'Ik dacht dat ik alles in mijn gezicht gebroken had'

OZ-captain Marcel Balkestein kreeg zondag de schrik van zijn leven toen de stick van Sander de Wijn (Kampong) vol in zijn gezicht belandde. In het ziekenhuis bleek dat Balkestein zes breuken in zijn jukbeen had opgelopen, maar van blijvende schade lijkt geen sprake. ‘Ik besef dat ik geluk heb gehad.’

Bewuste sliding

‘Naar omstandigheden gaat het redelijk met me’, zo laat Balkestein daags na het ongeluk weten. ‘Ik moet zeggen dat ik me zondag beter voelde dan maandag. Toen voelde ik door de narcose de pijn in mijn hoofd minder. Maandag was het allemaal wat heftiger. Ik heb ook veel spierpijn en daarnaast nog koorts. Het komt even allemaal tegelijk.’

Even terug naar afgelopen zondag. De 68ste minuut van het duel tussen Oranje-Zwart en Kampong. ‘Ik sta achterin, we hebben net de 2-1 gemaakt’, vertelt Balkestein. ‘Ik zie Sander de Wijn voorbij mijn teamgenoot Joost Rademakers gaan. Sander draait naar zijn backhand en ik kies er bewust voor om een sliding in te zetten. Ik wilde de bal blokken of wegtikken.’

‘Maar ik was net iets te laat. Ik dacht in eerste instantie dat de bal mijn gezicht raakte. Pas later hoorde ik dat het de stick van Sander was. Hoe dan ook, ik had heel erg veel pijn. Had meteen door dat het niet goed was. Even dacht ik alles in mijn gezicht gebroken had.’

Directe operatie

‘Er werd gelijk contact gelegd met het St. Anna Ziekenhuis in Geldrop. De vader van Joost Rademakers is als kaakchirurg aan dit ziekenhuis verbonden en kon me gelijk nakijken. Onderweg naar Geldrop zag ik mezelf in het spiegeltje van de auto. Mijn jukbeen was dik en ik besefte dat er iets flink mis was.’

‘Toch schrok ik toen ik de bevindingen van de dokter hoorde, nadat de foto’s waren gemaakt. ‘Daar zit een breukje. En daar zit een breukje, en daar zit een breukje…’Het hield maar niet op. Bij zes stopte hij pas.’

‘We konden twee dingen doen. Of we zouden het zo laten, waardoor je altijd iets zou blijven zien in mijn gezicht, of meteen opereren en een plaatje op de breuk doen. Nadat ik nog contact heb gehad met de medische staf van Oranje hebben we kozen voor een directe operatie. Om zes uur ging ik onder het mes en een uur later waren we weer klaar.’

‘Maandag heb ik niet veel gedaan. ’s Ochtends een medisch rondje gemaakt langs de tandarts, fysio en huisarts. Nog steeds heb ik last van lostzittende tanden. Heel vervelend, vooral met eten is dat moeilijk. Verder heb ik vooral in mijn bed gelegen om bij te komen van die klap.’

Manolev-kapje

‘Deze week doe ik rustig aan. Op mijn werk (Balkestein is accountmanager bij een bank, red.) hebben ze begrip voor de situatie. En qua hockey…we moeten zien hoe het herstel verloopt. Normaal duurt zo’n blessure vier tot zes weken. Eigenlijk kan ik me nu nog niet indenken dat het zolang duurt. Mogelijk krijg ik eenzelfde kapje aangemeten als PSV-voetballer Stanislav Manolev. Hij had net zo’n blessure opgelopen. Bij de EHL, eind april op Bloemendaal, wil ik er in ieder geval weer bij zijn.’ 

‘Ik besef dat ik geluk heb gehad. Als die stick een paar centimeter hoger was gekomen had ik ‘m in mijn oog gehad. En als-ie een klein beetje meer naar links was gekomen, was mijn slaap geraakt. Het was geen handige actie van mij, maar het was wel een bewuste keuze. Bij een 4-1 voorsprong was ik niet voor die bal gegleden. Ik nam het risico. En dan kan dit gebeuren.’ (Reemt Borcherts)

Foto: Maurice de Wert