissel is heel leuk. Het bestuur had na afloop mooie woorden voor me, het was lekker weer en er waren veel mensen. Kampong blijft in de Hoofdklasse. Ik neem afscheid met een glimlach.’ (Mashall van Basten Batenburg)

Foto: Frank Rozendaal/KNHB

‘Een prachtige pot’, vond Petermeijer de 4-0 zege van Rotterdam op De Terriërs. ‘Het was een mooie uitdaging, waarin we met volle overtuiging hebben gedaan wat we moesten doen. Er was een periodetje waarin we het even kwijt waren, dat deed Terriërs goed. We waren fris en hebben deze week waanzinnig getraind. De meiden weten hoe laat het is.’

‘Het was dit seizoen heel vaak net niet’, vult assistent Juan Schot aan, die over profetische gaven blijkt te beschikken. ‘Nu ging het vanaf de eerste seconde goed. Na drie minuten wist ik al dat we gingen winnen.’ Maar toch. Rotterdam gaf ook in Heiloo een 2-0 voorsprong uit handen. ‘Daarom was die derde goal ook heel belangrijk’, stelt Petermeijer.

Rotterdam mag zondag weer afreizen naar het ouderwetse zandveld van De Terriërs. De plek waar het nog geen week geleden zo ontzettend misging voor de nummer elf van de Hoofdklasse. ‘Wij hebben er heel veel zin in’, zegt Petermeijer. ‘En de meiden ook. Dit geeft zoveel vertrouwen. En het veld van De Terriërs is trouwens zo slecht nog niet.’

Schot: ‘Eén overwinning betekent niet gelijk een flow. Maar ze zijn zo hongerig. Ik denk dat zondag niet snel genoeg kan komen. De vorige wedstrijd daar, die is geweest. En externe factoren zoals het zandveld en het publiek, die tellen niet mee. Klopt, we daar kunnen alleen maar verliezen als Hoofdklasser. En dat gaan we niet doen.’ (@ReemtBorcherts)

Foto: KNHB/Koen Suyk

Foto:KNHB/Frank Uijlenbroek

‘Dat we kansen creëren is natuurlijk goed, maar het moet èn èn zijn, aldus Wolff na afloop van de 3-2 nederlaag. ‘En kansen, en corners. Wij hebben in Roderick Weusthof een sterk strafcornerkanon. Ik had hem graag een paar keer zien aanleggen.’

‘Amsterdam was daar vanmiddag wat slimmer in. Die jongens komen af en toe op snelheid langs de achterlijn de cirkel binnen en weten dan handig een voetje te vinden. Nu ga ik niet zeggen dat wij op zoek moeten naar voetjes, maar het is wel lekker als je met een beetje rendement de cirkel uitloopt.’

Maar voor de duidelijkheid, op de uitslag en het niet halen van korte hoekslagen na was Wolff erg tevreden. ‘We staan nu met 1-0 achter in de serie en dat is jammer. Maar als ik zie hoe wij tegen dit Amsterdam kunnen hockeyen, dan belooft dat nog wat voor zaterdag. Deze finale is nog niet gelopen.’

‘Dat we onder grote druk staan maakt me niet bang. We hebben al erg vaak onder druk moeten spelen. Eerst moesten we zonder de Nieuw-Zeelandse internationals de eerste plaats in de competitie zien vast te houden. En in de halve finale tegen Bloemendaal verloren we ook de eerste wedstrijd.’ (@TiesAben)

Foto: KNHB / Frank Rozendaal